Μια κάλπικη συγγνώμη

Κάλπικοι και υποκριτές. Ακόμα και μπροστά στον καθρέφτη προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τους εαυτούς τους. Μια κοινωνία που το μόνο που γνωρίζει είναι να καταγγέλλει αδιαφορώντας για τις δικές της πράξεις.

Ο Ντέλε Αλι είναι άγγλος διεθνής ποδοσφαιριστής. Μεγάλωσε σε ένα άρρωστο οικογενειακό περιβάλλον. Η αγγλίδα μάνα του ήταν αλκοολική και ο νιγηριανός πατέρας του τους εγκατέλειψε μία εβδομάδα μετά τη γέννησή του. Στα 13 του ουσιαστικά τον υιοθέτησαν οι γονείς ενός φίλου και συμπαίκτη του στην ομάδα ΜΚ Ντονς.

Το μελαμψό της επιδερμίδας του τραβούσε τους ρατσιστές όπως το μέλι τις σφήκες. Ακόμα και όταν έγινε διάσημος και εκπροσώπησε τα Τρία Λιοντάρια οι βραδύνοες του τυφλού φανατισμού δεν έπαψαν να μιμούνται τις μαϊμούδες και να βγάζουν άναρθρες κραυγές.

Ο Ντέλε όπως θέλει να τον αποκαλούν από το 2016 για να μη γίνεται καμία αναφορά στο επίθετο του πατέρα του, έχει καταγγείλει αμέτρητες φορές τους ρατσιστές των γηπέδων προκαλώντας την εγρήγορση της βρετανικής κυβέρνησης, της ομοσπονδίας και των συλλόγων.

Αυτός ο άνθρωπος που έχει βιώσει τον ρατσισμό στο πετσί του λόγω χρώματος αλλά και οικογένειας έσταξε δηλητήριο μισαλλοδοξίας για έναν άνθρωπο, πιθανόν Κινέζο, που στεκόταν δίπλα του στο αεροδρόμιο φορώντας μάσκα. Με ένα βίντεο που ανέβασε στα social media ταπείνωσε μέσω του συγκεκριμένου ανθρώπου εκατομμύρια Κινέζους που υποφέρουν λόγω του κορωνοϊού.

Το θύμα μετατράπηκε σε θύτη. Χωρίς να το αντιληφθεί έγινε ίδιος με αυτούς που καταγγέλλει. Γιατί στην ουσία ο Ντέλε δεν είναι κατά του ρατσισμού αλλά κατά των επιθέσεων εναντίον του.

Ρατσιστής δεν είναι μόνο ο λευκός προς τον μαύρο, τον Ασιάτη. Ρατσιστής μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε αρκεί να αισθανθεί πως είναι ανώτερος από τον διπλανό του. Τα ιστορικά παραδείγματα και τα επαίσχυντα τα αναπνέουμε, τα ζούμε κάθε μέρα.

Ο Ντέλε απολογήθηκε. Μια συγγνώμη κάλπικη, όπως και η ευαισθησία του για τον ρατσισμό.