Ούτε ΝΔ, ούτε ΣΥΡΙΖΑ, μόνο Κεντροαριστερά

«Κάποια στιγμή είναι λογικό να πρυτανεύσουν η λογική και το αίσθημα της επιβίωσης». Οταν ο Αλέξης Τσίπρας ρωτήθηκε για την πιθανότητα να αλλάξουν οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την ελληνική σοσιαλδημοκρατία («ΕφΣυν»), η απάντησή του ήταν ενδεικτική μιας μεγάλης δύναμης που απευθύνεται σε μια μικρή. Για τους κεντροαριστερούς, όμως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παρέλειψε να πει κάτι ακόμα: χωρίς εκείνους, με βάση τη σημερινή δύναμη του Κυριάκου Μητσοτάκη, δύσκολα μπορεί ακόμα και να διατυπώσει το αφήγημα της «κυβέρνησης α λα Ιβηρική» μέσα από την κάλπη της απλής αναλογικής.

Οι καφέδες πέριξ του Συντάγματος έδωσαν την εντύπωση πως μια τέτοια σύγκλιση είναι εφικτή – και αξιοποιήθηκαν επαρκώς από τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που, εν μέσω εσωτερικών αναταραχών, έσπευσαν να ρίξουν όσες γέφυρες μπορούσαν. Η μάχη της Κεντροαριστεράς, όμως, συνεχίζεται και το 2020. Οχι με τον ίδιο τρόπο, ίσως όχι με την ίδια ένταση. Είναι όμως μια μάχη ιδεολογικής κυριαρχίας και, για το Κίνημα Αλλαγής, μια μάχη υπαρξιακή.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΝΔ. Στην πραγματικότητα, η συζήτηση που έχει άτυπα ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό εντός του κεντροαριστερού φορέα αφορά μόνο συμπληρωματικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι, κατά βάση, μια συζήτηση επαναπροσδιορισμού της σχέσης του κόμματος με τη ΝΔ, που αυτή τη στιγμή έχει έδρα το Μέγαρο Μαξίμου. Η κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα, με ή χωρίς τη συμβολή των ΑΝΕΛ, έχει χαρακτηριστεί από τη Φώφη Γεννηματά ως «η χειρότερη της Μεταπολίτευσης». Τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια ήταν σταθμός για τη συμβίωση της πράσινης και της γαλάζιας βάσης. Ηταν η (απαραίτητη, όπως κρίνεται μέχρι σήμερα) συγκυβέρνηση με σκοπό την πολιτική σταθερότητα που δημιούργησε αναπόφευκτα πολιτικές σχέσεις, ήταν όμως η κοινή παρουσία στην αντιπολίτευση, απέναντι σε εκείνους που κυνήγησαν τόσο τους μεν όσο και τους δε, που δημιούργησε δεσμούς που αποτυπώθηκαν στην ανάγκη «να φύγουν αυτοί και βλέπουμε».

Πλέον, όμως, οι συνθήκες δεν είναι τέτοιες ώστε η Κεντροαριστερά να αποδείξει και πάλι πως «ξέρει τι πρέπει να κάνει όταν διακυβεύεται το εθνικό συμφέρον». Και τα στελέχη του Κινήματος Αλλαγής θεωρούν πως η (καθαρά) αυτοδύναμη κυβέρνηση, ήδη από τους πρώτους μήνες, έχει καταστήσει σαφές πως δεν έχει διάθεση συγκλίσεων παρά μόνο σε συμβολικές μεν, ανώδυνες δε θέσεις, όπως αυτή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η «επιστροφή στην κανονικότητα», επομένως, θέλει τη ΝΔ και το Κίνημα Αλλαγής σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα, σ’ αυτά που βρίσκονταν διαχρονικά – «οι νεοδημοκράτες να τσακώνονται με τους πασόκους», λέει έμπειρο στέλεχος αστειευόμενο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει μετωπική σύμπραξη του Κινήματος Αλλαγής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως, γιατί, ως ένα βαθμό, απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο: οι μετρήσεις που έχουν στα χέρια τους στη Χαριλάου Τρικούπη δείχνουν μια αντίφαση. Το σταθερό ποσοστό του Κινήματος Αλλαγής, αυτό που πάντα θα στηρίζει την παράταξη, έχει ισχυρά αντισυριζαϊκά χαρακτηριστικά. Το ευρύτερο, αυτό στο οποίο φιλοδοξούν να απευθυνθούν, κάποια στιγμή στο παρελθόν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα όμως αναζητά διαφορετικές λύσεις. Ο ένας, λοιπόν, αντλεί από τον άλλο – επομένως οποιαδήποτε σύγκλιση σημαίνει εκ των πραγμάτων πως είτε ο ένας είτε ο άλλος δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

«ΟΧΙ» ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ. Παρά την έντονη προσπάθεια από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, με δημόσιο φλερτ σε κεντροαριστερά στελέχη και θερμές προσκλήσεις, κοινές δράσεις εντός και εκτός Κοινοβουλίου δεν πρόκειται να υπάρξουν, τονίζουν από το Κίνημα Αλλαγής. Παρότι γνωρίζουν πως, σε εξάρσεις επικοινωνιακής φιλίας, ο ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να αποφασίσει να ψηφίσει κεντροαριστερές προτάσεις. Τονίζουν, άλλωστε, πως όσα επίσημα προσκλητήρια κι αν υπάρξουν, από τη στιγμή που η Κουμουνδούρου προωθεί τη διεύρυνση του κόμματος μέσω της Προοδευτικής Συμμαχίας και των προσώπων που την απαρτίζουν, πολύ δύσκολα ένας τέτοιος διάλογος θα έχει βάση.

Στο Κίνημα Αλλαγής δεν έχουν σταματήσει να πιστεύουν πως η περασμένη τετραετία «ήταν η χειρότερη της Μεταπολίτευσης». Και παρότι εκτιμούν πως, αντί για αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση, πρέπει να κάνουν αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, δεν θα σταματήσουν, όποτε υπάρχει λόγος, να το υπενθυμίζουν.