Η γυναίκα που «ξεντρόπιασε» τη Δικαιοσύνη

Τις μέρες αυτές η προσοχή όλων ήταν στραμμένη στην Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, η οποία ως δικαστικός και ως πρόεδρος του ΣτΕ τίμησε, λόγω και έργω, τη Δικαιοσύνη και είναι βέβαιο ότι, από τη θέση της ΠτΔ, θα τιμήσει και το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Επισκιάστηκε έτσι η κατάθεση στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής της τέως εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου, η οποία τίμησε, επίσης λόγω και έργω, τον όρκο της «να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους» και έτσι «ξεντρόπιασε» τη Δικαιοσύνη.

Εννοώ φυσικά τη στάση εκείνων των ανώτερων και ανώτατων εισαγγελέων και δικαστών, οι οποίοι γνώριζαν ή καταλάβαιναν – αλλιώς πρέπει να πάνε στο σπίτι τους για ακραία ανεπάρκεια – τι τερατώδης σκευωρία ήταν το λεγόμενο «σκάνδαλο Novartis», όπως εξήγησε διαυγέστατα η κ. Ράικου. Και όχι μόνο δεν αντέδρασαν, αλλά έσπευσαν να καλύψουν δημόσια, μέσω των ενώσεών τους, τις πράξεις και τις παραλείψεις της νυν εισαγγελέως Διαφθοράς, να τη «συνδράμουν» στο έργο της και, το χειρότερο όλων, να της ανανεώσουν τη θητεία.

Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν το θάρρος, την τόλμη, την παρρησία, την εντιμότητα και τη διαύγεια της σκέψης της κ. Ράικου. Η μνημειώδης κατάθεσή της αποτελεί την καλύτερη «σύνοψη» της σκευωρίας: εξήγησε την ουσία της, υπέδειξε ρητά τον ενορχηστρωτή της. Χωρίς αυτήν, η σκευωρία θα παρέμενε ατιμώρητη και θα θριάμβευε το θράσος και η αναισχυντία. Ενδεικτική του ήθους της είναι η παρακάτω τοποθέτηση:

«Κατάλαβα ότι για όλα αυτά που συνέβησαν, σκέφτηκα ότι κάποιος πρέπει να μιλήσει. Τόλμησα να μιλήσω και για τον Ρασπούτιν και για τα κατασκευάσματά του, γιατί αισθανόμουν ότι με τις ενέργειές του επεδίωκε την κατάλυση του κράτους δικαίου, την κατάλυση της Δημοκρατίας. Είμαι 40 χρόνια στη Δικαιοσύνη. Δεν μπορούσα αυτό να το δεχθώ».

Αν σήμερα επρόκειτο να διαλέξουμε «τη γυναίκα της χρονιάς», δεν θα δίσταζα να προτείνω, δίπλα στην Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, την τέως εισαγγελέα Διαφθοράς. Για όλους τους παραπάνω λόγους· επειδή δεν μιλάει μόνο σήμερα, που αισθάνεται ασφαλής, αλλά μίλησε και τότε που «ήταν όλα σιωπηλά / γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα», με αποτέλεσμα να επιδιωχθεί η ηθική και έμμεσα η φυσική της εξόντωση· και τέλος, επειδή παραδείγματα τέτοιου σπάνιου ήθους αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για το μέλλον.

Ο Μιχαήλ Πασχάλης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης