Ασφαλιστικό: να μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία

Από το 1990, εδώ και 30 χρόνια, που ξεκίνησαν οι παρεμβάσεις στο Ασφαλιστικό μέσα από τη μείωση των παροχών και την αυστηροποίηση των προϋποθέσεων απονομής τους, ακούμε πάντοτε τις ίδιες διαβεβαιώσεις. Με αυτή τη «μεταρρύθμιση» έλεγαν, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές, οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες, εξασφαλίζουμε τη βιωσιμότητα για τα επόμενα 30-40 ή 50 χρόνια. Εκ του αποτελέσματος, φαίνεται ότι δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ αυτές οι προβλέψεις. Αντιθέτως, το Ασφαλιστικό χρειάστηκε πολλές παρεμβάσεις αυτά τα χρόνια, μπροστά στον κίνδυνο να χρεοκοπήσουν τα Ταμεία, και σήμερα βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για μια νέα παρέμβαση. Μπορούμε να πούμε έστω και σήμερα, μέσα από τη νέα παρέμβαση, ότι διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού μας συστήματος για τα 40-50 επόμενα χρόνια; Η απάντηση είναι σαφώς όχι.

Είναι αλήθεια ότι μια αναλογιστική μελέτη που εκπονείται σήμερα χρησιμοποιεί ως βάση τα μακροοικονομικά μεγέθη, όπως αυτά αποτυπώνονται με τις σημερινές προβλέψεις. Προβλέψεις οι οποίες δίνουν μια δυνατότητα προβολής στο μέλλον. Οταν όμως αυτές οι προβλέψεις αλλάζουν, και κατά κανόνα αλλάζουν, είναι επόμενο να αλλάζουν και οι προβλέψεις για το ασφαλιστικό σύστημα και τη βιωσιμότητά του.

Για τον λόγο αυτόν οι αναλογιστικές μελέτες σε όλες τις χώρες επικαιροποιούνται κάθε 5 το αργότερο χρόνια, εισάγοντας κάθε φορά τα νέα στοιχεία, και αναλόγως έπονται και οι όποιες διορθωτικές κινήσεις.

Είναι επίσης αλήθεια ότι ένα ασφαλιστικό σύστημα, πέρα από τη διασφάλιση της βιωσιμότητάς του σε βάθος χρόνου, θα πρέπει να διακρίνεται για την επάρκειά του και τη δυνατότητα να εξασφαλίζει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Ενα αξιοπρεπές επίπεδο όχι μόνο για τον συνταξιούχο αλλά και για τον εργαζόμενο.

Μόνο έτσι μπορεί το ασφαλιστικό μας σύστημα να ανακτήσει την αξιοπιστία του και να αποτελέσει πυλώνα ασφάλειας των πολιτών και ανάπτυξης της οικονομίας.

Σήμερα σχεδιάζεται ένα νέο ασφαλιστικό τοπίο, μέσα από το οποίο δεν μπορούν να επουλωθούν όλες οι πληγές που άνοιξε η δεκαετής οικονομική κρίση. Εκείνο όμως που μπορεί να γίνει είναι να τεθούν στέρεες και σταθερές βάσεις για το μέλλον. Εκείνο που επίσης μπορεί να γίνει είναι να θεραπευτούν έστω και σταδιακά οι αδικίες που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Αυτό προϋποθέτει έναν ευρύ και ειλικρινή διάλογο που δεν μπορεί να γίνει χωρίς να συνυπολογιστούν δύο από τους βασικότερους παράγοντες που επηρεάζουν καθοριστικά την πορεία της χώρας αλλά και του Ασφαλιστικού.

Η συζήτηση λοιπόν για μια ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού δεν μπορεί να γίνει ερήμην της συζήτησης για το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας. Δεν μπορεί επίσης να γίνει ερήμην της συζήτησης για την αντιμετώπιση του τεράστιου δημογραφικού προβλήματος.

Δεν θα πρέπει να χαθεί μια ακόμα ευκαιρία

Το 2010, όταν ξεκίνησαν οι ανατροπές, η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση χρεοκοπίας και με ένα έλλειμμα στο 15,6%.

Σήμερα αν μη τι άλλο η χώρα μας, μέσα από τις αιματηρές θυσίες των πολιτών, δημιουργεί πλεονάσματα. Υπάρχουν καλύτερες συνθήκες διαχείρισης για πολλά δύσκολα θέματα, όπως είναι και αυτό του Ασφαλιστικού.

Ο Γιώργος Κουτρουμάνης είναι πρώην υπουργός