Οταν ο Κόμπι συνάντησε τον Μάικλ
Μπράιαντ και Τζόρνταν έμοιαζαν στο παρκέ σαν δύο σταγόνες νερό, προσφέροντας απλόχερα πλούσιο θέαμα στους φίλους του μπάσκετ
Το 2003 ο Κόμπι Μπράιαντ και ο Μάικλ Τζόρνταν (ως παίκτης των Ουάσιγκτον Γουίζαρντς, πλέον) βρέθηκαν για τελευταία φορά αντίπαλοι. Τότε, ο άσος των Λέικερς φορούσε παπούτσια σνίκερς «Μάικλ Τζόρνταν 8», καθώς αυτός ήταν το ίνδαλμά του.
Εκείνο το βράδυ, αν και ουσιαστικά γινόταν η μεταλαμπάδευση του απερχόμενου σταρ στον επόμενο, ο Μάικλ Τζόρνταν προς το τέλος του αγώνα τού χτύπησε φιλικά τα οπίσθια και του ψιθύρισε: «Μπορεί να φοράς τα παπούτσια μου, αλλά ποτέ δεν θα τα γεμίσεις»! Ηθελε έτσι να του δείξει ότι δεν θα γίνει ποτέ Τζόρνταν. Δέκα χρόνια αργότερα, στην παρουσίαση ενός βιντεογκέιμ, όταν ο Τζόρνταν ρωτήθηκε για το αν θα έπαιζε ένας εναντίον ενός με οποιονδήποτε παίκτη, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, είπε: «Θα τους κέρδιζα όλους, εκτός από τον Κόμπι μάλλον, γιατί αντιγράφει τις κινήσεις μου». Ομως ήδη τον είχε χρίσει διάδοχό του και του είχε τεράστιο σεβασμό, όσο και αν τον πείραζε. Αλλωστε, όπως παραδέχτηκε και ο Βασίλης Σπανούλης για τον αδικοχαμένο Κόμπι Μπράιαντ «ήταν ό,τι πιο κοντινό στον Τζόρνταν».
Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι είχαν συνδέσει τόσο πολύ τον άσο των Λέικερς με τον αντίστοιχο άσο των Σικάγο Μπουλς, βάζοντάς τους κοντά σε μια λίστα των κορυφαίων όλων των εποχών.
Ενέπνευσαν
Το βέβαιο είναι πως οι συγκεκριμένοι δύο παίκτες, ο Μάικλ Τζόρνταν και ο Κόμπι Μπράιαντ, ήταν αυτοί που ενέπνευσαν όπως κανείς άλλος τόσες γενιές νέων παιδιών ανά τον κόσμο για το ότι στη ζωή πρέπει να κυνηγάς τα όνειρά σου και όταν το εφαρμόζεις αυτό, τότε μπορεί κάποια στιγμή και να τα πραγματοποιήσεις.
Το βίντεο (ξαναέπαιξε πολύ αυτές τις ημέρες) που δείχνει – με εναλλαγή πλάνων – τις κινήσεις των δύο τρομερών αυτών παικτών είναι απίστευτο.
Μοιάζει με «κόπια» των δύο ακόμα και σε απλές κινήσεις, στο πώς έβγαζαν τη γλώσσα έξω σε κάποιες φάσεις, το πώς επιχειρούσαν το fadeaway σουτ, ακόμα και το πώς διαμαρτύρονταν στους διαιτητές ή πώς μιλούσαν στους συμπαίκτες τους.
Οταν είχε ερωτηθεί ο Κόμπι, μιλώντας κάποια στιγμή σε ένα κολέγιο, για το αν μπορεί να μοιάσει στον Τζόρνταν και αν θέλει να του μοιάσει, ήταν απόλυτος.
«Αυτό δεν γίνεται, να γίνω σαν και αυτόν γιατί είναι μοναδικός, είναι κορυφαίος».
Ομως δεν έκρυψε ποτέ τη φιλοδοξία να του μοιάσει και να πετύχει και αυτός τόσα πολλά, κάτι που είχε παραδεχτεί επίσης τότε σε αυτή την ομιλία του: «Ασφαλώς, θέλω να κερδίσω όσα περισσότερα μπορώ. Από αυτή την άποψη, τον κυνηγάω τον Μάικλ. Οσο παίζω, θέλω να συνεχίσω να κερδίζω. Αλλά ποτέ δεν ήταν μία ευθεία κόντρα ανάμεσα σε μένα και αυτόν, κι αυτό επειδή με βοήθησε πολύ. Το σιχαίνεται όταν το λέω, αλλά θα το πω όπως και να ‘χει: του τηλεφωνώ και με παίρνει αμέσως μετά πίσω. Μιλάμε για διάφορα πράγματα, αυτή τη σχέση έχουμε. Εχω μάθει τόσα πολλά απ’ αυτόν, οπότε δεν μπορούμε να συζητήσουμε για το ποιος είναι καλύτερος. Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Με έχει επηρεάσει άμεσα» έλεγε τότε.
«Θα μου λείψουν οι συζητήσεις μας»
Ωστόσο, μεγαλύτερη σημασία από αυτά που είχε πει για τον Μάικλ Τζόρνταν ο Κόμπι, είχε η γνώμη του Air Jordan για τον… διάδοχό του.
«Είμαι σοκαρισμένος από τα τραγικά νέα για τον θάνατο του Κόμπι και της Τζιάνα Μπράιαντ. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τον πόνο που αισθάνομαι. Αγαπούσα τον Κόμπι, ήταν σαν μικρός μου αδελφός. Μιλούσαμε συχνά και θα μου λείψουν πολύ αυτές οι συζητήσεις. Ηταν ένας τρομερός ανταγωνιστής, ένας από τους κορυφαίους αυτού του αθλήματος, μια δημιουργική δύναμη», έγραψε μεταξύ άλλων στο αποχαιρετιστήριο γράμμα του προς τον Κόμπι, μόλις έμαθε το τραγικό συμβάν.
Οταν πρωτοσυναντήθηκαν ως αντίπαλοι τον Δεκέμβριο του 1996, ο Κόμπι Μπράιαντ ήταν ένας ρούκι 18 ετών με μόλις 18 συμμετοχές στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ.
Οπως είχε πει χρόνια μετά ο άσος των Λέικερς για εκείνη τη βραδιά: «Σκεφτόμουν τότε, δεν με νοιάζει που είμαι 18, διψάω για αίμα. Ηθελα να τον “καταστρέψω” μέσα στο παιχνίδι. Το πρώτο που έκανε ήταν να πιάσει την μπάλα στη γωνία και έκανε αυτή τη μικρή του πιρουέτα και εισέβαλε προς τη ρακέτα. Το ένιωσα, ερχόταν πάνω μου και κάρφωσε. Θυμάμαι να γελάω με τον εαυτό μου, το είχα δει να γίνεται χιλιάδες φορές και το έζησα από κοντά. Και ύστερα είπα “ΟΚ, ας πιάσουμε τώρα δουλειά”. Κάθε φορά που τον έβλεπα από κοντά ήθελα να μελετώ κάθε του κίνηση για να απαντώ με τις ίδιες κινήσεις. Ο καλύτερος τρόπος για να τον αντιμετωπίσω ήταν να δω πώς θα αντιμετώπιζε ο ίδιος τον εαυτό του αν κρατούσα μπροστά του έναν καθρέφτη».














