Η ανοησία {LF}δεν είναι ουτοπία

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η Τουρκία χρησιμοποιεί τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές και για την ικανοποίηση των αναθεωρητικών της επιδιώξεων. Δεν είναι συμπέρασμα ανάλυσης, ή ανακάλυψης ούτε καν απαιτεί ιδιαίτερη διανοητική προσπάθεια η εξαγωγή του. Ο Ερντογάν και οι υπουργοί του, με τη γνωστή νεοθωμανική  τους αλαζονεία, το έχουν καταστήσει σαφές και προς την Ευρώπη και προς την Ελλάδα και προς τη Συρία και προς άπαντα ενδιαφερόμενο.

Αποτελεί ένα συνειδητό αποσταθεροποιητικό παράγοντα καθώς επιδιώκει μέσα από την ανατροπή του status quo στην ευρύτερη περιοχή, την ανάδυσή της σε περιφερειακή δύναμη. Η εισβολή στη Συρία, η εμπλοκή στη Λιβύη, οι πειρατικές επιδρομές στην Κύπρο, οι υβριδικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας, οι ανταγωνισμοί της με τον αραβικό κόσμο, το Ισραήλ, είναι μέρος του σχεδιασμού της.

Ακόμη και την πρώιμη εποχή της ανόδου του Ερντογάν και των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες, ξεκαθάριζαν πως η Τουρκία δεν θα πρέπει να είναι ικανοποιημένη με τον περιφερειακό ρόλο που κατέχει στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή και πως θα πρέπει να επιδιώξει ηγετικό ρόλο σε διάφορες περιοχές (Μέση Ανατολή, Βαλκάνια, Καύκασος, Κεντρική Ασία, Κασπία, Μεσόγειος, Κόλπος, Μαύρη Θάλασσα), ασκώντας επιρροή και διεκδικώντας έναν παγκόσμιο στρατηγικό ρόλο.

Το αν η υπερεξάπλωση, ο μαξιμαλισμός και οι εσωτερικές της αντιφάσεις στο τέλος θα της στοιχίσουν ακριβά είναι μια άλλη συζήτηση και πάντως μένει να αποδειχθεί. Στη ζωή δεν υπάρχουν νομοτελειακές νίκες ή ήττες, απαιτείται δράση. Και είναι πραγματικά ευτύχημα ότι η Αθήνα αρχίζει σιγά σιγά – ας ελπίσουμε και όχι πολύ αργά – να συνειδητοποιεί ότι ο κατευνασμός της γείτονος ανοίγει απλώς την όρεξή της και επιταχύνει τις δράσεις της. Η αντίδραση της κυβέρνησης στον Εβρο ήταν απολύτως ορθή και ενδεδειγμένη. Ο κ. Μητσοτάκης έδρασε άμεσα και αποτελεσματικά, όπως εξίσου ορθή και χρήσιμη ήταν ή επί της ουσίας στήριξη του κ. Τσίπρα. Τελεία και παύλα.

Κατά τα λοιπά ο αρρωστημένος κομματισμός και ο εξ ορισμού κοντόθωρος ιδεολογικός μονισμός στην ανάλυση της πραγματικότητας καλά κρατούν και διχάζουν. Το αντί εξακολουθεί να είναι το φετίχ σημαντικών τμημάτων πολιτών και «καθοδηγητών», η αφίσα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, μεμονωμένες δηλώσεις βουλευτών του, τοποθετήσεις τύπου Μέρα25 και άλλων δημοσιολογούντων ούτε αφελείς ούτε ουτοπικές είναι. Είναι απλώς επικίνδυνες. Αγνοούν την πραγματικότητα ή τουλάχιστον μέρος αυτής, διαβάζουν μονομερώς τις εξελίξεις με βάση προσεγγίσεις περασμένων αιώνων και το χειρότερο αιμοδοτούν τις σκοτεινές ομάδες – εντός και εκτός συνόρων – που υποτίθεται πως αντιπαλεύουν.

Να το πούμε καθαρά, το μίσος για την πατρίδα σου και ο μηδενισμός δεν σε κάνει ανθρωπιστή, όπως και το μίσος για τον άλλον δεν σε κάνει πατριώτη. Το αντί, εμπεριέχει μίσος για τη διαφορετική άποψη και σε ετεροκαθορίζει, η αγάπη είναι θετική στάση, απαιτεί δύναμη και υπερβάσεις και δεν είναι εύκολη επιλογή.

Δυστυχώς, ζούμε στην εποχή της αβεβαιότητας, δεν υπάρχουν απόλυτες και προφανείς απαντήσεις. Ο κόσμος βρίσκεται σε φάση μετάβασης και ανατροπών όπου οι κατακτήσεις του ουμανισμού και της δημοκρατίας υποχωρούν δραματικά. Στα σύγχρονα κράτη, προστίθενται τα μεταμοντέρνα και σε αυτά, τα αδύναμα κράτη του τρίτου κόσμου με αποτέλεσμα τα διλήμματα ασφάλειας να πολλαπλασιάζονται.

Η εθνική επιβίωση δεν είναι αυτονόητη ούτε και η γραμμική εξέλιξη της Ιστορίας.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας στην Precise Strategy