Ο κακομαθημένος γλάρος

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Π{ARX}ρόσφατα δημοσίευσα ένα άρθρο μου στον ημερήσιο Τύπο όπου περιέγραφα τις αναμνήσεις μου από μια περιοδεία μου στις ΗΠΑ – κυρίως στη Νέα Υόρκη. Ο τίτλος του άρθρου ήταν: «Τουρίστας στη Νέα Υόρκη» και περιέγραφα ημερολογιακά τις 8 ημέρες που πέρασα εκεί. Οπως χαρακτηριστικά ανέφερα, «δεν έχομε να ζηλέψομε τίποτε από τους Αμερικανούς, ακόμα και στη… δυστυχία τους συναγωνιζόμαστε», φέρνοντας σαν παράδειγμα τους ανθρώπους που είδα εκεί να κοιμούνται μέσα στο κρύο, κάτω από τα γεφύρια! Αλλά, όπως φαίνεται, ακόμα και τα πουλιά εκεί πεινάνε περισσότερο από τα δικά μας ή είναι περισσότερο κακομαθημένα και τολμηρά από τα δικά μας!
Και ιδού πώς το διεπίστωσα: Περιμένοντας το φέρι-μποτ για να πάμε τη μίνι-κρουαζιέρα, όπως έγραφε το πρόγραμμα, ψωνίσαμε από την παραλία κάτι φαγώσιμο (σάντουιτς κ.λπ.). Μια κοπελίτσα λοιπόν, ενώ έτρωγε με βουλιμία το σάντουίτς της, δέχθηκε την επίσκεψη (την επίθεση, θα έγραφα) ενός γλάρου μετρίου «διαμετρήματος» (δεν ήταν μεγαλόσωμος), ο οποίος ορμώντας από ψηλά της άρπαξε από τα χέρια της το σάντουιτς και… εξηφανίσθη!.. Η κοπέλα έμεινε άναυδη και (φαντάζομαι) θα αγόρασε άλλο σάντουιτς!
Αυτή την εικόνα δεν την έχω ξαναδεί στην Ελλάδα, μου θύμισε όμως κάτι παρόμοιο που έζησα προ… 60ετίας περίπου κάπου στην Ινδία, που πέρασα ταξιδεύοντας με τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν πλοίαρχος ΕΝ και με έπαιρνε μαζί του για να με πείσει να… μη γίνω ναυτικός! Οπερ και εγένετο, τελικά έγινα γιατρός.
Εκεί στην Ινδία λοιπόν (και στο Μουρμουγκάο, και στο Βιζακαπατάμ), ενώ παίρναμε το φαγητό μας από την κουζίνα που ήταν στην πρύμνη του πλοίου, στο πούπι, και διασχίζαμε το κατάστρωμα πηγαίνοντας στο κεντρικό τμήμα του πλοίου, στο κομοθέσιο, όπου ήταν η τραπεζαρία για να καθίσομε να φάμε. Εκεί λοιπόν στο ακάλυπτο κατάστρωμα, δεχόμαστε την επίθεση (κυριολεκτικά) κάποιων αρπακτικών πουλιών (γεράκια; – όχι γλάροι πάντως), τα οποία άρπαζαν από τα πιάτα μας ό,τι μπορούσαν και εξαφανίζονταν στα… ύψη! Βέβαια, από κάποια στιγμή και μετά, λαμβάναμε κι εμείς τα μέτρα μας και ήμαστε περισσότερο προσεκτικοί!..
Εδώ διευκρινίζω (τονίζω, αν προτιμάτε) ότι άλλο αρπακτικό πουλί και άλλο «ευγενής» γλάρος. Αλλά φαίνεται, όπως λέει κι ο σοφός λαός, «η πενία τέχνας κατεργάζεται». Ετσι, όπως φαίνεται, επειδή στην Αμερική πεινάνε(;) και οι γλάροι, απεφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να… ληστεύουν!..
Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης
Ιατρός και – παρ’ ολίγον – ναυτικός