Τα σύμβολα και η ρελάνς

Είναι τόσο ωραίο, όσο ακούγεται. Αυτή είναι η ώρα της μάχης και την ώρα της μάχης έχει σημασία τι προσφέρει κανείς. Εχει σημασία να προσφέρουν τη μισή βουλευτική τους αποζημίωση οι βουλευτές στον ειδικό λογαριασμό για την αντιμετώπιση της πανδημίας επειδή κάθε μάχη είναι και μια μάχη συμβόλων, αλλά κι επειδή σε ένα έθνος που στερείται ξανά οι πρώτοι που πρέπει να στερηθούν είναι οι εκπρόσωποί του. Το κράτος δεν θα γίνει ακριβώς πλουσιότερο με τα χρήματα των τριακοσίων. Ο πλούτος όμως βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στην προσφορά, στη θυσία – ακόμη και αν η θυσία είναι να θυσιάσει κανείς τη μισή του τσέπη.

Για τον Πρωθυπουργό που είχε την ιδέα και την κατέθεσε μέσω του Facebook μοιάζει με επικοινωνιακό μπίνγκο. Δεν είναι μόνο τόσο ωραίο όσο ακούγεται. Είναι και ζιζανιογόνο. Στην αντιπολίτευση η γραμμή δεν ήταν η ίδια. Το κόμμα του Βαρουφάκη ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση, όχι όμως και η Λιάνα Κανέλη του ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ομονόησε, όχι όμως και ο Πολάκης. Ο εχθρός είναι κοινός, το μέτωπο θα έπρεπε να είναι αρραγές. Αλλά να που εμφανίζονται ρωγμές. Να που στο στράτευμα υπάρχουν και οι ριψάσπιδες. Και εφευρίσκουν δικαιολογίες. Πώς το είπε η Κανέλλη εξηγώντας γιατί «δεν βάζει πλάτη»; Δεν χρηματοδοτεί, λέει, με ψευδοφιλανθρωπία την πολιτική που σώζει τις μάζες, για να τις χειραγωγήσει μια και καλή και χωρίς αντίσταση. Δεν έχει να αποδείξει τίποτε σε μακελάρηδες κι άλλα επίκαιρα κτήνη, φτηνιάρηδες ενδημικούς μαφιόζους και ιδεολογικούς δουλέμπορους της εντυπωσιοθηρίας. Και η πρόταση του Πρωθυπουργού δεν ήταν παρά ένα πυροτέχνημα για να κρυφτεί η γύμνια του συστήματος σε έδαφος υποκείμενου νοσήματος της υπερδεκαετούς οξείας μνημονίτιδας, που πλήττει μόνο τον λαό.

Τι να κρατήσει κανείς από τον ακατάπαυστο βερμπαλισμό; Μόνο την ουσία. Το κράτος δεν θα γίνει πλουσιότερο με τη μισή βουλευτική αποζημίωση. Εχει όμως συμπεριφερθεί πολλές φορές ως τέτοιο. Εχει υπάρξει σπάταλο ακόμη και σε περιόδους που θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά φειδωλό με τον εαυτό του. Εχει λαφυραγωγηθεί ξανά και ξανά. Και είναι ένα κράτος που δεν εμπιστεύονται οι πολίτες του – αλίμονο δεν το εμπιστεύονται ούτε καν εκείνοι που το έχει κυβερνήσει, όπως είναι ο Παύλος Πολάκης που λέει πως θα διαθέσει τα χρήματά του όπως θέλει μολονότι η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του αποφάσισε να είναι υποχρεωτική και όχι προαιρετική η μείωση της αποζημίωσης.

Σε ένα τέτοιο κράτος όμως, ένα κράτος που πολλές φορές μοιάζει αδύνατο να βρει τη χαμένη του αξιοπιστία, δεν έχουν νόημα μόνο οι συμβολισμοί. Σε ένα τέτοιο κράτος δεν γίνεται πολιτική μόνο με τη διαχείριση των συμβόλων. Αντίθετα μοιάζει να έχει ουσία αυτό που ζητάει η αντιπολίτευση με μια πρόταση που δείχνει να είναι όχι μόνο πιο γενναιόδωρη από εκείνη του Πρωθυπουργού, αλλά και να έχει πολιτικό περιεχόμενο. Η συριζαϊκή ρελάνς λέει να επεκταθεί η υποχρέωση καταβολής της μισής αποζημίωσης σε ευρωβουλευτές, γενικούς και ειδικούς γραμματείς, προέδρους οργανισμών, διοικήσεις ΔΕΚΟ και γενικά σε όλους τους κρατικούς αξιωματούχους. Και λέει ακόμη πως το κράτος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σπάταλα: δεν ήταν τώρα, μέσα στην πανδημία, που οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ διπλασίασαν τις απολαβές τους;

Στην πολιτική πρέπει να διαχειρίζεται κανείς τα σύμβολα. Πρέπει να μπορεί όμως να διαχειρίζεται και τις ρελάνς.