Η παρακαταθήκη του Μαρτίνς

Ηταν πριν από δύο χρόνια. Ημέρες του Πάσχα. Πάνω κάτω αυτή η περίοδος. Ερχεται στον νου όταν τα φύλλα του ημερολογίου γυρίζουν πίσω ή γίνεται ξεσκαρτάρισμα από παλιές εφημερίδες και αποκόμματα, όπως συμβαίνει αυτές τις ημέρες της αφόρητης κλεισούρας.

«Ο Μαρτίνς συμφώνησε με τον Ολυμπιακό», ήταν οι τίτλοι της εποχής. Οχι στομφώδεις, άλλωστε δεν έκανε και τεράστιο γκελ τότε ο Πορτογάλος που θα ερχόταν για πρώτη φορά στα μέρη μας. Στο Λιμάνι συνήθιζαν τα τελευταία χρόνια να επενδύουν σε κόουτς από την Ιβηρική. Ο Βαλβέρδε είναι ακόμη στη μνήμη πολλών, ο Σίλβα άφησε το στίγμα του, ο Μίτσελ υπήρξε κοσμοπολίτης και αποτελεσματικός. Ο Μαρτίνς, για να επιστρέψω στο προκείμενο, ήρθε, είδε και έφυγε. Οι μήνες κύλησαν έως το καλοκαίρι και προφανώς ο ίδιος αυτό το διάστημα το εκμεταλλεύτηκε για να μάθει αρκετά σχετικά με τη νέα του ομάδα. Ισως και να ήταν το κρίσιμο. Εκεί να «πάτησε» και να πληροφορήθηκε πολλά για τον όντως δύσκολο και ενίοτε ηλεκτρικό πάγκο του Ολυμπιακού. Υπό μία έννοια, έφτασε έτοιμος. Κατά τη ρήση της εποχής, όταν τίποτα δεν έμεινε όρθιο στου Ρέντη, ο νέος τεχνικός υπήρξε η μεγαλύτερη αλλαγή των Ερυθρόλευκων. Γιατί πάντα βλέπεις το κεφάλι και κρίνεις τα υπόλοιπα. Συνέβη και στον Πειραιά. Ο Πέδρο Μαρτίνς ήρθε και έμεινε. Ποιος, αλήθεια, το περίμενε; Ασφαλώς λίγοι και σίγουρα κανείς όταν την πρώτη χρονιά προέκυψε ένας απροσδόκητος και πικρός αποκλεισμός στο Νέο Φάληρο από τη Λαμία για το Κύπελλο. Ωστόσο, ολοκληρώθηκε η σεζόν με τον Ολυμπιακό να αποδίδει θεαματικό ποδόσφαιρο, τον κόσμο να στηρίζει την όλη προσπάθεια και τους πάντες να διαπιστώνουν πως «κάτι ωραίο γεννιέται εδώ». Οπότε, προς έκπληξη αρκετών, για να είναι οι πάντες ειλικρινείς, δόθηκε δεύτερη ευκαιρία στον σεμνό και συνάμα εργατικό προπονητή. Ο Μαρτίνς έχοντας μαγιά από την παρθενική του σεζόν στον Ολυμπιακό, την αξιοποίησε στο έπακρο. Μπόλιασε την ομάδα με ενέσεις ποιότητας και υψηλής εμπειρίας, αυτό φάνηκε σε Ευρώπη και πρωτάθλημα και όλοι ομολογούν ότι έχουμε μια υπέροχη έκδοση Ολυμπιακού. Δεν τίθεται αμφιβολία για το ποια ελληνική ομάδα είναι η καλύτερη. Αλίμονο αν ορισμένοι δεν το βλέπουν. Το βέβαιο, επιπρόσθετα, είναι πως με την κίνησή τους αυτή οι υπεύθυνοι, έδειξαν τον σωστό δρόμο: κοίταξαν το δάσος και όχι το δέντρο. Τη μεγάλη εικόνα. Που έλεγε πολλά για τα πεπραγμένα της περιόδου Μαρτίνς. Και ο ίδιος ο τεχνικός φανερώνει τι μπορεί κάποιος να κάνει αν του δοθεί αυτό που πάντα χρειάζεται ένας εργαζόμενος: χρόνος αρκετός να δείξει τα αποτελέσματα της προσπάθειάς του. Η όλη θητεία του προπονητή και ο τρόπος που αγγίζει τους στόχους, είναι μια παρακαταθήκη για το μέλλον.