ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

Η διαδρομή μου, καθημερινή, βραχεία και γρήγορη. Μέχρι το περίπτερο για εφημερίδα (13 λεπτά χρονομετρημένα, με πλαστικά γάντια και βήμα ταχύ αλλά, και μεταξύ μας, κάπως ενοχικά). Μα τώρα; Που όλοι ενημερώνονται ή είναι κρεμασμένοι από τα σάιτ; Τώρα. Γιατί, αν η συλλογική προσδοκία μας είναι όλο αυτό να αποτελέσει έναν κακό εφιάλτη που θα περάσει, η επιστροφή στην πραγματικότητα πρέπει να μας βρει με Τύπο. Με ιεραρχημένη και φιλτραρισμένη ειδησεογραφία. Με πάλη των ιδεών εντός του χαρτιού. Και με τους εργαζόμενους σώους. Το λέω γιατί είμαι βέβαιος πως καραδοκούν οι νέοι Προκρούστες των εργασιακών σχέσεων. Θα είναι αστείο κάποιος εξάλλου να μη σκέπτεται πως η πανδημική κρίση θα έχει – όπως όλες οι κρίσεις – πολιτική εργαλειοποίηση και νέες πραγματικότητες.