«Ανεξέλεγκτες καταστάσεις»

Ε όχι δεν θα φτάσω εγώ σ’ αυτό το επίπεδο. Να στέκομαι στην ουρά με το καρότσι στο σούπερ μάρκετ, να πάρω ρύζι και μακαρόνια. Αυτά που κοροϊδεύαμε. Σ’ αυτό το θέμα είμαι κάθετος. Οπως κάθετη ήταν κι η τεντωμένη παλάμη του κυρίου κυρίου Μουτζούρη όταν δείχνοντας μετ’ επιτάσεως τα γεννητικά του όργανα και την γύρω περιοχή της βουβωνοκήλης ανέκραξε: «Είναι οργισμένος ο Πρωθυπουργός; Κι εγώ ναααα».

Ο εν λόγω πριν αναδειχθεί σε περιφερειάρχη υπήρξε λέει πρύτανης του ΕΜΠ. Τώρα εξηγείται. Μετά όμως πήγε ο άνθρωπος (;) στο Μega να ζητήσει συγγνώμη, αλλά στον δρόμο το μετάνιωσε και αντί συγγνώμης είπε: «Η κίνησή μου χυδαία; Εσείς είστε χυδαία και τα κανάλια που δείξατε μια ιδιωτική μου στιγμή». Κόκαλο η δημοσιογράφος. (Κι άλλο κρούσμα κορωνοϊού. Αν συνεχίσουμε έτσι δεν πάμε καθόλου καλά. Μήπως να πάρω κάνα φασόλι καβάτζα, δεν ξέρεις τι γίνεται. Αλλά όχι, ψυχραιμία).

Ας επιστρέψουμε στο Προσφυγικό. Μπορεί κανείς να μου πει τι ήταν αυτό που ένωσε όλους μαζί, δεξιούς, αριστερούς, αναρχικούς, οικογενειάρχες (τώρα οικογενειάρχης με μολότοφ ανά χείρας κάπου κλωτσάει αλλά τέλος πάντων).

Τώρα θα πεις, και δίκιο θα ‘χεις, όταν είσαι έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια ξέρεις. Οι άνθρωποι έχουν περάσει του λιναριού τα βάσανα. Το καταλαβαίνω. Αλλά γιατί δεν προτείνουνε κάτι. Προτείνουνε, λέει, να πάνε τους πρόσφυγες στην ενδοχώρα. Μα αν τους παν αλλού δεν μπορούμε να τους επιστρέψουμε. Υστερα λέει όχι κλειστές δομές. Μα οι ίδιοι αυτό δεν ζητάγανε τόσον καιρό; Τι άλλαξε τώρα; Η κυβέρνηση θα μου πεις. Σωστό κι αυτό.

Εδώ που τα λέμε και οι κυβερνώντες δεν βλέπω να το κατέχουνε το θέμα. Κάθε μέρα αλλάζουν σχέδιο. Πάει ο Μηταράκης στην αρχή έφαγε το κράξιμο, μάζεψε τα βρεμένα του πίσω. Στείλανε μετά τα ΜΑΤ, τους πιάσαν στον ύπνο οι κάτοικοι (;) – άλλο αυτό άγριο πράμα, να πέσεις να κοιμηθείς και κει κατά το πρωτοΰπνι να σε τουλουμιάσουνε, να σε κάνουν απ’ το ξύλο ίσαμε ένα άλογο – τα ξαναπήρανε πίσω. Στο καράβι του γυρισμού τους περίμενε άλλος γύρος στην προβλήτα. Ξύλο και των γονέων.

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις. (Λες να πάρω και κάνα κιλό αλεύρι. Αλλά τι να το κάνω δεν ξέρω να πιάνω προζύμι)

Ευτυχώς η εκκλησία, πάντα μες στην επικαιρότητα, έλαβε θέση. Ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός (κατ’ όνομα, Ελλην είναι ο Χριστιανός) την ώρα που προσευχότανε, ενθέρμως όπως δήλωσε, του μίλησε ο Χριστός. Και τι του είπε λέτε ο Υψιστος; «Γερμανέ, στείλε μήνυμα στον Πρωθυπουργό να δώσει εντολή στον υπουργό του να αρχίσει ο δρόμος αμέσως».

Οχι δεν ήταν ο δρόμος για τους πρόσφυγες. Επρόκειτο για τον δρόμο Πύργου – Ηλείας. Είναι δυνατόν; Εκανε που έκανε το θαύμα του ο Κύριος και μίλησε, δεν μπορούσε κι αυτός ο Θεάνθρωπος να πει και κάτι για τη Λέσβο;

(Μπα. Κονσέρβες θα πάρω. Αλλά μην πάθουμε κάνα σκορβούτο. Θα πάρω και λεμόνια. Το λεμόνι λέει τον σκοτώνει τον σκορβούτο. Οχι πολλά. Ενα-δυο καφάσια. Δεν θέλω υπερβολές. Μη το ξεφτιλίσουμε κιόλας. Ε, κι αν περισσέψουνε, κάποιους θα βρούμε να τους πάρουμε με τα λεμόνια. Εχει η πιάτσα. Ούου. Ορεξη να ‘χεις).