Οργή για τους απείθαρχους

Οργή για τους απείθαρχους

Ημερολόγιον καραντίνας. Ημέρα 22η, μπορεί και 23η, βαρέθηκα να μετράω, δεν έχει νόημα. Τις πρώτες ημέρες μπορεί, τώρα όχι. Ειδικά σήμερα που θα έληγαν τα περιοριστικά μέτρα, αλλά αυτά παρατείνονται για τρεις εβδομάδες ακόμη. Και έχει ο Θεός (αυτός ο Θεός, όλο «έχει» – τι τα κάνει δεν ξέρω…). Ολοι μου λένε – τους βλέπω στις τηλεοράσεις, τους ακούω στα ραδιόφωνα – ότι «μαζί θα τα καταφέρουμε, μαζί θα νικήσουμε». Μου ζητούν να μείνω σπίτι, και μένω. Μου απονέμουν εύσημα. Με βάζουν και απέναντι στους ασυνείδητους που παραβιάζουν τα μέτρα, που θέτουν σε κίνδυνο όλους τους υπόλοιπους, που δεν υπακούουν παρά την αστυνόμευση και τα πρόστιμα για αντικοινωνική συμπεριφορά. Ζευγάρι, σου λέει, στην Καρδίτσα, που ήρθε από Γερμανία και έπρεπε να μείνει σπίτι καραντίνα, έκοβε βόλτες στην πλατεία, τρώγοντας σάντουιτς. Οδηγήθηκε στο αυτόφωρο και έφαγε δύο χρόνια φυλακή, διότι ο δικαστής προφανώς ήταν ένας από μας, που νευριάζουμε όταν ακούμε κάτι τέτοια. Διότι κύριε, κι εγώ θα ήθελα τώρα να είμαι στην πλατεία, τη γνωστή πλατεία Κολωνακίου, αλλά δεν είμαι, κι ας έχει μαυρίσει το μάτι μου για τον καφέ στο Da Capo. Αλλο: Γιος επιχειρηματία, πήρε την γκόμενά του και έναν φίλο, και πήγε Ικαρία, ασθενής ων, να στήσει «ικαριώτικο» στις Ράχες, όπου όχι κορωνοϊός δεν τους φτάνει, αλλά ούτε η βόμβα υδρογόνου. Αυτός δεν συνελήφθη γιατί εξελίχθηκε άσχημα η αρρώστια και τώρα νοσηλεύεται. Τρίτο: Ραδιοφωνική παραγωγός στη Θεσσαλονίκη έβριζε αστυνομικούς που τη σταμάτησαν ενώ ήθελε να κάνει βόλτα στην παραλία γιατί αυτή, σου λέει, ξέρει πως όλο αυτό με την απαγόρευση της κυκλοφορίας είναι έπειτα από εντολή των μασόνων, και διάφορα ανάλογης σοβαρότητας, ψεκασμένα.

Αυτά και άλλα πολλά και διάφορα, τα οποία «χρωματίζουν» με οργή για λίγο τις μέρες μας. Ή τις νύχτες μας. Ναι, με νύχτες μοιάζουν. Και γιατί να το κρύψω; Υστερα από κάθε ενημέρωση των ειδικών, απόγευμα στις 6, είναι στιγμές που «ακούω» την ανατριχιαστικά σκληρή, πέτρινη, χωρίς γωνιάσματα και καμπύλες φωνή του Μάνου Κατράκη να απαγγέλλει από το αξεπέραστο «Αξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη την πορεία στο μέτωπο του πολέμου: «Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο…».

Προφητικό ανάγνωσμα

Και όποτε μου συμβαίνει αυτό, ανατρέχω στον ποιητή, να πάρω δύναμη. Να δω το φως, να ξεπροβάλλει κάπου μέσα στο βάθος της νύχτας. Γιατί οι ποιητές τα έχουν πει όλα, ίδιοι προφήτες, πριν καν συμβούν.

«Αξιον Εστί» Ανάγνωσμα 6ον «Προφητικόν»:

«(…) Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα

στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει

ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα

πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Αδη, και

το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.

Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε

τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή,

στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

– Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και

στο ξινόχορτο.

– Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων

και Στρατηγών.

– Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.

– Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων. (…)».

Ονειρο κακό

Και παρακάτω:

«(…) Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας

η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Αλλά πριν,

ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. Και

κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες,

κηρύσσοντας πολέμους. Οπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο

Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν

αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν

με άνθη τον Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. Και του

λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

– Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι

της Αναστάσεως.

– Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία

στην καθαρότητα των ουρανών.

– Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών (…)».

Κουράγιο αδέρφια. Ετούτος ο Απρίλης δεν είναι και ο πιο σκληρός Απρίλης που έζησε αυτός ο τόπος, αλλά σίγουρα δεν είναι κι από τους καλύτερους. Ομως θα περάσει, θα φύγει, και θα μας μείνει ένα όνειρο κακό ό,τι ζούμε αυτή την περίοδο. Ονειρο που ξορκίσαμε και δεν υπάρχει πια…

Αρχηγοί σε «καραντίνα»

Στον καιρό του κορωνοϊούο Μητσοτάκης όταν δεν κάνει τηλεδιασκέψεις με τους συνεργάτες του, απολαμβάνει, όπως μας είπε εδώ στα «ΝΕΑ» το Σάββατο τις στιγμές με τα παιδιά και τη Μαρέβα, καιρό είχαν να βρεθούν όλοι μαζί. Ο Τσίπρας παίζει με τη σκυλίτσα του, την Κάρμεν, και μας την έδειξε την κούκλα μέσω Facebook – το pet γενικά, και τα σκυλάκια ειδικότερα συγκινούν πολύ κόσμο. Ο Πέτσας, που είναι σε καραντίνα, κουρεύεται αυτοβούλως στην αυλή του σπιτιού του από εθελόντρια φίλη του, η πρόεδρος Φώφη τηρεί ευλαβικά την καραντίνα στο σπίτι της στη Βούλα, ο Μήτσος ο Κουτσούμπας πετάγεται μερικές φορές Περισσό γραφείο, ο Βελόπουλος κάνει εκπομπές, αλλά χωρίς τις αλοιφές που σκοτώνουν τον κορωνοϊό (έπιασε τόπο η έκρηξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μπροστά στην ολοφάνερη απάτη), ο Βαρουφάκης τραβάει (νοερά) τα μαλλιά που δεν έχει γιατί η απομαγνητοφώνηση των υποκλοπών του στο Eurogroup έπεσε θύμα και αυτή του κορωνοϊού, γαμώτο. Και ανάμεσα σε αυτά, ανοίγουν και κανένα βιβλίο, βλέπουν και καμιά ταινία, μιλάνε στο τηλέφωνο. Ολα καλά. Ο,τι κάνουμε οι περισσότεροι, δηλαδή. Αντε να περάσει όλο αυτό να (ξανα)γίνουμε άνθρωποι!

Σταδιακή απελευθέρωση

Οταν (ξανα)γίνουμε άνθρωποι πάντως, να ξέρετε ότι τίποτε δεν θα είναι όπως πριν, και τίποτε δεν θα μοιάζει με την προ κορωνοϊού περίοδο. Σου λέει ο άλλος, τελειώνουν τα μέτρα, ας πούμε (γιατί δεν θα τελειώσουν…) στις 27 Απριλίου, θα μπορώ να βγω στον δρόμο, να πάω για έναν καφέ ή να επισκεφτώ ένα εστιατόριο; Θα μπορείς ίσως υπό προϋποθέσεις. Θα θέλεις όμως; Θα είσαι σίγουρος ότι πηγαίνοντας στο καφέ, ο διπλανός σου δεν θα ασυμπτωματικός ασθενής; Ή ότι μόλις αποθεραπεύτηκε και βγήκε, χωρίς να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα;

Η γνώμη μου είναι ότι σταδιακά θα απελευθερωθούμε από αυτόν τον βραχνά της καραντίνας. Να συνηθίσουμε πρώτα στην ιδέα ότι μπορούμε ΚΑΙ να βγούμε, ικανοί, υγιείς, καθαροί. Αλλιώς βηματάκια και μικρούς περίπατους γύρω γύρω από το σπίτι θα κάνουμε, και μετά βλέπουμε…