Η δυσκολία να είσαι ο τρίτος πόλος

Τη νύχτα της 7ης  Ιουλίου, οι στενοί συνεργάτες της Φώφης Γεννηματά βίωσαν την ήττα και τη νίκη σε διάστημα λίγων ωρών. Τα exit poll ήταν άσχημα, τόσο άσχημα που το Κίνημα Αλλαγής όχι μόνο δεν είχε υπερβεί το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, αλλά έχανε την τρίτη θέση από το ΚΚΕ. Στο τέλος, η ανακούφιση ήταν εμφανής στα μάτια τους. Μαζί με τα άδεια μπουκάλια ουίσκι, η επόμενη μέρα έφερνε κάτι ακόμα: μια μεγάλη ευκαιρία.

Υπό μια έννοια, αν κάποιος μπορεί να πετύχει ως τρίτος πόλος, αυτός είναι ο κεντροαριστερός φορέας. Οχι μόνο γιατί η Κεντροαριστερά ήταν και θα είναι πάντα πολιτικά ευέλικτη, αλλά και γιατί πολλά από τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη έχουν ζήσει και τις καλές και τις κακές εποχές του ΠΑΣΟΚ. Ξέρουν, λοιπόν, πόσο εύκολο είναι να βρεθείς από τα ψηλά στα χαμηλά. Και ξέρουν πως, για να καταφέρουν να ξαναμιλήσουν με όρους εξουσίας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ένας από τους δύο μεγάλους παίκτες να χάσει τη θέση του στο δικομματικό παιχνίδι.

Ακόμα και σε εκείνες τις πρώτες ώρες, όμως, όλοι είχαν απόλυτη συναίσθηση των πιέσεων που θα ακολουθούσαν τους επόμενους μήνες. Οσοι πόνταραν στο άνοιγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τα «πράσινα» στελέχη και στις επιθέσεις φιλίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκαν σωστοί. Τελικά, πόσο δύσκολο είναι να κατέχεις τη θέση της τρίτης κοινοβουλευτικής δύναμης; Ειδικά το τελευταίο διάστημα, τα κεντροαριστερά στελέχη άρχισαν να συνειδητοποιούν πως το «κλειδί» είναι η ισορροπία τόσο απέναντι στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση. Γνωρίζουν πολύ καλά πως έχουν την πιο δύσκολη αποστολή: πρέπει τα «όχι» τους να είναι απόλυτα απέναντι στην αυτοδύναμη ΝΔ και παράλληλα διαφορετικά από τα «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο σε ύφος όσο και σε περιεχόμενο.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΟΙΝΟ. Η φημολογία για την προσέγγιση με την Κουμουνδούρου επί της ουσίας δεν θα μπορούσε να έχει βάση. Τα δύο κόμματα διεκδικούν κομμάτι του ίδιου αντιδεξιού κοινού, επομένως είτε θα συμπτυχθούν σε ένα είτε θα δρουν πάντα αντιθετικά. Η συμπόρευση σε μορφή μετώπου αφανίζει εκ των πραγμάτων το μικρό ψάρι, και αποκλείεται έτσι κι αλλιώς από το Κίνημα Αλλαγής. Παράλληλα, όμως, υψηλόβαθμα στελέχη πιστεύουν πως κινδυνεύουν με παρόμοιο αφανισμό αν ο χώρος συμπεριφερθεί ως «συμπλήρωμα της ΝΔ». Τη στιγμή, μάλιστα, που με μια σειρά αποφάσεων το Μέγαρο Μαξίμου «δείχνει να μην ενδιαφέρεται για τη συναίνεση». Και μαζί με τις έξωθεν πιέσεις έρχονται και οι εσωτερικές: η νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, για παράδειγμα, ψάχνει να βρει ακόμα τις ισορροπίες της.

Με μια σειρά αποφάσεων το τελευταίο διάστημα, η Χαριλάου Τρικούπη προσπαθεί να σπάσει τον δεσμό που δημιουργήθηκε με τη ΝΔ την περίοδο των μνημονίων. Δίνουν βάρος στο κοινωνικό πρόσωπο των μεταρρυθμίσεων: στην πρόσφατη συζήτηση για το ασφαλιστικό κατήγγειλαν τις ρυθμίσεις που προωθεί το υπουργείο Εργασίας, δίνοντας παράλληλα τις δικές τους προτάσεις. «Σήκωσαν» το Προσφυγικό και τις ελληνοτουρκικές προκλήσεις – το πρώτο δεν το έχουν διαχειριστεί όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ (άρα η κριτική τους είναι πιο απελευθερωμένη), ενώ στο δεύτερο «κερδίζουν» από την πασοκική παράδοση που τους επιτρέπει να μιλούν ως «δύναμη σταθερότητας». Κι αν οι επιθέσεις της ΝΔ αντιμετωπίζονται πολιτικά, αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν τη μορφή πρόσκλησης, θα απαντηθούν στη Συνδιάσκεψη του Μαρτίου – καθώς η μάχη της Κεντροαριστεράς φέτος έχει λάβει ιδεολογική μορφή.

«Εμείς κάνουμε ουσιαστική αντιπολίτευση» είπε χθες ο Μανώλης Χριστοδουλάκης (Σκάι), τονίζοντας μια ακόμα διάσταση: το τρίτο κόμμα σπάει τον δικομματισμό μόνο όταν ακούγεται – κι όταν κάποιος εκ των αντιπάλων του δεν κάνει τη δουλειά του σωστά.