Φωνές{CR}

Εχω την αίσθηση ότι ζούμε μια συζήτηση που κινείται στα όρια του παραλογισμού. Διάφοροι αξιότιμοι συμπολίτες μας περιφέρονται σε πλατείες και χωριά φωνάζοντας «στη Χάγη, αδελφές μου, στη Χάγη».

Η Χάγη είναι η χαριτωμένη πρωτεύουσα της Ολλανδίας. Δεν έχει σοβαρή ομάδα – ούτε Αγιαξ, ούτε Φέγενορντ, ούτε Αϊντχόφεν… Αλλά φιλοξενεί το Διεθνές Δικαστήριο το οποίο (υποτίθεται) θα λύσει επωφελώς όλες τις διαφορές μας με την Τουρκία.

Ωραία ιδέα. Μόνο που πέραν των περιφερομένων στις πλατείες και τα χωρία, δεν βλέπω κανέναν άλλον ενδιαφερόμενο να πάει στη Χάγη. Κι εξ όσων γνωρίζω, για να λύσεις μια διαφορά χρειάζονται τουλάχιστον δύο.

Δεν βλέπω κατ’ αρχάς να ενδιαφέρεται η Τουρκία. Και κυρίως δεν βλέπω να ενδιαφέρεται να λύσει τις διαφορές που εμείς θεωρούμε ότι έχουμε μαζί της.

Το αντίθετο. Η Τουρκία θεωρεί ότι έχουμε κι άλλες. Γιατί; Εχουν παραισθήσεις; Κάθε άλλο. Οπως πάντα, στη βάση της παρεξήγησης υπάρχει μια άγνοια.

Πολλοί θεωρούν ότι η διεθνής δικαιοσύνη είναι κάτι σαν πρωτοδικείο. Δεν σου πληρώνει ο άλλος το ενοίκιο; Πας στο δικαστήριο, παίρνεις μια εντολή έξωσης και η αστυνομία την εκτελεί.

Στο Διεθνές Δίκαιο δεν υπάρχει ούτε πρωτοδικείο, ούτε αστυνομία. Και γι’ αυτό το Διεθνές Δικαστήριο εκδίδει αποφάσεις των οποίων η εφαρμογή επαφίεται στην καλή διάθεση των εμπλεκομένων.

Για να μην το γράφουν λοιπόν στα παλιά τους παπούτσια, συνηθίζει να εκδίδει αποφάσεις που έχουν τη δυνατότητα να αρέσουν και στις δύο πλευρές μήπως και γίνουν αποδεκτές. Γι’  αυτό η θεωρία ότι το δικαστήριο θα εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο είναι εντελώς ανυπόστατη.

Το δικαστήριο θα εκδώσει απλώς μια απόφαση προσπαθώντας να την καταστήσει αποδεκτή και από τις δύο πλευρές. Δεν αποδίδει δικαιοσύνη, μοιράζει την πίτα.

Προφανώς οι Τούρκοι το ξέρουν και γι’ αυτό τόσα χρόνια δεν θέλουν να πάνε στη Χάγη. Ακόμη και τώρα δύσκολα θα πάνε, αν η ελληνική πλευρά δεν δεχτεί να φορτώσει το κοινό υποσχετικό με τόσα κεφάλαια ώστε το δικαστήριο να μπορέσει να μοιράσει πίτα και στην Τουρκία.

Οι περιφερόμενοι λοιπόν θα πρέπει να πουν το εξαιρετικά απλό: αν δέχονται αυτή τη διαδικασία, τι ακριβώς είναι διατεθειμένοι να απολέσουν στο τέλος; Τι θα δεχτούν δηλαδή να θυσιάσουν;

Να το πουν ανοιχτά. Και να το εξηγήσουν πειστικά στον ελληνικό λαό.

Αν τον πείσουν, έχει καλώς. Πάμε στη Χάγη, πάμε στο Αμστερνταμ, πάμε και στο Ρότερνταμ.

Αν δεν τον πείσουν, παρακαλώ πολύ να ασχοληθούν με τις αδελφές τους!