Κουνούπια

Το είχε γράψει κάποτε ένας ξένος φιλελεύθερος σχολιαστής, δεν θυμάμαι πια το όνομά του. Και είναι εφιαλτικό στην απλότητά του ή απλό στην εφιαλτικότητά του: όταν μια πόλη, μια κοινωνία ή μια χώρα δεν θέλει πρόσφυγες και μετανάστες, δεν μπορείς να την υποχρεώσεις να τους δεχθεί. Οχι για ηθικούς, αλλά για πρακτικούς λόγους. Επειδή δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο. Μπορείς βέβαια να εκπαιδεύσεις τα παιδιά των κατοίκων ώστε να δουν με διαφορετικό μάτι το πρόβλημα και, όταν μεγαλώσουν, να είναι πιο ψύχραιμοι. Αλλά στο μεταξύ πρέπει να βρεις μια λύση.

Αυτή τη λύση ψάχνει τώρα η ελληνική κυβέρνηση, όπως την έψαχνε και η προηγούμενη. Τα νησιά δεν θέλουν τους πρόσφυγες επειδή έχουν λυγίσει. Οι κάτοικοι της ηπειρωτικής Ελλάδας δεν θέλουν τους πρόσφυγες επειδή φοβούνται για την ασφάλειά τους, ανησυχούν για την αλλοίωση των πολιτισμικών τους χαρακτηριστικών ή απλώς σιχαίνονται τους ξένους. Οι πρόσφυγες, πάλι, εξακολουθούν να έρχονται, όχι γιατί τους εξαπατούν κάποιοι διακινητές ή τους εκμεταλλεύονται κάποιοι ανθρωπιστές, αλλά επειδή στις χώρες τους γίνεται πόλεμος ή απλώς δεν μπορούν να βρουν δουλειά για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Αρα;

Αρα αδιέξοδο. Και αρχίζουν να πέφτουν ιδέες. Αλλες είναι κωμικές, όπως τα πλωτά φράγματα. Αλλες είναι πιο σοβαρές, όπως οι κλειστές δομές, που δεν πρέπει όμως να είναι εντελώς κλειστές γιατί θα γκρινιάζουν οι Ευρωπαίοι – και, επιπλέον, δεν θα τις χρηματοδοτήσουν. Ο Μηταράκης είναι αποφασισμένος: η κατασκευή αυτών των κέντρων θα ξεκινήσει τον άλλο μήνα και η κυκλοφορία την ημέρα θα γίνεται με ειδική κάρτα. Διαφωνεί όμως ο Μουτζούρης και διακόπτει κάθε συνεργασία με την κυβέρνηση. Διαφωνεί και ο Αδωνις. «Δεν θέλω ούτε ένα ευρώ από την Ευρώπη αν είναι να καταστραφεί η Ελλάδα», φώναζε χθες στην ΕΡΤ. «Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Τα κέντρα λοιπόν πρέπει να είναι κλειστά. Εντελώς. Να μη βγαίνει από μέσα ούτε κουνούπι. Ποτέ. 24 ώρες το 24ωρο. Μέχρι να φύγουν». Ή να τους φάνε τα κουνούπια.

Είναι κι αυτό μια λύση. Θα χρειαστούν βέβαια δεκάδες χιλιάδες κουνούπια, αφού το καθένα από αυτά μπορεί να τσιμπήσει δυστυχώς μόνο έναν άνθρωπο, αλλά αν είναι να καταστραφεί η Ελλάδα θα κάνουμε και εισαγωγή.

Μπορούμε να συνεχίσουμε την πλάκα – αλλά έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες ζωές. Η μετανάστευση δεν θα μεγαλώσει, οι άνθρωποι μετακινούνται πιο δύσκολα απ’ ό,τι νομίζουμε. Ούτε όμως θα εξαφανιστεί. Αξιόλογοι οικονομολόγοι όπως ο Μπράνκο Μιλάνοβιτς έχουν προτείνει την κυκλική μετανάστευση, να χορηγείται δηλαδή σε έναν αριθμό μεταναστών βίζα συγκεκριμένης διάρκειας (π.χ. πενταετής), να εργάζονται αυτό το διάστημα με αμοιβή όση και των γηγενών (για να μην υπάρχει συμπίεση των μισθών) κι ύστερα να επιστρέφουν στις χώρες τους και να αντικαθίστανται από άλλους.

Λύσεις υπάρχουν. Αυτό που λείπει είναι η ψυχραιμία.