Τι θα έκανε {LF}ο Ρούζβελτ;

Οι επιπτώσεις από την πανδημία του κορωνοϊού δεν θα είναι κάτι παρόμοιο με αυτές της οικονομικής κρίσης του 2008, ούτε θα επιτευχθεί μια ανάκαμψη σχήματος V μέσω συμβατικών πολιτικών – ούτε μέσω πραγματικών μαζικών συμβατικών κινήτρων. Βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον COVID-19 και σε εποχές πολέμου η μη στρατιωτική παραγωγή σταματά και το μόνο έργο που απαιτείται είναι για την ίδια την πολεμική προσπάθεια.

Πώς πρέπει να απαντήσουν οι κυβερνήσεις στην πανδημία; Με τον ίδιο τρόπο που απάντησε η αμερικανική κυβέρνηση υπό τον πρόεδρο Φράνκλιν Ρούζβελτ κατά την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρώτη προτεραιότητα είναι να υπάρξει κινητοποίηση. Αυτό σημαίνει την κατασκευή προσωρινών νοσοκομείων, μονάδων κλινικής, καθώς και κέντρων υγείας έκτακτης ανάγκης. Σημαίνει την εκκίνηση της παραγωγής βασικού εξοπλισμού και φαρμάκων, την κατάλληλη στελέχωση των υγειονομικών εγκαταστάσεων και την καθιέρωση υπηρεσιών υποστήριξης για τους πεινασμένους, αστέγους και τους πιο ευάλωτους. Και αυτό σημαίνει την ανάπτυξη στρατού για την απολύμανση των αεροδρομίων, των σχολείων και των κρίσιμων δημόσιων χώρων. Δεύτερον, πρέπει να διευκολύνουμε τους ανθρώπους να παραμείνουν στο σπίτι τους, για παράδειγμα με την εφαρμογή βραχυπρόθεσμων αναβολών του χρέους (συμπεριλαμβανομένων των μικρών επιχειρήσεων και των στεγαστικών δανείων) αναστέλλοντας τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, όπως ήδη κάνουν μερικές ευρωπαϊκές χώρες. Οι κυβερνήσεις πρέπει επίσης να παρέχουν εισοδηματική στήριξη με τη μορφή ασφάλισης ανεργίας, κουπονιών τροφίμων και στέγης. Στις ΗΠΑ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να επεκτείνει την άμεση οικονομική βοήθεια στις κυβερνήσεις που περιορίζονται από τους νόμους περί ισορροπημένου προϋπολογισμού.

Η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να μη σταματήσει πουθενά για την άμβλυνση του οικονομικού αντίκτυπου από τον COVID-19, όχι μόνο με την καταβολή μετρητών σε όλα τα νοικοκυριά, αλλά και με την εφαρμογή μιας ομοσπονδιακής εγγύησης εργασίας και πολλών άλλων μακροχρόνιων πολιτικών. Εξάλλου, για μια αυτοχρηματοδοτούμενη κυβέρνηση, τα χρήματα δεν αποτελούν θέμα ανησυχίας. Ας σταματήσουμε να ζητούμε το τετριμμένο ερώτημα για το πώς θα πληρώσουμε για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η εύρεση των χρημάτων δεν είναι το πρόβλημα. Θα πρέπει να δοθεί έμφαση στη δημιουργία καλών θέσεων εργασίας για τους ανέργους.

Η Παβλίνα Τσερνέβα είναι βοηθός καθηγήτρια Οικονομικών στο Bard College και ερευνήτρια στο Levy Economics Institute