Θα φανεί {LF}στο χειροκρότημα

Η σκηνή, όντως εντυπωσιακή. Στα όρια της συγκίνησης. Δεν ήταν ένας ή δύο. Αλλά δεκάδες. Εκατοντάδες. Ισως και χιλιάδες. Μικροί και μεγάλοι. Ακόμη και οι λεγόμενες «ευπαθείς ομάδες», με μπαστούνια στα μπαλκόνια! Ολοι βγήκαν. Οσο χρόνο άντεχαν. Για να στείλουν ένα δυνατό μήνυμα αγάπης, με ένα παρατεταμένο, σχεδόν πεντάλεπτο χειροκρότημα. Για τους γιατρούς και όλους όσοι παλεύουν αμέτρητες ώρες, ευρισκόμενοι συχνά τετ α τετ με την εξάντληση. Αυτούς που θέλουν να αποκρούσουν τη λαίλαπα του κορωνοϊού.

Ισως για πρώτη φορά μια συμβολική κίνηση να είχε τέτοια σημασία. Να ακούστηκε παντού. Την άξιζε πέρα για πέρα το ιατρικό προσωπικό. Εως τώρα, η παραδοχή μας και το μεγάλο μας ενδιαφέρον εστιαζόταν με εξωτερίκευση συναισθημάτων για τους μάγους της μπάλας και του αθλητισμού. Για όσους ξεκουράζουν τα μάτια μας με τις αγωνιστικές τους κινήσεις, γι’ αυτούς που μιλούν στην καρδιά μας με τις περίτεχνές τους ενέργειες. Ολοι και όλα αφορούσαν (κυρίως, για να ειπωθεί σωστά) τη διασκέδαση. Αντίστοιχα, με τους πρωταγωνιστές του θεάτρου, αυτούς που στο δικό τους γήπεδο, στο σανίδι, βίωναν δύο και τρεις φορές το χειροκρότημα του κοινού, ανταποκρινόμενοι συχνά με την πιο βαθιά τους υπόκλιση.

Ωστόσο, το βράδυ της Κυριακής το χειροκρότημα ναι μεν ήρθε ύστερα από ένα διαδικτυακό μήνυμα-κάλεσμα, ήταν όμως το πιο εκκωφαντικό που θα μπορούσε να υπάρξει. Ουδεμία σχέση με την ψυχική μας ευφορία ή κάτι ανάλογο. Ηταν για την ίδια μας τη ζωή! Μεταφορικά, έστω. Φυσικά, οι γιατροί και οι νοσηλευτές, όσοι δίνουν τούτες τις θολές στιγμές στην πρώτη γραμμή τη μεγάλη τους μάχη, άκουσαν τα πάντα. Και πολύ καλά μάλιστα. Πεντακάθαρα. Δεν αρκεί, ωστόσο, μόνον αυτό. Ναι, καλή είναι η αναγνώριση της προσπάθειάς τους και άλλωστε, η συνολική παραδοχή δεν είναι κάτι που (τους) συμβαίνει συχνά. Δεν φτάνει ένα μπράβο για τη γενναιότητά τους που ώρες ώρες ξεχειλίζει. Θέλουν αληθινή στήριξη. Και αυτό σημαίνει παραπάνω πόρους για την υγεία. Για τις υποδομές. Μεγαλύτερο προσωπικό εκπαιδευμένο σε αυτούς τους ευαίσθητους τομείς. Σύγχρονα δημόσια νοσοκομεία και όχι ουρές και σχοινοτενείς καθυστερήσεις. Καλύτερες αμοιβές. Ωστε να μπορούν να ανταποκριθούν σε κάθε ανάγκη, σε κάθε δύσκολη συνθήκη.

Το χειροκρότημα είναι καλό και έχει τον ήχο μιας μελωδίας. Αλλά και το σκοινί δεν πρέπει να σπάσει, το νήμα δεν πρέπει να κοπεί. Και στο τέλος θα φανεί αν αντέξει, όπως τραγουδούσε πριν από δεκαετίες η Αλκηστις. Μαζί με ένα νέο χειροκρότημα…