Stairway to heaven{CR}

Για όλους όσοι αγάπησαν το αγγλικό ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ’70, όταν πρώτο αυτό έμπαινε από την κρατική τηλεόραση στα σπίτια μας, η Γουλβς ήταν μια ομάδα-αδυναμία. Αν δεν ήθελες να κολλήσεις σε πρώτο όνομα, τη Λίβερπουλ για παράδειγμα που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή, μπορούσες να στραφείς στη Λιντς του αρτίστα Μπίλι Μπρέμνερ. Ναι, ένα αντίπαλον δέος για τα βαριά χαρτιά. Κι αν όχι εκεί; Αν απογοητευμένος από την άχρωμη πορεία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ζητούσες κάτι διαφορετικό; Τότε, σίγουρα θα έπεφτε το μάτι σου στη Γουλβς.

Καλή ομάδα, έως πολύ καλή. Δυναμική. Με ταυτότητα. Επιτυχίες. Στα μάτια μου αυτό το ιδιαίτερο χρώμα της φανέλας έκανε κλικ. Δεν το προσπερνούσες. Ούτε το Μολινό, μια έδρα που ανέκαθεν φιλοξενούσε τους Λύκους του βρετανικού ποδοσφαίρου. Ηταν, ενίοτε, πεινασμένοι. Οπως αυτός ο παικταράς με το μακρύ μαλλί, ο Κένι Χίμπιτ! Ακόμη τον θυμάμαι. Και πώς θα γινόταν διαφορετικά; Τότε οι ποδοσφαιριστές ταυτίζονταν με τις ομάδες και δύσκολα τις αποχωρίζονταν. Ηταν το συναίσθημα στη μέση. Ο Χίμπιτ, πάντα εκεί. Στις επάλξεις. Από το 1968 έως και το ’84, μια ζωή δηλαδή, στη Γουλβς! Συνεχόμενα 16 χρόνια. Μόνο λίγα δεν είναι. Και συνήθως, λες και μια σύμπτωση επέλεγε ακόμη και το σκηνικό της τηλεοπτικής μετάδοσης, οι αγώνες της Γουλβς γίνονταν σε βρεγμένο, λασπωμένο τερέν. Με τον Χίμπιτ να κολλά στη λάσπη, να ξεκολλά, να επιτίθεται, να βάζει γκολ. Συνολικά σημείωσε 89 σε 466 παρουσίες με την αγαπημένη του ομάδα.

Πώς και γιατί τα έφερα στον νου όλα αυτά; Γιατί οι νεώτεροι ίσως δεν έχουν αντιληφθεί την ιστορία της Γουλβς. Ναι, το ποδόσφαιρο είναι πλέον επαγγελματικό, αλλά κάποιες φανέλες ζυγίζουν αρκετά. Τέτοια είναι αυτή της Γουλβς. Οχι τόσο βαριά όσο των κορυφαίων ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ, αλλά το παράξενο ήταν ότι βρέθηκε για χρόνια στην άγονη γραμμή των μικρών κατηγοριών. Οχι το σήμερα που επέστρεψε και διεκδικεί έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η αντίπαλος του Ολυμπιακού, με άγνοια κινδύνου πορεύεται. Ολα τα ματς τα παίζει στο 100%. Με πάθος και πείσμα ατέλειωτο. Το Europa League της ταιριάζει, δεν θα το σνομπάρει διόλου, είναι η επιτομή της δουλεμένης και όντως αξιόλογης και δυνατής ομάδας. Ενα σύνολο που απαιτεί και διεκδικεί.

Οπως άλλωστε και ο Ολυμπιακός. Δεν θα φοβηθεί γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κάτι να τον τρομάξει. Εχει αποκλείσει ισχυρότερα brand σε σύγκριση με τη Γουλβς. Αλλά όσοι αγνοούν τι σημαίνει ο τωρινός του αντίπαλος, ας διαβάσουν λίγη ιστορία. Και ας ατενίσουν με αισιοδοξία και πίστη το μέλλον. Οπως το κάνουν στο Λιμάνι, θέλοντας να ανέβουν τα δικά τους σκαλιά που οδηγούν στον παράδεισο. Ετσι δεν τραγουδούσε ένα από τα ωραιότερα κομμάτια στην ιστορία της ροκ, ο Ρόμπερτ Πλαντ των Led Zeppelin, επιφανής φίλος της Γουλβς; Stairway to heaven! Για τον ουρανό της δόξας!