Το παιδί που θυμίζει Γιούρκα

Βαγιαννίδη ακούγαμε και Βαγιαννίδη δεν βλέπαμε. Μία συμμετοχή κόντρα στην Παναχαϊκή όλη κι όλη, σε ένα αδιάφορο παιχνίδι Κυπέλλου, για λίγα λεπτά. Δεν μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα. Ούτε για την αξία του, ούτε για το αν δικαιολογείται ο ντόρος γύρω από το όνομά του. Και ας… ορκίζονται όσοι τον βλέπουν με την ομάδα Κ-19 του Παναθηναϊκού ότι πρόκειται για ένα ταλέντο που πιθανόν να ξεπερνάει και εκείνο των Χατζηγιοβάνη και Μπουζούκη.

Χθες ήταν η ευκαιρία όλων. Του Βαγιαννίδη, να δείξει πως τα άκρως κολακευτικά σχόλια δεν είναι τυχαία. Του κόσμου, να διαπιστώσει αν πράγματι ο μικρός είναι τόσο καλός. Του Δώνη, να τον κάνει να νιώσει σημαντικός. Και των ξένων συλλόγων που βρίσκονταν στα επίσημα να γεμίσουν τις εκθέσεις τους γι’ αυτόν. Ο μικρός ήταν MVP. «Εβγαλε μάτια», κατά το κοινώς λεγόμενο.

Γκολ, ασίστ, εξαιρετικός στο ένας εναντίον ενός, με εντυπωσιακές ατομικές ενέργειες και με ομαδικότητα όταν έπρεπε. Ταχύς, με μεγάλο διασκελισμό, πατούσε συνεχώς στην αντίπαλη περιοχή και ήταν απειλητικός σε κάθε επαφή του. Νωρίς για συμπεράσματα, ίσως υπερβολική η σύγκριση, αλλά θύμισε Γιούρκα Σεϊταρίδη. Το στυλ του, το τρέξιμό του, ο διασκελισμός του, ο τρόπος με τον οποίο πετούσε την μπάλα μπροστά και ξέφευγε από τον αντίπαλο.

Μετά τη χθεσινή παρουσία του, ο Παναθηναϊκός ίσως πρέπει να «σκύψει» περισσότερο πάνω από το θέμα της ανανέωσης του συμβολαίου του. Οι ξένοι καραδοκούν, οι Ελληνες τον ξέρουν ήδη και εμπλέκονται σε φήμες για ενδιαφέρον. Αν ο Παναθηναϊκός δεν φροντίσει να τον κρατήσει, σύντομα θα τον χάσει και ίσως να τον βρει απέναντί του τα επόμενα χρόνια. Αν τον διατηρήσει στο ρόστερ του, ασφαλώς θα βγει πολλαπλά κερδισμένος. Και αγωνιστικά, αλλά και οικονομικά. Διότι το ταλέντο του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή σπανίζει, όπως και η ευχέρεια με την οποία μπορεί να αγωνιστεί τόσο ως μπακ, όσο και ως εξτρέμ.