Από μακριά {LF}και φωτισμένοι

Θα είναι κι αυτό ένα αξέχαστο Πάσχα. Ενα Πάσχα όχι μόνο του θείου δράματος, αλλά κι ενός ανθρώπινου. Το Πάσχα εξ αποστάσεως, το Πάσχα που φαίνεται όλο πιο πιθανό πως θα ζήσουμε στις 19 Απριλίου κι ενώ θα έχει περάσει ένας και πλέον μήνας από την ημέρα της καραντίνας. Είναι ένα Πάσχα στην ιδέα του οποίου άρχισαν ήδη να συνηθίζουν ακόμη και κάποιοι από τους ιεράρχες. «Αν χρειαστεί, θα κάνω κι εγώ Πάσχα μακριά από την εκκλησία, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά» είπε ο Χρυσόστομος.

Ακόμη και αν ο Μητροπολίτης Δωδώνης είναι ένας από τους λίγους πεφωτισμένους που πιστεύουν πως η Εκκλησία έχει μια υποχρέωση υπακοής απέναντι στην πολιτεία, εκτός από το ποίμνιό της, κι όσο και αν είναι βέβαιο πως κάποιος αφώτιστος θα κηρύξει τον εκκλησιαστικό του ανένδοτο, το τηλε-Πάσχα είναι το σενάριο στο οποίο θα μπορούσε να στοιχηματίσει κανείς τη λαμπάδα του. «Αυτή τη στιγμή είναι πιθανό» απάντησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν ρωτήθηκε εάν αυτό το Πάσχα μπορεί να το γιορτάσει ο καθένας στο σπίτι του, αλλά πάντως όχι στην εκκλησία με τις καμπάνες, τα βεγγαλικά και τους εορταστικούς ασπασμούς. Και το πιθανότερο είναι πως κανένας δεν θα ακολουθήσει τον Επιτάφιο στα γραφικά σοκάκια των νησιών ή στους δρόμους των αστικών κέντρων, γιατί κανένας Επιτάφιος δεν θα βγει για την περιφορά που υπενθυμίζει πως το Πάσχα είναι και μια γιορτή πένθους.

Απειλή. Η καραντίνα θα υποχρεώσει τους πιστούς σε μια ευλάβεια κατ’ οίκον. Και αυτό το Πάσχα θα είναι μια γιορτή εγκλείστων, όπως στα σπίτια τους κλείνονται κάθε χρόνο την Ανάσταση όσοι δεν βλέπουν τα βεγγαλικά σαν ένα ξέσπασμα πασχαλιάτικης χαράς, αλλά σαν μια απειλή για τη σωματική τους ακεραιότητα. Αυτή η απειλή τώρα είναι κάτι παραπάνω από έναν εκκωφαντικό κρότο που θυμίζει πόλεμο. Είναι μια πανδημία και ένας πόλεμος απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό που, τουλάχιστον στην Ιταλία, έχει προκαλέσει ήδη εκατόμβες θυμάτων.

Είναι ένα ρίσκο που δεν μπορεί να πάρει η κυβέρνηση. Και είναι και ένα ενδεχόμενο που τρόμαξε ήδη την Ισπανία και αρχίζει και τρομοκρατεί και τη Γαλλία και ακόμη και τη μακάρια και λοξή Βρετανία της «ανοσίας της αγέλης». Η Ευρώπη κλείνει τα σύνορά της και κλείνεται στα σπίτια της. Πώς θα μπορούσαν να μείνουν ανοικτές οι εκκλησίες σε μια γωνιά της; Δεν θα μπορούσαν, όπως, αν μη τι άλλο, μαρτυρεί η διορθωτική «παρέμβαση» της κυβέρνησης στην απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

Αυτό που συνέβη προχθές είναι πως οι ιεράρχες συνεδρίασαν επί ώρες ολόκληρες για να αποφασίσει στο τέλος η κυβέρνηση. Αυτό που θα συμβεί είναι πως και πάλι θα αποφασίσει η κυβέρνηση γι’ αυτό που ο εκπρόσωπός της τοποθετεί ακόμη στη σφαίρα των πιθανοτήτων. Αλλά για όλο τον υπόλοιπο συνωστισμό; Θα είναι και πάλι η κυβέρνηση που θα πει ποιοι και πόσοι θα πρέπει να μαζευτούν σε κάθε αυλή για να τιμήσουν την παράδοση του οβελία; Θα δώσει κατευθυντήριες γραμμές για την ανταλλαγή των ευχών και οδηγίες για τη χωροταξία και τις αποστάσεις που πρέπει να τηρήσουν οι συνδαιτυμόνες μεταξύ τους;

Ο προβληματισμός δεν είναι καινούργιος, τέθηκε από την αρχή της πανδημίας. Η μάχη, ειπώθηκε, θα κριθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη συνέπεια της ατομικής ευθύνης. Μόνο έτσι, θα μπορούσε να πει κάποιος πεφωτισμένος, θα ταυτιστεί το αποτέλεσμα της ανθρώπινης μάχης κατά του ιού με το θείο νόημα του Πάσχα. Να γίνει κι αυτός ο ανθρώπινος αγώνας, όπως ο θείος, ένας θρίαμβος κατά του θανάτου.