Οι άφαντοι

Τότε που λέγαμε ότι «θα φύγουν με ελικόπτερο» δεν το εννοούσαμε ακριβώς έτσι. Η φυγάδευση των υπό προστασίαν, αναδεικνύει πάντως το συστηματικό θεσμικό ξεχαρβάλωμα που πέτυχε ο κ. Τσίπρας και οι παιδαγωγοί του όλα αυτά τα χρόνια. Η φάση, έτσι όπως εξελίσσεται, αφήνει πολλά περιθώρια στη φαντασία να ξεσαλώσει και ταυτοχρόνως επιτρέπει στη διακειμενικότητα να κάνει τα τρελά της: από πολιτικό μανιφέστο σε Ζεράρ ντε Βιλιέ και πούν ‘το πούν ‘το / να το νάτο / στην αμυγδαλιά αποκάτω (δημώδες). Κάπως έτσι ευτελίζεται η Δημοκρατία σ’ αυτή τη χώρα και τα προβλήματά της αργά ή γρήγορα καταντούν προβλήματα της πλάκας. Τόσο κοντά και τόσο μακριά. Τόσο κάτω από τη μύτη μας ώστε να μη φαίνονται καθόλου.

Στα φέξε μου και γλίστρησα των ημερών, το μόνο σταθερό σημείο για να μη φάω τα μούτρα μου είναι η Παρασκευή (και δεκατρείς) Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία θα αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά της η νέαΠρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αμποτες! Κάτι μου λέει ότι με την ίδια αδημονία το περιμένει και ο κ. Παυλόπουλος. Για να τελειώνει επιτέλους μ’ αυτό το άγος, να μη τον ζαλίζει ο πάσα ένας με σπόντες για εκλεκτικές πολιτικές συγγένειες με τον Παπαγγελόπουλο και μπηχτές για αβρές σχέσεις με το παλαιό δικαστικό σύστημα. Να μη βλέπει όνειρα με το κίτρινο παλτό της Κωνσταντοπούλου να ίπταται ζητώντας πώς να τον κουκουλώσει και να ξυπνάει μετά παπί στον ιδρώτα. Να μη θυμάται το δημοψήφισμα όπως δεν το θυμάται πια ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Γιούνκερ, ούτε κι εγώ.

Τρεις αμνήμονες είναι πολλοί, αλλά δεν είναι όλοι. Οι άλλοι πού χάθηκαν; Με ποια ακριβώς «κανονικότητα» ξεχνούν και ξεχνιούνται; Πολύ φοβάμαι ότι αν σουρθεί κι άλλο η υπόθεση «Σαράφης, Κελέση και Σπανοβαγγελοδημήτρης Νικόλας του Νικολάου ή Γύλος», η όλη φάση θα ευτελιστεί σε ένα πρώτου μεγέθους επικοινωνιακό επαναλανσάρισμα του Τσίπρα στο κέντρο του δημοσίου διαλόγου. Εκεί που τον είχαμε ξεχάσει όλοι. Και ο Τύπος, και ο Βούτσης, και ο κλήρος και ο λαός. Μίλησα.