«Ο σκληρός Απρίλης»

Γράφω Τετάρτη κι είναι μια μέρα έξω μες στον ήλιο. Ολα λουσμένα στο φως της άνοιξης. Μέχρι κι η καμέλια στη βεράντα, τρία χρόνια τώρα στέρφα, ξεχάστηκε απ’ τη ζέστη κι έσκασε μπουμπούκι κι άνθισε. «Δεν με πειράζει τόσο ο εγκλεισμός, θέλω να πω δεν τον φοβάμαι τόσο, εκείνο που τρέμω ειλικρινά είναι το μετά. Πώς θα μας βρει η μέρα μετά το όποιο τέλος» έλεγε στο τηλέφωνο η Μυρτώ. «Και ξέρεις το πικ, λένε, θα είναι τον Απρίλη. Λόγια του ποιητή – Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός».

Απ’ όσο θυμάμαι, ποτέ δεν έχει βάψει τόσο μαύρο τη ζωή μας. Τα σόσιαλ βέβαια στην καλύτερή τους. Και σωστά. Είναι μια παρηγοριά. Πολύ σημαντικό. Ποιος να μας το ‘λεγε πως σ’ αυτή την αλάνα του Διαδικτύου θα φύτρωνε ένα τέτοιο δεντράκι ανθρωπιάς. Φτάνει, αν όχι να χαθούν, τουλάχιστον να λιγοστέψουν οι υπερβολές.

36 και 4, ωραία έπεσε.

Καταλαβαίνω ότι χρειάζεται ψυχραιμία απ’ όλους και περισσότερο απ’ τους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί απ’ τον ιό. Μέχρι εκεί. Από κει και πέρα να βλέπω το κρούσμα με ένα χαμόγελο νααα στο Ινσταγκραμ και λεζάντα χριστουγεννιάτικης κάρτας απ’ τις παλιές με τη χρυσόσκονη που σου κόλλαγε στο δάχτυλο, είναι λίγο σαν να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

Το μόνο παρήγορο είναι ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια αισθάνεσαι ότι μέσα στον κακό χαμό υπάρχει μια πολύ σοβαρή αποφασισμένη και ισχυρή κυβέρνηση. Πρώτη φορά σήκωσε ανάστημα πρωθυπουργός στην οπισθοδρομική κομπανία της Εκκλησίας.

36 και 7. Ωχ ανέβηκε.

Πρέπει όμως και να παραδεχτούμε και τη στάση του κυρίου Τσίπρα. Συγχαρητήρια, ανέλπιστο αλλά καλοδεχούμενο. Μόνο οι γύρω του εκεί έχουν πιάσει πάλι το παλιό τροπάρι. Η κυρία Δούρου απειλεί: «Κάτσε να τελειώσει το κοκούνινγκ και θα τα πούμε». Δεν έχω να πω τίποτα μαζί σας, κυρία μου. Από μακριά με γάντια και με μάσκα.

Ο δε κύριος Παπαδημούλης μόλις επέστρεψε από τις Βρυξέλλες και βγήκε για ψώνια με τον ιπποκόμο του. Και καλά έκανε και ψώνισε, δεν είπαμε εμείς να λυσσάξει ο άνθρωπος στην πείνα, αλλά για την καραντίνα 14 ημερών που έπρεπε να τηρήσει δεν είχε ακούσει τίποτα;

35 και 9. Υποθερμία. Τώρα καλό είναι αυτό; Να ανησυχήσω;

Και ο ιππότης των ορέων κ. Πολάκης τουιτάρισε με το γνωστό του και μη εξαιρετέο ύφος. Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα ακριβώς, δεν ξέρω αν κατάλαβε κι ο ίδιος. Είπε για μια πεταλούδα, λέει, που ξεκίνησε από την Κίνα και «θα γίνει η σπίθα που θα κάψει τα σπαρτά στον κάμπο

του Νεοφιλελευθερισμού που έσπειρε η σχολή του Σικάγου και του Μίλτος Φρίντμαν». Φαντάζομαι σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά, όπως λέει και το στρατιωτικό εμβατήριο. Τώρα ποιος είναι ο Μίλτος; Ξέρω γω; Θα δείξει.

36 και 6. Ωραία ήρθαμε στα ίσα μας.

Γράφω Τετάρτη κι έξω έχει μια μέρα. Εναν ήλιο, μιαν άνοιξη. Μα πολύ ωραία μέρα. Σαν να με ειρωνεύεται η πουτάνα.