Οι «ιδιοκτήτες» του ποδοσφαίρου

Εχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς σ’ αυτή τη χώρα «σε ποιον ανήκει το ελληνικό ποδόσφαιρο;». Ανήκει στους μεγαλομετόχους των ομάδων, στην Πολιτεία, στην ΕΠΟ, στη Σούπερ Λίγκα;

Σε ανάλογο ερώτημα στη Γερμανία, τη σημαντικότερη ποδοσφαιρικά χώρα στον κόσμο και την ισχυρότερη ομοσπονδία, η απάντηση είναι μία: το ποδόσφαιρο ανήκει στους φιλάθλους και κατ’ επέκταση στην κοινωνία.

Ο περίφημος κανονισμός 50+1 κρύβει μέσα του ακριβώς αυτή την αρχή. Σύλλογος σημαίνει την ένωση δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων με κοινό συμφέρον ή στόχο.

Αυτή την έννοια προσπαθούν να διατηρήσουν ακέραια οι φίλοι του ποδοσφαίρου στη Γερμανία κρατώντας μακριά από τις ομάδες τους σεΐχηδες, αμερικανούς, ρώσους και ταϊλανδούς επιχειρηματίες.

Για τους Γερμανούς οι σύλλογοι είναι μέρος της κουλτούρας τους. Η παρουσία τους στα γήπεδα ακολουθεί ένα τελετουργικό. Συνάντηση με φίλους, μπίρα, λουκάνικα, τραγούδια.

Αγαπούν τις ομάδες τους γιατί τους ενώνουν και όχι γιατί νικούν τους αντιπάλους.

Διεκδικούν καλύτερες τιμές στα εισιτήρια, κι ας έχουν περισσότερα χρήματα από τους Ελληνες.

Διαμαρτυρήθηκαν για την απόφαση της Μπουντεσλίγκα να βάλει παιχνίδια τις Δευτέρες και πέτυχαν την κατάργησή τους.

Τάσσονται εναντίον των «συλλογικών τιμωριών». Δεν μπορεί να τιμωρούνται όλοι οι φίλαθλοι μιας ομάδας για δέκα ανόητους.

Θέλουν να έχουν λόγο σε ό,τι τους αφορά. Από τις ώρες διεξαγωγής των παιχνιδιών, την παρουσία των αστυνομικών, το άναμμα των βεγγαλικών. Νοιάζονται για το ποδόσφαιρο γιατί αφορά τους ίδιους και κάθε απόφαση επηρεάζει τη ζωή τους.

Είναι αυτοί που προστατεύουν το άθλημα από Ναζί και ταραχοποιούς. Είναι αυτοί που θα αποβάλλουν πρώτοι όσους προκαλούν προβλήματα.

Εχετε δει ποτέ στην Ελλάδα να διαμαρτύρονται φίλαθλοι για τις τιμές των εισιτηρίων; Να ενώνουν τις φωνές τους διεκδικώντας τη βελτίωση των γηπέδων, της διαιτησίας; Εχουν μάθει να λειτουργούν σαν οργανωμένοι στρατοί ξεχνώντας πως το ποδόσφαιρο είναι μια κοινωνική σκέπη, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας κάθε χώρας που αγκαλιάζει κοινές ρίζες και χαράσσει κοινούς δρόμους για το μέλλον.