Μαθήματα που παίρνω από την κόρη μου

Η κόρη μου είναι 15 ετών και πάει στην Γ’ Γυμνασίου. Και μόλις συνειδητοποίησα ότι έχει ήδη πάει σε τρία μαθητικά – εκπαιδευτικά συλλαλητήρια, στη διάρκεια μιας σχολικής χρονιάς που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Στην αντίστοιχη χρονιά της δικής μου σχολικής διαδρομής δεν θυμάμαι να είχα πάει σε τόσα, παρότι ανήκω σε μια γενιά υποτίθεται πολιτικοποιημένη και με έντονη δράση.

Τι είναι αυτό που κάνει μια 15χρονη που έβλεπε μέχρι τώρα μάλλον με επιφυλακτική ειρωνεία την υπερπολιτικοποίηση των γονιών της να θεωρεί ότι δεν πρέπει να χάσει κάθε μαθητικό συλλαλητήριο που γίνεται; Η απάντηση είναι πολύ απλή: αισθάνεται ότι ένα σχολείο που δεν της δίνει όσα θα ήθελε, θα γίνει ακόμη χειρότερο. Η προοπτική μιας ακόμη εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που απλώς θα εξασφαλίσει ότι ένα λύκειο εξεταστικό κέντρο θα επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο στις εξετάσεις, η διαρκής αίσθηση ότι βιβλία και αναλυτικά προγράμματα δεν αγγίζουν την πραγματικότητα, η βεβαιότητα ενός μέλλοντος εργασιακής επισφάλειας, όλα αυτά κινητοποιούν σήμερα τους μαθητές. Και είναι πολύ καλό που κινητοποιούνται, που κατεβαίνουν στον δρόμο, που διεκδικούν, που έχουν λόγο, γιατί με δεδομένη τη βαθιά κρίση του σχολείου αυτή είναι η εναλλακτική στο να μη γεμίσουν τα σχολεία συμμορίες.

Εγώ μαθαίνω από την κόρη μου. Δεν ισχύει το ίδιο για το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας σφαίρας στη χώρα μας που απλώς αγνοεί τι συμβαίνει στις ηλικίες κάτω των 25 και περιορίζεται στο να σιγοντάρει τους διάφορους «ηθικούς πανικούς». Αδυνατεί να κατανοήσει τη σκέψη που έχουν αυτά τα παιδιά, τις ανάγκες τους, την αγωνία τους, τα ανοιχτά τους ερωτήματα. Προσπερνά την αντιπάθειά τους για την υποκρισία, τον αυταρχισμό και τον ρατσισμό. Απαξιώνει τη δημιουργική δύναμη που κρύβουν και την ικανότητά τους να πλάθουν τη δική τους ανταγωνιστική αφήγηση. Πάνω από όλα υποτιμά την έκταση που θα πάρουν οι εκρήξεις αυτής της γενιάς.