Οταν η πραγματικότητα υπερβαίνει τον λόγο

Το κλίμα πολιτικής συναίνεσης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ανέκδοτο. Στη σπάνια περίπτωση που πετύχει η διάρκειά του είναι συνήθως πολύ μικρή κι έχει και αυτό το αίσθημα ότι γίνεται τελείως με το ζόρι. Κάτι σαν κακό οικογενειακό τραπέζι γιορτινό με όλο το σόι, που οι μισοί δεν χωνεύουν τους άλλους μισούς και δεν κρύβεται κι επειδή έχουν πει ότι θα κρατηθούν, «γιατί γιορτές έχουμε», λένε υπόγειες κακίες και πετάνε μπηχτές με ζορισμένα χαμόγελα. Το γεγονός ότι είμαστε στο μέσο μιας πρωτοφανούς κρίσης για τις γενιές μας, μιας πανδημίας ενός νέου ιού που μολύνει χιλιάδες και θερίζει εκατοντάδες ανθρώπους τη μέρα αυτή τη στιγμή σε δυο ευρωπαϊκές χώρες, δεν φαίνεται να αλλάζει τα μυαλά σε κανέναν.

Το γεγονός ότι είμαστε στη φάση διαχείρισης ενός κινδύνου για τον οποίο δεν μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο κανέναν πολιτικό εχθρό για τη γέννησή του, δεν προβληματίζει ιδιαίτερα. Το γεγονός ότι όλα τα κράτη, από τα πιο αυταρχικά ως και τις δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, αναστέλλουν τα δικαιώματα των πολιτών τους για να τους σώσουν, δεν φαίνεται να αποτελεί, για κάποιους, επαρκή απόδειξη της σοβαρότητας της κατάστασης. Είναι αρκετοί, ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα και το πρόβλημά τους αυτή τη στιγμή είναι, κυρίως, ότι βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι. Οτι την 25η Μαρτίου βρέθηκαν κομματικά στελέχη και αιρετοί να δηλώνουν δημοσίως ότι ταυτίζονται με τον Καραϊσκάκη, απλώς περιμένουν να βγουν από την ασφάλεια της καραντίνας τους και τότε «θα σας δείξω εγώ», είναι μια κατάθεση διάθεσης τόσο συναισθηματική, που οριακά εκφεύγει του πολιτικού και σίγουρα εκφεύγει της περίστασης. Είναι, απλώς, σαν να αποζητούν την παλιά κανονικότητά τους.

Η αντιπολίτευση σε μια κατάσταση κρίσης όμως είναι απολύτως απαραίτητη όταν είναι εποικοδομητική, όχι συνθηματολογική, όταν βάζει στο επίκεντρο τις αγωνίες των λιγότερο προνομιούχων πολιτών, που βρίσκονται περισσότερο εκτεθειμένοι, αυτών που πλήττονται παγίως και πραγματικά τα δικαιώματά τους, των εργαζόμενων που δεν μένουν σπίτι, των ανθρώπων που κινδυνεύει, αυτή τη στιγμή, ο βιοπορισμός τους. Επείγει η επίδειξη ωριμότητας από όλους, γιατί αυτή είναι μια κρίση υπαρξιακή, που θα αφήσει αποτελέσματα με μεγάλο βάθος, που μόνο με υπερβάσεις των ως τώρα συμβάσεών μας θα μπορούμε να συζητήσουμε.