Αυταπάτες, το σίκουελ

Οι πολιτικοί που τον ζηλεύουν δεν μετριούνται στα δάχτυλα. Και πώς αλλιώς; Στον Αλέξη Τσίπρα δόθηκε ένα σπάνιο πολιτικό δώρο: η ευκαιρία να ξαναγράψει την ιστορία του. Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Ιούλιο του εξασφάλιζε μια νέα αρχή. Υπό μια προϋπόθεση – να παραδεχτεί με λόγια και με πράξεις πόσο μαντάρα τα έκανε. Κι όσους έπειθε. Θα ήταν σίγουρα μπόλικοι, έχουμε μάθει να τρέφουμε ιδιαίτερη αδυναμία στους μεταμελημένους. Ακόμα και σ’ αυτούς που τους υποκρίνονται.

Εκείνος προσπαθεί, όντως, να φαίνεται σοβαρός. Οι αυταπάτες μοιάζουν να ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Αγκομαχεί για να πει αυτό που πρέπει, επιβάλλει την ενότητα στο κόμμα του, ψηφίζει την πρόταση της κυβέρνησης για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κάνει ανοίγματα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Και ένα όμορφο Σάββατο, ανήμερα της επετείου που ανέβηκε στην εξουσία, όχι απλώς αρνείται να παραδεχτεί ότι τα έκανε μαντάρα, αλλά μιλάει λες και κυβέρνησε σε άλλη χώρα. Λες και όσα ζήσαμε συνέβησαν αλλιώς. «Το περιβόητο σχέδιο της παρένθεσης ακυρώθηκε από την ηρωική στάση του λαού μας στο δημοψήφισμα» λέει στην «ΕφΣυν». Εξομοιώνει την παραίτηση με μια «δεύτερη Βάρκιζα», αναρωτιέται αν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος «θα έφερναν κάποια έντιμη συμφωνία» με τους εταίρους. Ο ώριμος πρόεδρος, αυτός που προσπαθεί να γίνει ο ηγέτης όλων των (κεντρο)αριστερών, είναι ο ίδιος λαϊκιστής του 2015. Αριστερο-επική ρητορική, διχαστική λογική, μπερδεμένο αφήγημα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που σήκωνε τις αριστερές γροθιές αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο. Αλλωστε είχαν «μια έντιμη και αποδοτική συνεργασία».

Δεν διασώζει ούτε το μέλλον του, ούτε την υστεροφημία του. Η ταινία με τίτλο «τους χαλάσαμε την κανονικότητα» έκοψε εισιτήρια πέντε χρόνια πριν. Η εταιρεία παραγωγής το ξέρει, γι’ αυτό και προσπαθεί να δώσει νέα ζωή στο σίκουελ. Ομως όσο κι αν προσπαθεί, στον σκηνοθέτη δεν ταιριάζει το «α λα ΠΑΣΟΚ». Δεν μπορεί να προδώσει το όραμά του.

Να πώς χαραμίζονται οι ευκαιρίες. Τζάμπα οι ζήλειες.