Τα νησιά έχουν γίνει «μακρινοί τόποι»

Η Τουρκία μπορεί να συνδυάζει το Ιντλίμπ με την Αιγαίο. Τα ερευνητικά σκάφη στην ΑΟΖ και την κατοχή Κύπρου, με τις παραβιάσεις της αεροπορίας της πάνω από τους Φούρνους και το Αγαθονήσι. Μπορεί να αυξομειώνει αλλά και να αποσβένει εντάσεις, ασκώντας και δεχόμενη πιέσεις. Η γειτονική μας χώρα είναι το έξυπνο και ενεργητικό μαξιλάρι, ανάμεσα σε αντίρροπες δυνάμεις. Χώρες του ΝΑΤΟ, Ρωσία, Ιράν κ.λπ. Εχοντας αναπτύξει μια εξαιρετική πλαστικότητα στην εξωτερική και στρατιωτική πολιτική της, μπορεί να παράγει, να μετακινεί μέτωπα, να διαστέλλει και συστέλλει διεκδικήσεις και σημεία επιθετικής δράσης. Ολα τα οργανώνει στην επεκτατική της κουλτούρα.

Η Τουρκία έχει την ικανότητα και το μέγεθος να παράγει κρίσεις, δηλαδή να επεκτείνεται, αφαιρώντας ζωτικό χώρο από τους γείτονες, τους οποίους εννοεί ως ανταγωνιστές της. Κάθε γείτονας έχει κάτι, που η Τουρκία εποφθαλμιά. Κάθε γείτονας της «απέσπασε» αυτό «το κάτι» και πρέπει να το επιστρέψει. Αυτό που εποφθαλμιά, είναι εργαλείο ιεράρχησης σχέσεων. Αυτοθεωρείται ως υπερκείμενη. Η Τουρκία εννοεί τον εαυτό της ως υπέρτερη πολιτιστική, αξιακή οντότητα, όχι μόνο ως υπέρτερη εδαφική επικράτεια. Παίζει χαρτιά με τρία χέρια και τρία μάτια. Διεκδικεί γενική αναχάραξη συνοριογραμμών και αναδιάταξη δικαιωμάτων ως πραγματώσεις αυτής της αξιακής ιεράρχισης. Εχω = Είμαι.

Οι τοποθετήσεις του τούρκου πρέσβη προ ημερών, στην εκδήλωση του «Δικτύου» της Α. Διαμαντοπούλου, συμπύκνωσαν αυτή την πολυμερή και άκαμπτη πλαστικότητα.

Ιδίως επί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τώρα, η ελληνική πολιτική, προσπαθεί να αναπτυχθεί σε πολλά επίπεδα, προσπαθεί κατά κάποιο τρόπο να «ακροβολιστεί». Πολλαπλές συμμαχίες με «τρίτες χώρες», επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, εξοπλισμοί, διπλωματικές δράσεις κ.λπ. Πολλές φορές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν κατηγορηθεί από τους αντιπάλους τους, ότι απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, επιλέγουν την υποχώρηση. Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν κατηγορηθεί για ενδοτισμό και όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα έχουν κατηγορήσει τις κυβερνήσεις ως ενδοτικές. Αυτό, πέρα από προβλέψιμο και στερεότυπο, δείχνει ότι η ελληνική πολιτική σκηνή, σαν να μην μπορεί να διαχειριστεί ορθολογικά σαν να «ενδοβάλει» την τούρκικη πίεση. Η τουρκική πολιτική πιέσεων και ιμπεριαλιστικής ρητορικής, φαίνεται αποτελεσματική, θραύοντας μέσα από τις αλληλοενοχοποιήσεις των κομμάτων, το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η ΝΔ, ως αντιπολίτευση δεν ξέφυγε από τον κανόνα. Κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως ενδοτικό και μειοδότη σε όλα ανεξαιρέτως τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Μακεδονικό, ελληνοτουρκικά, Προσφυγικό.

Τα ΜΑΤ στα νησιά του Αιγαίου, στα νησιά της «παλλαϊκής άμυνας» (Ανδρέας Παπανδρέου), στα νησιά του «ενιαίου αμυντικού χώρου» (Γεράσιμος Αρσένης), πλακώνουν τους κατοίκους που έχουν απομείνει. Κατοίκους που πιέστηκαν επί πολλά χρόνια, που απόσβεσαν τάσεις εκφασισμού, που αφομοίωσαν με αλληλεγγύη τις προσφυγικές ροές και παραμονές, συχνά, απέναντι στους λαϊκιστές και πολιτικούς κομπογιαννίτες.

«Μας έχουν προγράψει. Τα νησιά γίνονται για το πολιτικό σύστημα, ό,τι η Ελλάδα για την ευρωπαϊκή πολιτική γραφειοκρατία: στρατόπεδα, για να κρατηθεί μακριά το πρόβλημα». Αυτή είναι η πεποίθηση που κυριαρχεί.

Τα νησιά έχουν γίνει «μακρινοί τόποι». Αυτό αποτελεί νέο αμυντικό δόγμα;