Ποδόσφαιρο, όπως κοινωνία

Σε μια ξεχαρβαλωμένη χώρα των ημίμετρων που κυριαρχούν η ατιμωρησία και η ασυδοσία απορούμε γιατί δυσκολευόμαστε να απαλλάξουμε το ποδόσφαιρο από τις παθογένειές του.

Ποια είναι η διαφορά του χουλιγκάνου από τον τύπο που οδηγά στη ΛΕΑ, παρκάρει σε ράμπες, κάνει κόντρες και σκοτώνει αθώους ανθρώπους;

Ποια είναι η διαφορά του χουλιγκάνου από τους πιτσιρικάδες που μόλις αντιλήφθηκαν τι κρύβουν στα παντελόνια τους αποφάσισαν να γίνουν οι νταήδες του σχολείου;

Ποια είναι η διαφορά του διεφθαρμένου ποδοσφαιρικού παράγοντα από τους πολιτικούς που στήνουν σκευωρίες για την εξόντωση των αντιπάλων τους;

Ποια είναι η διαφορά του παίκτη που χειραγωγεί αποτελέσματα από τον υπάλληλο των ΕΛΤΑ που καταχράστηκε χιλιάδες ευρώ ή τον τύπο που παραβαίνει όλο τον ΚΟΚ και αρνείται να πληρώσει τις 88 κλήσεις;

Ποια είναι η διαφορά της διάτρητης αθλητικής δικαιοσύνης από τη Θέμιδα που χρειάζεται χρόνια για να καταλήξει σε μια απόφαση;

Ποια είναι η διαφορά του ντοπαρισμένου ποδοσφαιριστή από τον φαρμακοδιεγερμένο ολυμπιονίκη τον οποίον στολίζουμε με δάφνες και του χαρίζουμε στρατιωτικά γαλόνια;

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι άρρωστο. Και η αρρώστια του είναι ίδια με αυτή της υπόλοιπης κοινωνίας.

Οι αισθητήρες των κυβερνώντων δείχνουν ωστόσο μεγαλύτερη ευαισθησία στον συγκεκριμένο τομέα γιατί τον αντιλαμβάνονται ως δεξαμενή ψήφων. Αυτό που αλλάζει στους εκάστοτε ενοίκους του Μαξίμου είναι η οπτική γωνία που βλέπουν το πρόβλημα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να  εκφράσει τα αντιολυμπιακά της αισθήματα λόγω της αντιπάθειας που νιώθει για τον ηγέτη των Ερυθρολεύκων για μη ποδοσφαιρικά θέματα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βλέπει το ποδόσφαιρο ως ένα πεδίο μάχης στο οποίο πρέπει να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή ώστε να μην κατηγορηθεί για μεροληψία.

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει πάντοτε κάποιος αδικημένος. Ο μόνος τρόπος να επανέλθει το ελληνικό ποδόσφαιρο στον δρόμο της αρετής είναι η αυτοκάθαρση. Ακούγεται όμως τόσο αστείο όσο ότι ο Πολάκης θα πιει ρακές με τον Αδωνι.