Συμμαχία {LF}με τον εαυτό μας

Η συμπεριφορά της Γερμανίας προς τη σύμμαχο στο ΝΑΤΟ και εταίρο στην ΕΕ Ελλάδα αναδεικνύει την ισχυρή ανάγκη η τελευταία να αλλάξει τρόπο σκέψης αλλά και πράξης. Η μη συμμετοχή της χώρας στη διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη είναι θέμα δευτερεύον. Η εσωστρεφής όμως και δυσάρεστη αγνόηση της ελληνικής διπλωματίας από την αντίστοιχη γερμανική δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μια ηγέτιδα χώρα της ΕΕ αντιλαμβάνεται τον ηγετικό της ρόλο και τη στήριξη των συμμάχων της. Η νοοτροπία αυτή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για το μέλλον της ΕΕ, δικαιολογεί στη συνείδηση πολλών ευρωπαίων πολιτών τη βρετανική αποχώρηση και ίσως κινητοποιεί αντίστοιχες σκέψεις και σε άλλα μέλη της. Η Γερμανία για άλλη μια φορά φλερτάρει με τον νάρκισσο και αυτοαναιρετικό εαυτό της. Η ιστορία τιμωρεί.

Ο κόσμος που μεγαλώσαμε αλλάζει ταχύτατα, γίνεται πολυπολικός και οι για δεκαετίες συμμαχίες εξασθενούν, με τα μέλη τους να προσαρμόζονται στη διαμορφούμενη πολυπολικότητα. Μεγάλοι συμμαχικοί οργανισμοί όπως το ΝΑΤΟ είναι στην ουσία ανενεργοί και η διαπίστωση αυτή είναι τόσο εμφανής που δημοσιοποιείται από τους κεντρικούς του πυλώνες όπως η Γαλλία. Νέοι ισχυροί παγκόσμιοι παίκτες με ιστορία χιλιετιών όπως η Κίνα και η Ινδία φιλοδοξούν έμπρακτα να αναλάβουν τα ηνία του σύγχρονου κόσμου. Ο δυτικός κόσμος της Αμερικής και της Ευρώπης παρακολουθεί ανήσυχα και φοβικά τις εξελίξεις, με την τελευταία να έχει σχεδόν παραλύσει και να κρύβεται στην εσωστρέφεια των κρατών-μελών της, παραβλέποντας ότι η αγνόηση της ιστορίας τιμωρεί.

Οι λαοί που θέλουν να επιβιώσουν και να ευημερήσουν δεν στηρίζονται στους άλλους αλλά κυρίως στις δυνάμεις τους. Οσο ισχυρότερες είναι αυτές τόσο πιο πιθανές, πιο αξιόπιστες είναι και οι συμμαχίες τους. Ποτέ δεν αποδίδουν τα λάθη τους στους άλλους, δεν ενστερνίζονται δηλαδή το διαχρονικό εθνικό μας σπορ. Η Ελλάδα, σε αντίθετη με ό,τι πιστεύεται ή λέγεται, είναι κυρίως μόνη σε αυτόν τον κόσμο. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει παρά ευκαιριακά και μόνο όταν η διεθνής παρουσία μας, τα συμφέροντά μας συμπίπτουν με αυτά των άλλων. Το Ισραήλ είναι το ζωντανό παράδειγμα όλων των ανωτέρω. Μια ισχυρή, διεθνώς ανταγωνιστική οικονομία, μια άριστη παιδεία που διαμορφώνει ευσυνείδητους πολίτες και υποστηρίζει διατηρήσιμα και διαχρονικά την πρώτη, μια παρουσία στον διεθνή σύγχρονο πολιτισμό (ο αρχαίος, κλασικός μας πολιτισμός εξοφλήθηκε) που εμπνέει σεβασμό και θαυμασμό στους πολίτες του κόσμου είναι η ισχυρότερη συμμαχία μας. Αυτή με τον καλό εαυτό μας. Οσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε τόσο λιγότερο θα στηρίζουμε την επιβίωσή μας και την ευημερία μας στους άλλους, αυξάνοντας την πιθανότητα να πετύχουμε και τα δυο.

Συχνά ο κακός φίλος προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες από τον καλό, που θέλει από αγάπη συνήθως να μας ευχαριστεί. Ο πρώτος αναδεικνύει χαιρέκακα τις αστοχίες μας, τις αβλεψίες μας, τις αποτυχίες μας. Αν είμαστε αρκετά έξυπνοι διορθώνουμε όλα τα υπαρκτά αυτά προβλήματά μας και προοδεύουμε. Ο διπλανός μας κακός φίλος μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμος για την προσπάθεια αναγέννησής μας με τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από το πρώτο διαζύγιό μας απ’ αυτόν. Είμαστε αρκετά έξυπνοι; Θα δείξει.