Η ποικιλία των πλουτόντων {LF}και η αξία της οικονομίας

Οταν θεωρούμεν τας διαφόρους επιχειρήσεις και τα διάφορα επαγγέλματα, αρχίζομεν να βλέπωμεν ότι καλύτερον θα ήτο να μη έχωμεν προκατειλημμένας ιδέας περί της επιτυχίας και του πλουτισμού.

Ο κ. Τζων Ροκφέλλερ είπε κάποτε ότι οι άνθρωποι που επιθυμούν να επιτύχουν και να προσφέρουν συνάμα υπηρεσίας εις την κοινότητα, πρέπει να κάμουν νέας οδούς μάλλον, παρά να βαδίσουν επάνω εις τον πατημένον δρόμον της καθιερωμένης επιτυχίας.

«Απαιτείται, λέγει, καλύτερο μυαλό διά την αναζήτησιν και την δημιουργίαν νέων πραγμάτων. Αλλ’ έτσι έχομεν και μεγαλύτεραν πιθανότητα ν’ αναπτύξωμεν ταχύτερον την χώραν μας. Η ατομική επιτυχία, άνευ συμβολής εις την πρόοδον ή την ευημερίαν της ανθρωπότητος, αποτελεί μάλλον αποτυχίαν».

Ισως να μη συμμεριζώμεθα όλοι μας την γαλήνιο πίστιν του κ. Ροκφέλλερ περί της καταστροφής και της τιμωρίας των εγωιστών και των ραθύμων. Αλλ’ είνε αναμφισβήτητον ότι η επιτυχία περί το πλουτίζειν εξαρτάται κυρίως από την ικαναποίησιν των αναγκών της κοινότητος, δηλαδή από την εξυπηρέτησιν αυτής.

Υπό τας σημερινάς συνθήκας, η ποικιλία των πλουτούντων είνε άπειρος. Περιλαμβάνει βιομηχάνους, εμπόρους, τραπεζίτας, εφοπλιστάς, καλλιτέχνας, εφευρέτας, επιστήμονας, δημοσιογράφους, συγγραφείς. Παρά τον Μόργκαν έχετε τον Παδερέβσκι· παρά τον Ροκφέλλερ, τον Κίπλιγκ· παρά τον Φορδ τον συνθέτην της Βαλέντσιας κ.λπ. κ.λπ.

Οι παλαιοί φραγμοί, οι οποίοι περιόριζαν τον πλουτισμόν εις ολίγα μόνον επαγγέλματα, κατερρίφθησαν από την πλημμύραν των νέων αναγκών, των νέων ενεργειών.

Ο εκατομμυριούχος δεν αποτελεί ξεχωριστόν πρόσωπον. Ποικίλλει, όπως και τα συμφέροντα και η δράσις της κοινωνίας είνε διάφορα. Είνε απλώς έκφρασις της απέραντου και πολυπλεύρου αναπτύξεως ενός έθνους.

Ο πλούσιος, μετά την απόκτησιν μιας περιουσίας εκ κληρονομιάς ή διά των ιδίων του προσπαθειών, έχει φυσικά ν’ αντιμετωπίση το πρόβλημα της τοποθετήσεως των κεφαλαίων του, εκτός εάν δωρήση όλον τον πλούτον του ή τον κατασπατάληση. Η γενίκευσις περί των επενδύσεων του πλουσίου είνε επικίνδυνος. Είνε σφάλμα να νομίζομεν ότι όλα τα πρόσωπα που έχουν την αυτόν περιουσίαν ή το αυτό εισόδημα έχουν τας αυτάς απόψεις.

Αι περιουσίαι τοποθετούνται εξ ίσου ποικιλοτρόπως, όσον διάφορος είνε και η προέλευσίς των. Εν τούτοις χαρακτηριστικόν του εκατομμυριούχου είνε το εις υψηλόν βαθμόν ανεπτυγμένον αποταμιευτικόν πνεύμα. Εννοείται ότι το γνώρισμα τούτο δεν είνε γενικόν. Πολλαί περιουσίαι αποκτώνται εκ τύχης, διά της κερδοσκοπίας ή και από το χαρτοπαίγνιον.

Αλλά συνήθως αί περιουσίαι βασίζονται αρχικώς εις την οικονομίαν· ο κάτοχος έμαθε ενωρίς να προσαρμόζη τα έξοδά του εις τα έσοδα. Η τοιαύτη προς την οικονομίαν κλίσις είνε εν από τα καλύτερα προτερήματα και συμβάλλει πολύ εις την πρόοδον της κοινωνίας. Γνωστός εκατομμυριούχος ήτο το έκτον παιδί μιας οικογενείας με γλίσχρον εισόδημα. Τα παιδιά έλαβον κατάλληλον μόρφωσιν με πολλούς κόπους και στερήσεις. Η οικογένεια αυτή ήτο παροιμιώδης, διότι ποτέ δεν είχε πουθενά χρέος.

Ο Κάρνεζυ και άλλοι βαθύπλουτοι έκαμνον πολλήν οίκονομίαν εις τα πρώτα έτη των σταδίων των.

Πιθανόν να θεωρούμεν ως πεπαλαιωμένα τα αξιώματα του Βενιαμίν Φραγκλίνου περί οικονομίας. Αλλ’ ένας μεγάλος τραπεζίτης, όταν του είπαν ότι αυτός και ο κύκλος του είχαν πάρα πολύ μεγάλην δύναμιν, απήντησε:

«Ο πλούτος τον οποίον κατόρθωσαν κατά διαφόρους τρόπους να σωρεύσουν οι απρόσεκτοι και μη προβλεπτικοί ευρίσκει πάντοτε τον δρόμον του διά να πάη εις τα χέρια των προσεκτικών και των προβλεπτικών».

Και τι παρατηρούμεν πολλάκις; Ο πλούσιος κάμνει οικονομίαν, ενώ οι πτωχότεροι δεν κάμνουν, μολονότι κάτι θα ημπορούσαν και αυτοί ν’ αποταμιεύουν άνευ στερήσεως. Δηλαδή οι όροι αντιστρέφονται.