Ανήλικα συμπτώματα κοινωνίας ενηλίκων

Κακώς, ίσως, μας σοκάρουν και μας προκαλούν τόση αμηχανία τα περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων στα σχολεία. Διότι το σοκ δεν επιτρέπεται, από ένα σημείο και μετά, είναι πολλά τα επεισόδια για να δικαιολογούνται αυτή η ακινησία και η αντίδραση άναυδου σκανδαλισμού. Μετά την άρνηση, άλλωστε, ο άνθρωπος πρέπει να περνά στη συνειδητοποίηση. Οι ανήλικοι δεν είναι ξένα σώματα από την υπόλοιπη κοινωνία. Μπορεί να μην είναι ακόμη πολίτες αλλά δεν είναι αμέτοχοι ούτε ανεπηρέαστοι από όσα συμβαίνουν και προσλαμβάνουν καθημερινά με τις αισθήσεις τους. Κι επειδή είναι ανήλικοι, τα φίλτρα από τα οποία περνούν όσα προσλαμβάνουν και ο τρόπος με τον οποίο τους διαμορφώνουν είναι πολύ πιο ανεπεξέργαστα από αυτά των ενηλίκων. Είναι, άρα, πιο ευάλωτοι. Εξίσου ανεπεξέργαστες είναι οι αντιδράσεις τους και τα όρια των αναστολών τους.

Φταίμε εμείς λοιπόν, φταίνε οι ενήλικοι, φταίει όλο αυτό που εισπράττουν στο σπίτι και στην κοινωνία. Δεν είναι μόνο το ξύλο, είναι πολλά τα συμπτώματα. Οταν ένα παιδί ασκεί ψυχολογική βία σε ένα άλλο, όταν τσιγκλάει τις αδυναμίες του, όταν ένα παιδί απομονώνεται επιδεικτικά από τα υπόλοιπα ως παρείσακτο, λένε κάποιοι πως «τα παιδιά είναι σκληρά» και νομίζουν ότι καθάρισαν με μια τέτοια, εν μέρει σωστή, διαπίστωση. Οι ίδιοι σχολιαστές συνήθως, όταν τα παιδιά φτάνουν να δέρνουν, απορούν τι πάει στραβά στο σύστημα, τι έκανε το σχολείο, πού είναι οι γονείς και μετά ξεχνάνε το εκάστοτε περιστατικό, μαζί με όλα αυτά που μας ενοχλούν και μας χαλάνε τη θέα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς, η κοινωνία των ενηλίκων, εκπαιδεύουμε τα παιδιά στη σκληρότητα. Αναπαράγουν, χωρίς τα δικά μας φίλτρα, όλα τα στερεότυπα και τις κακοδαιμονίες της κοινωνίας. Δεν είναι σκληρά έτσι απλά και τυχαία, οι συμπεριφορές που επιδεικνύουν με τον παιδικό τους τρόπο είναι πράγματα που στην κοινωνία των ενηλίκων έχουν ονόματα: ρατσισμός, σεξισμός, κοινωνικοί αυτοματισμοί, πατριαρχία και πρότυπα συμπεριφορών του φύλου, διακρίσεις και «πλακίτσες» για την εμφάνιση, τη φυσική κατάσταση, την αρτιμέλεια.

Οσο και να ζητάμε, δηλαδή, να φτιάξει το σύστημα, να ληφθούν πιο άμεσα μέτρα στα σχολεία, να ενισχυθεί το σχολικό προσωπικό, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι προέχει κάτι άλλο. Πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς.