Ενώ η Δύση βρίσκεται σε lockdown, η Κίνα επιστρέφει στη δουλειά

Οταν η Κίνα έβαλε λουκέτο στην οικονομία της, στα τέλη Ιανουαρίου, σε μια προσπάθεια να ελέγξει την επιδημία του κορωνοϊού, ήταν ένα τολμηρό και τρομακτικό πείραμα. Κανείς δεν είχε ποτέ επιχειρήσει κάτι παρόμοιο. Δεν ήταν σαφές πότε θα ελεγχόταν, πόσω μάλλον πότε θα σταματούσε, η εξάπλωση του ιού. Ηταν επίσης πιθανό να αποδειχθεί απλώς ο κορωνοϊός υπερβολικά μεταδοτικός και υπερβολικά δύσκολος στον εντοπισμό του για να έχουν αποτέλεσμα αυτά τα μέτρα. Αλλά είχαν αποτέλεσμα και τώρα η Κίνα είναι το πρώτο έθνος που μπαίνει στο επόμενο στάδιο της πανδημίας – την προσπάθεια παλινόρθωσης της καθημερινής ζωής, με φόντο τον κορωνοϊό. Σε τι βαθμό όμως μπορεί να αποκατασταθούν η οικονομική ζωή και οι καθημερινές ελευθερίες χωρίς τον κίνδυνο ενός «δεύτερου κύματος» του ιού;

Υπάρχει σκεπτικισμός στη Δύση για το κατά πόσο η Κίνα κατάφερε πράγματι να καταστείλει τον ιό, όπως υποστηρίζει. Εκείνο που μπορώ να πω εγώ είναι το εξής: Τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποίησε η Κίνα για τον έλεγχο του ιού είναι ο ταχύς εντοπισμός και η απομόνωση των συμπτωματικών περιπτώσεων, μαζί με μία 14ήμερη καραντίνα, συνήθως στο σπίτι, όλων όσοι είχαν έστω και μία μικρή πιθανότητα να είχαν έρθει πρόσφατα σε επαφή μαζί τους.

Ο μικρός στρατός των υπευθύνων για τον εντοπισμό και την απομόνωση κρουσμάτων παραμένει στη θέση του, το ίδιο και οι εφαρμογές που χαρτογραφούν τις θέσεις κάθε γνωστού κρούσματος, με έναν χρωματικό κώδικα που υποδηλώνει πριν από πόσον καιρό εντοπίστηκε. Δεν πιστεύω πως υπήρξε συγκάλυψη. Η συγκάλυψη κρουσμάτων θα καθιστούσε τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο του ιού αναποτελεσματικά. Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιοι τοπικοί αξιωματούχοι αρκετά άφρονες ώστε να την επιχειρήσουν, αλλά σε περιφερειακό ή εθνικό επίπεδο, μοιάζει μάλλον απίθανο.

Ο Ντάνιελ Φάλας είναι καθηγητής στο Κέντρο για τα Μικρόβια, την Ανάπτυξη και την Υγεία του Ινστιτούτου Παστέρ, στη Σαγκάη