«Να επανεκτιμήσουμε τις αξίες μας»

Την περασμένη Δευτέρα φιλοξενήσαμε τις μαρτυρίες τεσσάρων επαγγελματιών της τέχνης για το πώς βιώνουν τις ημέρες του lockdown, που έχει επηρεάσει τη ζωή τους. Σήμερα ακολουθεί ο μουσικός Αποστόλης Βαλαρούτσος.

«Αναφέρεται συχνά ως οδηγία σχετικά με το πώς να περνάμε τον χρόνο μας, τώρα που είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι, “να πιάσουμε εκείνο το μουσικό όργανο που είχαμε παρατήσει και να ασχοληθούμε με αυτό” και από μέσα μου γελάω. Σκέφτομαι ότι εμείς οι μουσικοί είμαστε κατά έναν τρόπο “ευνοημένοι” που έχουμε αυτό το καταφύγιο για να αναμετριόμαστε με τον χρόνο και το πέρασμά του. Οταν δε προσθέσεις και οικογενειακές υποχρεώσεις σε όλο αυτό, τότε το 24ωρο δείχνει πολύ μικρό (οι γονείς σίγουρα θα με καταλαβαίνουν). Το “lockdown” με βρήκε στην αρχή των παραστάσεων «Αρωμα Ανατολής» με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη και την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας στο Μέγαρο Μουσικής, μια δουλειά με πολλή όρεξη και αγάπη, που έδειξε από την αρχή ότι θα ακολουθούσε ένα σπουδαίο ταξίδι, το οποίο όμως, αιφνιδιαστικά, σταμάτησε, όπως όλες οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, άλλωστε, παγκοσμίως. Δυστυχώς, ειδικά ο κλάδος των μουσικών, αλλά και του θεάματος, δέχεται σοβαρό πλήγμα αυτή την περίοδο, άγνωστο για πόσο. Οφείλει να βρεθεί άμεση λύση υποστήριξης από τους ιθύνοντες, ξεπερνώντας νομικά ή άλλα κωλύματα των, ούτως ή άλλως, “ακαθόριστων” εργασιακών μας σχέσεων. Ολόκληρος ο πλανήτης έχει κάνει μια παύση. Ισως για να επανεκτιμήσουμε την ίδια την ύπαρξή μας και να επανιεραρχήσουμε τις πραγματικές ανάγκες και αξίες μας. Εύχομαι όταν όλο αυτό θα περάσει να είμαστε όλοι εδώ, υγιείς, πιο δυνατοί και πιο σοφοί. Θα ήθελα να κλείσω με τους στίχους από το τραγούδι μου “Ζήτημα χρόνου”: “Ελα τώρα, μην κλαίς/ Θα ‘ρθουν μέρες καλές/ Θα του γνέψουμε αντίο του πόνου/ Κι είναι ρόδα, γυρνά/ Θα γελάσεις ξανά/ Τώρα πια είναι ζήτημα χρόνου”».