Μαύρη τρύπα {LF}στη δωρεάν υγεία

Τις στρεβλότητες και συνεπώς τις διαχρονικές παθογένειες του συστήματος υγείας στη χώρα μας αναδεικνύει νέα έκθεση: έτσι, ενώ οι Ελληνες έχουν καθολική πρόσβαση στη δημόσια υγεία, στην πράξη καλύπτεται δωρεάν μόνο το 61% των συνολικών δαπανών υγείας και, αν και η Ελλάδα είναι η τρίτη πιο γερασμένη χώρα στον ανεπτυγμένο κόσμο, μόνο το 2% των δαπανών κατευθύνεται στις ούτως ή άλλως ελάχιστες γηριατρικές δομές.

Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα με την ανάλυση του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) με τίτλο «Η υγεία στην Ελλάδα: Σε αναζήτηση σχεδιασμού για το μέλλον» – που, σημειωτέον, αντλεί στοιχεία από πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ -, στη χώρα μας το 35% των δαπανών υγείας πληρώνεται από την τσέπη των ασφαλισμένων.

Μάλιστα, οι συντάκτες της ανάλυσης υπογραμμίζουν ότι το ποσοστό αυτό είναι ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο, με αποτέλεσμα να συγκρίνεται με χώρες όπως η Κίνα (36%) και η Ρωσία (40%).

Οπως προκύπτει, δε, από την επιμέρους επεξεργασία των ίδιων στοιχείων, από το 35% της δαπάνης που καλύπτεται από την τσέπη των ασφαλισμένων το 37% κατευθύνεται για την αγορά φαρμάκων, το 18% για γιατρούς και εξωνοσοκομειακή φροντίδα, το 14% για οδοντιάτρους, το 31% για νοσοκομειακή περίθαλψη και λιγότερο από το 1% για παροχή μακροχρόνιας φροντίδας.

Σε ό,τι μάλιστα αφορά τη νοσοκομειακή περίθαλψη, αξίζει να σημειωθεί ότι οι ιδιωτικές δαπάνες αφορούν κυρίως νοσηλεία σε ιδιωτικά νοσηλευτήρια, στα οποία οι πολίτες έχουν πρόσβαση λόγω πρόσθετης ιδιωτικής δαπάνης. «Οι πληρωμές αυτές είναι συνάρτηση της πραγματικής και μερικές φορές εκλαμβανόμενης διαφοράς ποιότητας και στην παροχή υπηρεσιών από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τουλάχιστον όσον αφορά το ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει τα εισοδήματα για την ανάληψη της πρόσθετης δαπάνης» τονίζουν οι συγγραφείς της νέας έκθεσης του ΣΕΒ.

Μαύρη σελίδα αποτελεί επίσης και η φροντίδα των ηλικιωμένων, παρότι το ποσοστό του πληθυσμού άνω των 65 και 80 ετών διαμορφώνεται σε 21,7% και 6,8% αντιστοίχως σήμερα. Μάλιστα, έως το 2050 τα αντίστοιχα ποσοστά εκτιμάται ότι θα εκτιναχτούν στο 37% και 14%. Επιπλέον, σε 30 χρόνια από σήμερα υπολογίζεται ότι 38,9 κάτοικοι ανά 1.000 άτομα πληθυσμού θα πάσχουν από άνοια.

Κι όμως, η μακροχρόνια φροντίδα εκείνων που ανήκουν στην τρίτη ηλικία στηρίζεται εθιμικά στην οικογένεια, δεδομένου ότι δεν προσφέρονται εναλλακτικές λύσεις. Πιο αναλυτικά, ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι σε κάθε 100 άτομα άνω των 65 ετών στην Ελλάδα αντιστοιχούν μόλις 0,1 αμειβόμενοι φροντιστές για ηλικιωμένους και 0,45 κλίνες σε γηροκομεία (τα μικρότερα μεγέθη ανά τον κόσμο), έναντι 4,9 φροντιστών και 4,7 κλινών κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Παράδοξα. Εν τω μεταξύ, ένα ακόμη παράδοξο που καταγράφει η ίδια έκθεση είναι ότι η Ελλάδα, με περίπου 11 εκατομμύρια πληθυσμό, διαθέτει περισσότερους τομογράφους απ’ ό,τι η μέση χώρα στον ΟΟΣΑ – δηλαδή, 34 αξονικούς και 27 μαγνητικούς ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού, έναντι 27 και 17 αντιστοίχως.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η αναλογία στις ΗΠΑ είναι 43 αξονικοί και 38 μαγνητικοί ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού, ενώ στον αντίποδα το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει μόλις 9 αξονικούς και 7 μαγνητικούς ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού, με αποτέλεσμα να καταγράφονται τεράστιοι χρόνοι αναμονής για απεικονιστικές εξετάσεις.

Και ενώ στις εφημερίες των μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής κατά κανόνα επικρατεί το αδιαχώρητο, γεγονός που αποτυπώνεται την επομένη στα δεκάδες ράντζα στους διαδρόμους των κλινικών, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στην Ελλάδα η πληρότητα των κλινών που χρησιμοποιούνται για θεραπευτική αγωγή στα νοσοκομεία είναι η χαμηλότερη στον κόσμο – 61,5% έναντι 72,5% στον ΟΟΣΑ.

«Η χαμηλή πληρότητα μπορεί να είναι ένδειξη σπατάλης πόρων λόγω κακού σχεδιασμού» καταλήγουν οι συντάκτες της έκθεσης.