Νέες στρατηγικές {LF}στην πολιτική σκηνή

Η καμπάνια λέει πως «Μένουμε σπίτι». Εχει λίγο χιούμορ για τους νεότερους, κατανοητές συμβουλές για τους μεγαλύτερους και προειδοποιήσεις σε όλους τους τόνους. Η κυβέρνηση μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα πέτυχε μια δυνατή επικοινωνιακή εικόνα. Ισως η γρήγορη ανταπόκρισή τους ήταν έκπληξη και για τα ίδια τα στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου. Από τη μια στιγμή στην άλλη, εκεί που είχαν εκλεγεί με το σύνθημα της κανονικότητας και ευελπιστούσαν σε ευνοϊκές συνθήκες, οικονομικές και πολιτικές, βρέθηκαν με μια απρόβλεπτη «καυτή πατάτα» στα χέρια. Απρόβλεπτη μόνο ως προς το μέγεθος της καταστροφής, μια και όλος ο σχεδιασμός του επιτελείου πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων: ολόκληρη η χώρα, οι άνθρωποι και η αγορά της βρίσκονται σε καραντίνα.

Η λέξη «κανονικότητα», για το Μέγαρο Μαξίμου, αντικαταστάθηκε από την «καθημερινότητα». Κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα. Κάθε μέρα έχει νέα κρούσματα, νέους θανάτους – και κάθε μέρα άλλο ένα μέτρο ανακοινώνεται. Σιγά σιγά, ώστε να μην τρομάξει περισσότερο ο πληθυσμός, που δεν είναι μαθημένος να υπακούει σε οδηγίες. Τα πολλά και τα μεγάλα ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου αντικαταστάθηκαν κι αυτά από τα λίγα και μικρά. Τα οποία, τελικά, αποδεικνύονται εξίσου απαραίτητα. Ποιος θα περίμενε, λίγο καιρό πριν, πόσο σημαντικό θα ήταν η Αστυνομία να ζητεί από τους ηλικιωμένους να μείνουν σπίτι και να μην κατεβαίνουν για βόλτα μια ηλιόλουστη μέρα; Τα δεδομένα είναι συγκεκριμένα: μια οικονομία που δεν πρόλαβε καλά καλά να ανασάνει και ένας φοβισμένος πληθυσμός που σταμάτησε να είναι αισιόδοξος. Ο προγραμματισμός, δηλαδή, πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.

Στην αντιπολίτευση, πάντως, δεν σκέφτονται μόνο το σήμερα, αλλά κυρίως το αύριο. Παραδόξως, όμως, μετά τον κορωνοϊό, τα κόμματα ξέρουν πως θα μετρηθούν κατά κύριο λόγο για τη στάση που επιδεικνύουν τώρα. Κι αν για κόμματα όπως το ΚΚΕ κάτι τέτοιο είναι εύκολο, μια και ανέκαθεν κέρδιζαν από τη στρατηγική της αλληλεγγύης, τα πράγματα δεν είναι παντού το ίδιο απλά. Γι’ αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν, ίσως για πρώτη φορά, να βρουν μια σωστή ισορροπία ανάμεσα στην κριτική και τη συναίνεση. Η εικόνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι τώρα δεν συνάδει με ένα κόμμα που αφήνει ευχέρεια κινήσεων στην κυβέρνηση σε σημαντικά θέματα. Ομως, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη κατά την περίοδο αυξημένης έντασης στον Εβρο, αυτή τη φορά ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε εξαρχής την κατάσταση στα χέρια του.

Η ΓΡΑΜΜΗ. Αυτός κατάφερε να δείξει ένα επικοινωνιακά συναινετικό προφίλ κατά τη συζήτησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρότι καταβάλλει προσπάθεια να γίνει ελκυστικός σε δύο διαφορετικές ομάδες. Το βάρος της ουσιαστικής αντιπολίτευσης έπεσε στον κομματικό μηχανισμό και σε μεμονωμένες δηλώσεις στελεχών. Η «γραμμή», για παράδειγμα, φάνηκε στις ανακοινώσεις για την πιθανότητα αναβολής του δώρου Πάσχα. Στην κεντροαριστερή πλευρά, ο ρόλος της υπεύθυνης αντιπολίτευσης δεν είναι τόσο καινούργιος – αυτόν προσπαθούν να υιοθετήσουν εδώ και καιρό. Το βάρος του Κινήματος Αλλαγής πέφτει στην ανάδειξη του ΕΣΥ ως κύριου μοχλού απέναντι στην πανδημία. Εξ ου και η παρουσία της Φώφης Γεννηματά στη Βουλή, η κατάθεση τροπολογίας για τη διευκόλυνση του υγειονομικού προσωπικού και η σημασία που δίνεται στη δημόσια υγεία. Θυμίζοντας, παράλληλα, και την πράσινη κληρονομιά στο κοινωνικό κράτος που ανακύπτει εν μέσω καραντίνας στα κεντροαριστερά προφίλ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Φαίνεται, με άλλα λόγια, πως τα δύο βασικά κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν ως στόχο την κατασκευή ενός συγκεκριμένου προφίλ, το οποίο από τη μια μεν θα έχει ως βασικό μοχλό τη συναίνεση, από την άλλη όμως θα χρησιμοποιεί συγκεκριμένες παρεμβάσεις με κοινωνικό πρόσημο – μόνιμη υπενθύμιση του προοδευτικού χαρακτήρα τους, που μπορεί τώρα να μοιάζει άσχετος με το θέμα, αλλά θα επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο μόλις λήξει το σήμα κινδύνου.