Ελένη Γερουλάνου

Ημέρα πρώτη. Περπατώ στη βροχή και κάποιος με ακολουθεί. Κοντοστέκομαι και βλέπω έναν γάτο να με κοιτάζει τρυφερά. Τον αποχαιρετώ βιαστικά.

Ηρθε το ίδιο βράδυ στον ύπνο μου. Στεγνός πια, φουντωτός, με μάτια γεμάτα γλύκα. Τώρα δεν βιάζομαι. Ψιτ, ψιτ, τουύ αποκρίνομαι κι εκείνος με ακολουθεί μέχρι την πόρτα του σπιτιού μου. Μαζί περνάμε το κατώφλι.

Το επόμενο πρωί ο γάτος στεκόταν δίπλα μου. Ρονρόνιζε, όπως κάνει τα τελευταία επτά χρόνια ως μέλος της οικογένειάς μας.

Ημέρα δεύτερη. Ξεφυλλίζω την εφημερίδα. Το μάτι μου πέφτει σε μια φωτογραφία. Ένας πατέρας με τον γιο του στη Μόρια περπατούν στις λάσπες μια κρύα μέρα του χειμώνα.

Τους ονειρεύτηκα το ίδιο βράδυ. Μιλήσαμε για τη ζωή τους στη Συρία, το ταξίδι τους, τους φόβους, τα όνειρά τους. Η καρδιά μου χτυπάει για εκείνους. Απλώνω το χέρι. Ο φόβος μετατρέπεται σε ελπίδα.

Ξυπνώ με μια πυξίδα κάτω από το μαξιλάρι μου. Μια πυξίδα που μας αφορά όλους, γιατί η διαδρομή του καθενός συναντιέται με τις διαδρομές των άλλων.

Ημέρα τρίτη. Στο βιβλιοπωλείο ξεφυλλίζω βιβλία. Πόσα από αυτά θα ήθελα να τα είχα γράψει εγώ!

Στον ύπνο μου οι ήρωες με παρασύρουν στις σελίδες τους. Η πολύ πεινασμένη κάμπια, η Ρόζα το τερατάκι και ο Μικρός Νικόλας που ήταν Φίλοι από τον λόφο. Ο Αρκούδος περπατάει μαζί μου και προσκαλούμε τη Ματίλντα και τον Ραφτάκο των λέξεων να διαβάσουμε κι άλλες ιστορίες. Ψιθυριστά, δυνατά. Πάω μαζί τους σε σχολικές βιβλιοθήκες. Ολες γεμάτες βιβλία.

Ξυπνώ. Εχω να ετοιμάσω κουτιά για να πάνε στις σχολικές βιβλιοθήκες. Οι βιβλιοθήκες πρέπει να έχουν βιβλία.

Ημέρα τέταρτη. Ανάμεσα στα τρεχάματα του σχολείου, κοντοστέκομαι στη ζωγραφιά με ένα σπίτι που μέσα του έχει μια καρδιά.

Στο πέρας της ημέρας, τα βλέφαρα κλείνουν και ανοίγουν μαζί με το πορτόνι του πατρικού του πατέρα μου στο κτήμα Τράχωνες. Περπατώ ανάμεσα στα κυπαρίσσια, τις ελιές, τις φραγκοσυκιές, τα χαμομήλια και τις μαργαρίτες. Είναι Κυριακή πρωί και η πόρτα στο εκκλησάκι μάς περιμένει ανοιχτή. Εκεί παντρευτήκαμε, εκεί βαφτίσαμε τα παιδιά μας. Χρώματα, φωνές, μυρωδιές που μένουν στη μνήμη αναλλοίωτες.

Στο ξύπνημά μου, η εικόνα ενός σπιτιού έρημου, γεμάτου αναμνήσεις. Και ενός σπιτιού ζωντανού, γεμάτου ελπίδες και φτερά. Αυτού που ζω τώρα.

Ημέρα πέμπτη. Επιστρέφω στο σπίτι. Το φεγγάρι δεν έχει βγει ακόμα. Αναζητώ τα πιο φωτεινά αστέρια. Κοιτώ ψηλά πριν βάλω το κλειδί στην πόρτα. Πάντα τα βρίσκω.

Το βράδυ σκαρφάλωσα σε μια σκάλα. Πήγα να τους βρω. Περπατήσαμε μαζί στα παλιά. Ξεφυλλίσαμε τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες, θυμηθήκαμε ιστορίες και τα μάτια πλημμύρισαν δάκρυα. Τους αγκάλιασα και τους είπα πόσο μου λείπουν. Μου έχουν δώσει τόσο πολλά να με συντροφεύουν για να είμαι αυτή που είμαι.

Με το φως του ήλιου, συνεχίζω να τους έχω στο μυαλό και στις πράξεις μου. Από τους γονείς μου έμαθα να σέβομαι όλα τα όντα και τα φυτά και να τα προστατεύω. Εμαθα να προσφέρω, να μπαίνω στη θέση του άλλου, να αγαπώ βαθιά και αληθινά. Να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο. Να εκτιμώ τα μικρά και να γίνομαι πιο δυνατή μέσα από τις δυσκολίες. Πάλι θα με περιμένουν για καληνύχτα πριν βάλω το κλειδί στην πόρτα.

Ημέρα έκτη. Ενα γραφείο γεμάτο σημειώσεις. Σε ένα χαρτί γράφω τη λέξη «δίνω».

Καθώς κοιμάμαι, φίλοι μού ψιθυρίζουν και άλλες λέξεις, ταιριαστές με αυτή. Προσφορά, συνεργασία, ευχαρίστηση, αγάπη, έμπνευση, συμμετοχή, συγκίνηση, επικοινωνία, γενναιοδωρία, ευγνωμοσύνη, αγκαλιά, ανάγκη, βοήθεια, ελπίδα, μαζί.

Σηκώνομαι από το κρεββάτι και τις παίρνω μαζί. Αλλες για να τις κρατήσω, άλλες για να τις χαρίσω.

Και οι μέρες συνεχίζουν άλλοτε με τα πόδια να πατάνε γερά στο έδαφος και άλλοτε με το μυαλό πάνω σε ονειροπόλα σύννεφα. Πολλές φορές συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα.