Ενα κατηγορητήριο που βασίστηκε {LF}στην πιθανολογία

Κατά κάποιον περίεργο τρόπο και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Οντως, σε γενικές γραμμές, ο «Μάξιμος Σαράφης» επιβεβαίωσε όσα είχε καταθέσει για πρώτη φορά το 2018 – αυτό φωνάζει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις πρώτες διαρροές από την εξέταση του μάρτυρα, το βράδυ της Δευτέρας. Το συμπέρασμα, όμως, είναι το ίδιο και τότε και σήμερα – αυτό τονίζουν τόσο από τη ΝΔ όσο και από το Κίνημα Αλλαγής: η κατάθεση του ενός εκ των προστατευόμενων μαρτύρων στην υπόθεση Novartis και οι κατηγορίες που προέκυψαν βασίζονται στην πιθανολογία. Ο «Σαράφης», με βάση τα όσα έχουν γίνει γνωστά, δεν έδωσε στοιχεία που να δικαιολογούν την εμπλοκή των δέκα πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο Novartis. Ρωτήθηκε για όλους, ονομαστικά. Δεν έδωσε στοιχεία ούτε για εκείνους των οποίων η υπόθεση έχει μπει στο αρχείο, ούτε για τους άλλους – «για τον Λοβέρδο και τον Γεωργιάδη είπα ότι πιθανολογώ, δεν ξέρω αν έφταναν», «αυτό μου είπε ο Φρουζής», «στην αγορά κυκλοφορούσε αυτή η φήμη, εγώ τη φήμη είπα».

Η οκτάωρη κατάθεση του «Σαράφη», που προηγήθηκε από αυτήν της «Αικατερίνης Κελέση», δεν έκανε κανέναν σοφότερο – ο ίδιος αρνήθηκε μέχρι και να καταθέσει κατ’ αντιπαράσταση με τον Φιλίστορα Δεστεμπασίδη, τον Νίκο Μανιαδάκη και τον Μανώλη Βουλκίδη. Κυρίως, όμως, όλα δείχνουν πως δεν έδωσε πειστικές απαντήσεις ούτε στις ερωτήσεις που έχουν ήδη ανακύψει. Από πότε η πιθανολογία είναι αρκετή για να αποδοθούν ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα; Εφόσον δεν υπήρχε κανένα άλλο στοιχείο, με ποιον τρόπο οι ισχυρισμοί αυτοί έφτασαν μέχρι τη Βουλή και την Εξεταστική Επιτροπή; Παράλληλα, η κατάθεση «Σαράφη» προκάλεσε και νέες απορίες. Πώς αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός των προστατευόμενων μαρτύρων; Ο «Σαράφης» φέρεται να άφησε αιχμές ως προς την απόφαση να τεθεί υπό καθεστώς προστασίας ο Νίκος Μανιαδάκης, ενώ διέψευσε ότι έχει καταθέσει στις αμερικανικές αρχές – άρα και τον λόγο που, σύμφωνα με την Εισαγγελέα Διαφθοράς, τέθηκε εκείνος υπό το ίδιο καθεστώς.