Μια διαγραφή με πολλούς αποδέκτες

Η απειλή δεν κράτησε ούτε ένα εικοσιτετράωρο και τερματίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να διαγράψει τον Θοδωρή Ζαγοράκη ήταν ένα αυστηρό μήνυμα με αποδέκτες στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Η στάση του ευρωβουλευτή εκλήφθηκε ως εκβιασμός και, γι’ αυτό, η αποπομπή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ στο Ευρωκοινοβούλιο κρίθηκε ως επιβεβλημένη. Γι’ αυτό, άλλωστε, η ανακοίνωση ήρθε με κάθε επισημότητα: πρώτα στον ίδιο τον Θοδωρή Ζαγοράκη από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη και έπειτα από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο Στέλιο Πέτσα. Ο οποίος παράλληλα επιβεβαίωσε την πολιτική κάλυψη που προσφέρει το Μέγαρο Μαξίμου στον αρμόδιο υπουργό Λευτέρη Αυγενάκη. Η προειδοποίηση προς κάθε λογής διαφωνούντες, μάλιστα, ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Ο Ζαγοράκης, παρότι αποτέλεσε τρανταχτή περίπτωση, δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που άρχισε να εκφράζεται ενάντια στην κυβερνητική γραμμή.

ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ. Μαζί με την ανακοίνωση του ευρωβουλευτή, η κυβέρνηση σε κοινοβουλευτικό επίπεδο ήρθε αντιμέτωπη με άλλα δύο κρούσματα αμφισβήτησης των επιλογών της. Το πρώτο ήταν η διαφοροποίηση της Μαριέττας Γιαννάκου στο νομοσχέδιο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για τη ρύθμιση που προβλέπει την ίδρυση και λειτουργία χώρων εποπτευόμενης χρήσης ναρκωτικών ουσιών (ΧΕΧ) στους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. «Οι ΧΕΧ δεν έχουν μελετηθεί στο εξωτερικό για να δούμε τα αποτελέσματά τους. Δεν θα το ψηφίσω αν το κρατήσετε. Θα το καταψηφίσω δημοσίως στην Ολομέλεια», ανέφερε χαρακτηριστικά η Γιαννάκου, η οποία ζητά την απόσυρση της επίμαχης διάταξης. Η στάση της, παρότι δεν αφορά το νομοσχέδιο στο σύνολό του, δεν υιοθετήθηκε από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος απάντησε πως η ρύθμιση «αντιμετωπίζει ένα ανθρωπιστικό ζήτημα». Το δεύτερο κρούσμα αφορά έναν άλλο νεοδημοκράτη βουλευτή, ο οποίος φέρεται ότι σκεφτόταν να καταψηφίσει το νομοσχέδιο για τα επιδόματα γέννας, επειδή αυτό θα δινόταν και σε μη ελληνίδες υπηκόους. Σε αντίθεση με αυτήν της Γιαννάκου, η διαφωνία του δεν κράτησε για πολύ, ειδικά μετά τη διαγραφή του Ζαγοράκη.

Οι προσωπικές διαφωνίες είναι κοινοβουλευτικό φυσικό επόμενο. Ειδικά σε μια πολυπληθή Κοινοβουλευτική Ομάδα όπως αυτή της ΝΔ, με πολιτικούς διαφορετικών τάσεων, οι οποίοι πρέπει να ακολουθήσουν επιλογές που δεν ήταν πάντα δεδομένες για το κόμμα. Στο ξεκίνημα της νέας κυβέρνησης, μάλιστα, δεν ήταν λίγα τα κυβερνητικά στελέχη που αναφέρονταν ανοιχτά στο ενδεχόμενο διαφοροποιήσεων ως αναπόφευκτο στοιχείο του κοινοβουλευτισμού. Ομως φαίνεται πως από το Μέγαρο Μαξίμου δεν θέλουν να δοθεί η εντύπωση ότι τέτοιου είδους διαφωνίες μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική της κυβέρνησης, αναγκάζοντάς την να κάνει πίσω. Πόσω μάλλον να λειτουργούν εκβιαστικά, πετυχαίνοντας την αλλαγή των κυβερνητικών αποφάσεων.

«ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ». Κανένα κόμμα, ούτε καν αυτό που πριν από λίγους μήνες πανηγύρισε μια ξεκάθαρη εκλογική νίκη, δεν ξεφεύγει από τον κανόνα των εσωτερικών διαφωνιών. Το πραγματικό ζήτημα αφορά τη διαχείρισή τους: η ακραία επιλογή του Ζαγοράκη να χρησιμοποιήσει την ανεξαρτητοποίησή του ως μέσο πίεσης δεν έπιασε, ακριβώς επειδή ήταν ακραία. Η απάντηση του Μητσοτάκη, από την άλλη, ήταν και άμεση και σαφής, «προς γνώση και συμμόρφωση». Στην πραγματικότητα, από εδώ και πέρα θα φανεί αν υπάρχουν στελέχη εντός της ΝΔ που δεν θα φοβηθούν τυχόν δημόσια διαφωνία με παρόμοια χαρακτηριστικά. Κι επίσης, αν η συνταγή Μητσοτάκη μπορεί να φέρει το επιθυμητό για την κυβέρνηση αποτέλεσμα σε επόμενα νομοσχέδια και πολιτικές αποφάσεις κομβικής σημασίας.