Αναγνώσεις

Οποιος διαβάσει τα ελληνικά ρεπορτάζ για τη συνάντηση Μητσοτάκη – Μακρόν βγάζει το αβίαστο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα έχει έναν πιστό και ισχυρό σύμμαχο που θα τη στηρίξει με κάθε τρόπο, πολιτικό και στρατιωτικό, απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις.

Αν όμως διαβάσει στη συνέχεια το τηλεγράφημα του Γαλλικού Πρακτορείου, θα διαμορφώσει μια κάπως διαφορετική εικόνα. Οτι δηλαδή ο βασικός λόγος που ο γάλλος πρόεδρος καταγγέλλει τον Ερντογάν είναι επειδή, παρά τις υποσχέσεις του, στέλνει τουρκικές δυνάμεις στη Λιβύη. Αυτό είναι και το σημείο της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών που καταδικάζει. Οσο για την αυξημένη ναυτική παρουσία των γαλλικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ο στόχος της είναι «να διαφυλαχθεί η ασφάλεια μιας περιοχής στρατηγικού χαρακτήρα για την Ευρώπη».

Η φιλία της Γαλλίας ήταν, είναι και θα είναι πολύτιμη, ιδίως σε μια εποχή που η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας δεν περνάει την καλύτερή της φάση και ο ένοικος του Λευκού Οίκου είναι επικίνδυνα απρόβλεπτος. Δεν θα πρέπει όμως και να υπερτιμάται. Η Γαλλία έχει τα δικά της συμφέροντα και η Ελλάδα τα δικά της. Αυτό που τα τέμνει είναι το Διεθνές Δίκαιο. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας.