Αέρας ανανέωσης στην Ηρώδου Αττικού

Οι δύο επέτειοι, πιο πολύ ευτυχώς παρά δυστυχώς, δεν συνέπεσαν μεταξύ τους. Λίγες μέρες μετά την Ημέρα της Γυναίκας, την ερχόμενη Παρασκευή, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου θα ορκιστεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα γίνει η πρώτη γυναίκα που θα αναλάβει το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Αντίθετα, όμως, με την Ημέρα της Γυναίκας, η ορκωμοσία της Σακελλαροπούλου δεν είναι ένας καθιερωμένος τρόπος εξισορρόπησης μιας όχι και τόσο εξισορροπημένης σχέσης. Μοιάζει περισσότερο σαν μετάβαση: από μια εποχή που οι γυναίκες δεν θεωρούνταν αρκετά ικανές (ή αρκετά πρόθυμες) να αναλάβουν τόσο σημαντικές πολιτικές θέσεις σε μια καινούργια κατά την οποία, στα συμβούλια των αρχηγών, η κεφαλή στο τραπέζι των συσκέψεων ανήκει στη Σακελλαροπούλου.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρώην πρόεδρος του ΣτΕ, γνωρίζει πολύ καλά τι ορίζει το Σύνταγμα. Θα ορκιστεί θρησκευτικά και δείχνει, ήδη από τις πρώτες της δηλώσεις, πως έχει σκοπό να κινείται πάντα στο πλαίσιο που ορίζει ο ρόλος της. Από την πρώτη ώρα, βέβαια, βρίσκεται μπροστά σε κλασικές και όχι και τόσο κλασικές διαδικασίες: η Σακελλαροπούλου θα κάνει την πρώτη της εμφάνιση σύμφωνα με την εθιμοτυπία στην επέτειο της 25^ης Μαρτίου, όταν θα δοκιμαστεί στο τεστ της πρώτης παρέλασης, ενώ το πρώτο της ταξίδι στο εξωτερικό θα γίνει στη Λευκωσία. Από τη νέα της θέση, όμως, θα πρέπει παράλληλα να αντιμετωπίσει τόσο την τεταμένη κατάσταση με την Τουρκία όσο και τα νέα δεδομένα που δημιουργεί ο κορωνοϊός. Μέχρι την επόμενη Παρασκευή, θα έχει άραγε εξομαλυνθεί η κατάσταση στον Εβρο; Πόσα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά εκείνο το πρωί; Η Σακελλαροπούλου, με άλλα λόγια, έχει να αντιμετωπίσει μια Ελλάδα που έχει βγει σχετικά νωρίς από τη συνολική αισιοδοξία που προκύπτει μετά τις εκλογές. Εχει μπροστά της σοβαρές προκλήσεις, οι οποίες δεν διαφαίνονταν στον ορίζοντα λίγους μήνες νωρίτερα, όταν είπε το «ναι» στην πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη και εξασφάλιζε τις θετικές ψήφους τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από το Κίνημα Αλλαγής. Κι αυτά, με τα μάτια όλων στραμμένα πάνω της, έτοιμα να δουν τι καινούργιο θα φέρει σε έναν θεσμό κατά βάση συμβολικό. Με αυτιά όχι και τόσο έτοιμα να μάθουν να ακούν με σοβαρότητα μια γυναίκα.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ. Το μόνο βέβαιο για όλους είναι ότι η νέα φάση δεν θα μοιάζει με την προηγούμενη. Με την αποχώρηση του Προκόπη Παυλόπουλου, από το Προεδρικό Μέγαρο αποχωρούν, για πρώτη φορά από τη θητεία του Χρήστου Σαρτζετάκη, οι παραδοσιακοί πολιτικοί. Κι αυτό ανοίγει τον δρόμο για μια πιο διακριτική παρουσία στην Ηρώδου Αττικού, που δεν θα παρεμβαίνει διαρκώς για κάθε θέμα της επικαιρότητας. Ομως αυτό δεν σημαίνει πως η Σακελλαροπούλου θα μείνει σιωπηλή. Ως δικαστικός είχε μια δική της βεντάλια θεμάτων, σχεδόν ανορθόδοξη: διαφώνησε με την κατάργηση του νόμου του 2010 που διευκόλυνε την απόκτηση ιθαγένειας, συμφώνησε με την αλλαγή των ταυτοτήτων, στήριξε πολλές περιβαλλοντικές αποφάσεις. Το 2018, με την ίδια στο τιμόνι, το ΣτΕ αποφάσισε την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία. Σε τέτοια ζητήματα, με κορμό το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα, φαίνεται πως θα συνεχίζει να δίνει βάση, αυτή τη φορά από τον νέο της ρόλο. Είναι κεντροαριστερή; Και λόγω προηγούμενης ιδιότητας, ταιριάζει μόνο το «υπό την ευρύτερη έννοια». Είναι προοδευτική; Από το δικό της στόμα, αν μη τι άλλο λόγω φύλου, δεν θα ακουστεί ποτέ πως «προορισμός της κάθε γυναίκας είναι να κάνει οικογένεια».

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ. Σε κάθε περίπτωση, την πιο σημαντική της αποστολή την εξήγγειλε η ίδια, έστω κι αν σήμερα μοιάζει λίγο με ουτοπία. Υστερα από δέκα χρόνια κρίσης, πολιτικής και οικονομικής, η Σακελλαροπούλου πρέπει να λειτουργήσει ως τσιρότο σε μια πληγή που μόλις τώρα αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε πως πρέπει να κλείσει. Οχι πως από μόνη της αρκεί – όμως ακόμα και η πρόθεση είναι αρκετή. Οταν, στην πρώτη της δήλωση, μίλησε για τη συναίνεση «ως εγγύηση για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας» έδειξε έναν δρόμο που δύσκολα ακολουθείται ακόμα κι από τους πιο πρόθυμους, ακόμα και μπροστά σε μια εθνική πρόκληση. Και, στην ουσία, πριν ακόμα γίνουν γνωστοί ως πεδίο αντιπαράθεσης, ανέδειξε την πραγματική σημασία των αρμών της εξουσίας, ένας εκ των οποίων θα είναι πλέον και η ίδια.

Μπορεί η αντισυμβατικότητα να γίνει πλεονέκτημα; Στην περίπτωση της νέας Προέδρου, που έχει αστική καταγωγή, μάλλον ενισχύει την προσιτή εικόνα που έχει καλλιεργήσει ως τώρα. Η Σακελλαροπούλου θα συνεχίσει να μένει στο Μεταξουργείο, όπως έκανε μέχρι σήμερα. Και μπορεί να πάρει καιρό, όμως κάποτε θα αρχίσουν πια να την αναφέρουν όπως προτιμά: ως Κατερίνα και όχι ως Αικατερίνη.

Ολοι οι άνθρωποι της Προέδρου

Το νέο Προεδρικό Μέγαρο θα έχει την υπογραφή της νέας Προέδρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αλλαγές αφορούν τα πρόσωπα που θα τοποθετηθούν στις βασικές θέσεις ευθύνης. Τη θέση του γενικού γραμματέα, αντικαθιστώντας τον πρέσβη ε.τ. Γιώργο Γεννηματά, αναλαμβάνει ο πρέσβης ε.τ. Βασίλης Παπαδόπουλος. Ο έμπειρος διπλωμάτης, που πρόσφατα βρέθηκε και στο επιτελείο της Γιάννας Αγγελοπούλου για την «Επιτροπή 2021», στο παρελθόν έχει υπηρετήσει, μεταξύ άλλων, στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ελλάδας στον ΟΗΕ, στο προξενείο του Σαν Φρανσίσκο και στην πρεσβεία της Μπανγκόκ, ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολείται ως συγγραφέας με τον (διπλωμάτη και ποιητή) Γιώργο Σεφέρη. Διευθυντής του νομικού γραφείου της Σακελλαροπούλου αναλαμβάνει ο σύμβουλος Επικρατείας Κωνσταντίνος Κουσούλης, ενώ προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου της ο πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Νάτσιος. Προϊστάμενος στο γραφείου Τύπου αναλαμβάνει ο δημοσιογράφος και επί σειρά ετών διευθυντής σύνταξης του «Βήματος», Σήφης Πολυμίλης, ενώ στο τμήμα δημοσίων σχέσεων θα παραμείνει στη θέση της η Λώρα Μολυβιάτη.