In memoriam

Η τελευταία δημόσια παρουσία της Αλκης ήταν στις αρχές Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής. Γεμάτη η αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης», κι ας ανησυχούσε η ίδια μέχρι την τελευταία στιγμή πως ήταν υπερβολικά μεγάλος ο χώρος που είχε επιλεγεί. Hταν εκεί αρκετά παιδιά, που είχαν έρθει ομαδικά, με το σχολείο τους, κάποια από τα οποία μάλιστα διάβασαν αποσπάσματα από το τελευταίο της βιβλίο, το «Ενα παιδί από το πουθενά». Οι υπόλοιποι όμως, και μιλάμε για πολλούς, πάρα πολλούς, ήταν οι φίλοι της, οι γνωστοί της, όλοι εκείνοι που την εκτιμούσαν και την αγαπούσαν. Στα λίγα λόγια που είπε ήταν ελάχιστα αυτοαναφορική, όσο έπρεπε αφηγηματική, όσο έπρεπε συγκινητική. Χωρίς υπερβολές, χωρίς ακκισμούς, χωρίς δηθενιές. Είχαν πάντως και έναν ανεπαίσθητο τόνο αποχαιρετισμού όσα είπε. Ή μήπως είναι η ιδέα μου, επηρεασμένος όπως είμαι από τον θάνατό της;

«Πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω» η Αλκη. Πάντα με τα μάτια της ανοιχτά και με τις κεραίες της τεντωμένες, ώστε να συλλαμβάνει τα σημεία των καιρών. Και τότε που το κομμουνιστικό κίνημα ήταν στις δόξες του και είχε το πάνω χέρι, και τότε που καλούνταν κάποιος να δεχτεί την πικρή αλήθεια πως όλη αυτή η υπόθεση ίσως και να έπασχε από την αρχή. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, δεν παρέλειπε πάντως να λέει πως, αν υπήρχε κάτι που θα ευχόταν να μην είχε συμβεί, να μην το είχε ζήσει ποτέ, αυτό ήταν τα Δεκεμβριανά.

Την τελευταία φορά που της μίλησα, για να της πω πόσο πετυχημένη ήταν η εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, μου είχε πει ότι, παρά τις πρόσφατες περιπέτειες με την υγεία της, δεν θα ακύρωνε το ετήσιο ταξίδι της στις Βρυξέλλες, στην κόρη της και στα εγγόνια της. «Θα τα πούμε κι από κοντά, όταν γυρίσω», μου είχε πει. Γύρισε, ήταν μια χαρά, αλλά…

Αντίο, Αλκη