ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ

Κλεισμένος στο σπίτι από τις 10 Μαρτίου και βιώνω κι εγώ μία διαφορετική καθημερινότητα. Καταρχάς δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μοιράζομαι τόσες πολλές ώρες με τον μικρό μου γιο και τη σύζυγό μου. Οι απαιτήσεις της δουλειάς μας, μας κρατούν ακόμη και 12 με 14 ώρες την ημέρα μακριά από τους οικείους μας. Οι συνθήκες εργασίας είναι περίεργες. Λείπουν οι φυσικές συναντήσεις με τους ανθρώπους – «πηγές» για το ρεπορτάζ, η ζύμωση με τους συναδέλφους και το ομαδικό πνεύμα της εφημερίδας. Υπάρχουν όμως κι ευτράπελα με την τηλεργασία. Οπως για παράδειγμα εκεί που γράφω το ρεπορτάζ για τη ΔΕΗ και ξαφνικά εμφανίζεται ο τρίχρονος γιος μου με τις φιγούρες των «Γκορμίτι» απλώνοντας τους γύρω από τον υπολογιστή. Εκεί παρασύρομαι κι εγώ.