Σαν τη Βουγιουκλάκη

Θά ‘ρθει πάλι μια μέρα που θα τρίβουμε το θερμόμετρο ν’ ανεβάσει πυρετό. Οχι για να μην πάμε σχολείο σαν τη Βουγιουκλάκη, αλλά έτσι. Επειδή έξω είναι χαρά Θεού και έχουμε χρόνο άπλετο για σκότωμα. Ποιος τολμάει να πει κάτι τέτοιο σήμερα; Ακόμα και η πιο άγρια βαρεμάρα μέσα στο σπίτι, ακόμα κι αυτή, είναι ασύγκριτα προτιμότερη από χίλιες μολυσματικές λιακάδες κι απρόσφορα συναπαντήματα. Μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να το φιλοσοφήσω κι άλλο γιατί με βαρέθηκα κι εγώ η ίδια. Θα προτιμούσα μάλιστα να γίνω λίγο πιο πρακτική όπως πολλοί συμπολίτες μας που φτιάχνουν πλάνα διαχείρισης οικιακού χρόνου και τα διανέμουν σαν εγχειρίδιο βοηθείας εαυτών και αλλήλων. Θα το προτιμούσα, αλλά δεν το καταφέρνω. Οταν με το καλό απαλλαγούμε απ’ αυτόν τον εφιάλτη, το πρώτο πράγμα που θα κάνω θα είναι ν’ ανέβω και να τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό και αυτό σας συνιστώ να κάνετε κι εσείς από τώρα κιόλας, μέσα στο σπίτι σας. Πολλοί θα πουν «πάει, αυτός λάλησε» και θα ‘χουν δίκιο. Δίκιο κι αυτοί, δίκιο κι εμείς, δίκιο κι οι άλλοι. Το θέμα είναι, πάνω στη μία πιεστική κατάσταση να μη ρίξουμε πανωσήκωμα και μια ακόμα πιεστικότερη, μπαζώνοντας το άγχος μας με άσκοπη δραστηριότητα, στην οποία μάλιστα ορισμένοι δεν ρέπουμε καθόλου, εκ φύσεως. Πώς να το πω για να το κάνω χειρότερο; Θα μαγειρέψω όσο για να τραφώ, θα απολυμάνω όσο μου λέει ο γιατρός και τα ρέστα καραμέλες, δηλαδή όλα δικά μου!

Το ‘χω διασταυρώσει με φίλους κι έχω καταλήξει ότι οι παλιές ελληνικές κωμωδίες είναι το καλύτερο γιατρικό, και απολυμαντικό ταυτόχρονα, για μια μεγάλη μερίδα πολιτών που είναι επιρρεπείς στο υπερβολικό στρες. Τις ψάχνω στο Youtube, πέφτει σύρμα κι από άλλους όταν φανεί κάτι ενδιαφέρον στο ζάπινγκ. Το πώς και το γιατί ο Χατζηχρήστος, η Καρέζη, ο Αυλωνίτης, ο Μακρής, ο Κωνσταντάρας, η Βασιλειάδου, ο Βουτσάς και οι άλλοι από το ίδιο πάνθεον καταφέρνουν να μας ημερέψουν, δεν έχει ακόμη αποδειχθεί. Εγώ το αποδίδω στα αντισώματα άγχους που ανέπτυξε η πρώτη μεταπολεμική γενιά. Μακάρι να αποδειχτούμε συγγενείς τους.