Γηπεδικά

Oταν βρίσκεσαι στο εξωτερικό για κάτι τόσο σοβαρό όσο οι επετειακές εκδηλώσεις για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος, μάλλον δεν θέλεις να ασχοληθείς με τετριμμένα πράγματα. Εκτός αν είσαι Πρωθυπουργός, οπότε κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα εύκολο. Ενώ βρισκόταν λοιπόν στην Πολωνία, πληροφορήθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης την προειδοποίηση του Θοδωρή Ζαγοράκη ότι αν δεν δικαιωθεί ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να συνευρίσκεται «στην ίδια πολιτική στέγη με όλους αυτούς που βάλλουν καθ’ υπόδειξη τρίτων εναντίον του ΠΑΟΚ και του ίδιου του ελληνικού ποδοσφαίρου».

Ισως η ιστορική φόρτιση του χώρου στον οποίο βρισκόταν να μην επέτρεψε στον Πρωθυπουργό να λάβει αμέσως τις αποφάσεις του. Χρειάστηκε έτσι 24 ώρες για να ανακοινώσει το αυτονόητο, τη διαγραφή δηλαδή του ευρωβουλευτή από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας αφού, όπως ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται». Αν δεν γινόταν αυτή η κίνηση, θα δινόταν η εντύπωση ότι η νομοθετική ρύθμιση για να μην υποβιβαστούν ο ΠΑΟΚ και η Ξάνθη προωθήθηκε υπό καθεστώς πίεσης γηπεδικού – κυριολεκτικά – τύπου. Και θα άνοιξε πιθανώς η όρεξη και σε άλλους.

Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα χρειαστεί όμως πολύ περισσότερο χρόνο για να αποφασίσει κατά πόσον ένας ποδοσφαιριστής ή ένας ηθοποιός αποτελεί την ορθότερη επιλογή για την εκπροσώπηση της χώρας σε ένα ευρωπαϊκό όργανο. Κατά πόσον δηλαδή το κριτήριο της δημοτικότητας είναι σημαντικότερο από εκείνο της επάρκειας. Η πρώτη, βέβαια, προσφέρει ψήφους. Η δεύτερη, όμως, προσφέρει κύρος.

Ο Ζαγοράκης υπήρξε πολύ καλός ποδοσφαιριστής και αρχηγός της ομάδας που κατέκτησε το Euro το 2004. Αυτός ήταν προφανώς και ο μοναδικός παράγων που μέτρησε στην απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να τον επιλέξει το 2014 ως υποψήφιο ευρωβουλευτή. Οι εκλογές έγιναν για πρώτη φορά με σταυρό. Η Μαριέττα Γιαννάκου, μια εμβληματική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας, αυτοεξαιρέθηκε γιατί ήξερε τι την περίμενε. Ο Σταύρος Τσακυράκης, μια εμβληματική φυσιογνωμία του Ποταμιού, κατέλαβε τη 19η θέση. Αλλά ο Ζαγοράκης εξελέγη.

Η θητεία του δεν ήταν ακριβώς πλούσια σε πρωτοβουλίες. Αν ρωτούσες δηλαδή πέρυσι έναν ξένο ευρωβουλευτή ποιον έλληνα συνάδελφό του θα ξεχώριζε, δεν θα του ερχόταν αμέσως στο μυαλό ο Ζαγοράκης. Αυτό δεν εμπόδισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να τον προτείνει κι αυτός με τη σειρά του, κι ας μην υπηρετούσε ακριβώς η συγκεκριμένη επιλογή μια ανάγκη ανανέωσης. Και να τον ακούσει μερικούς μήνες αργότερα να θέτει όρους για να παραμείνει στην παράταξη.

Ανάλογα προβλήματα δημιούργησε πριν από λίγο καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Γεωργούλης, με τη συμμετοχή του σε ένα τηλεοπτικό σόου. Ούτε ο ένας φταίει ούτε ο άλλος. Φταίνε εκείνοι που τους επέλεξαν με κριτήρια ψηφοθηρικά. Φταίνε κι εκείνοι που τους ψήφισαν με κριτήρια συναισθηματικά, και σίγουρα όχι ευρωπαϊκά. Τα παθήματα θα γίνουν μαθήματα; Μα φυσικά όχι.