ΠΕΦΙΠ, ΠΑΣΥΠΑΠ, ΣΦΕΒΑ…

Πριν από δύο ημέρες, από αυτή τη σελίδα, υπερασπίστηκα το δικαίωμα των οπαδών αναχρονισμών όπως η εναντίωση στην έκτρωση να μπορούν να υποστηρίξουν την άποψή τους. Είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικό για τη δημοκρατία να κυκλοφορεί κάθε είδους λόγος, αντί για τη φίμωσή του. Οχι μόνο για λόγους δημοκρατικής αρχής, αλλά και επειδή, μερικές φορές, καταχρηστικά θα μπορούσαν να συκοφαντηθούν θεμιτές απόψεις ως εξτρεμιστικές ή αντιδημοκρατικές, να φιμωθούν, να συκοφαντηθούν και να διωχθούν.

Η δημόσια συζήτηση για τα όρια της ελευθερίας του λόγου, ζωηρή και με εντάσεις, μετατόπισε το ενδιαφέρον από την ίδια την οργάνωση που πλήρωσε για τις αφίσες. Τα χαρακτηριστικά της και, κυρίως, τους εκπροσώπους της. Και κυρίως, ποιοι τη χρηματοδοτούν; Επιχειρώντας να απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα, έκανα μια μικρή έρευνα, αυτό που πολλοί δημοσιογράφοι ονομάζουν ρεπορτάζ. Το σάιτ των «Αφήστε με να ζήσω» λειτουργεί ως σάιτ προπαγάνδας. Το σάιτ είναι μονοθεματικό και περιέχει αρκετά, επιμελημένα κείμενα, τα οποία, όλα, κατατείνουν να πείσουν τους επισκέπτες του «για το θαύμα της Ζωής του αγέννητου παιδιού», όπως γράφουν. Το πιο ωραίο το υπογράφει μια Katy Faoust. Μάλιστα Φάουστ! Για να επικοινωνήσει κανείς με την οργάνωση, είτε πρέπει να στείλει ηλεκτρονικό μήνυμα, είτε να συμπληρώσει μια φόρμα επικοινωνίας, είτε να πάρει έναν τηλεφωνικό αριθμό. Προσωπικώς, κάλεσα στον αριθμό που δίνεται.

Απάντησε μια κυρία. Μου ανέφερε τους «Αφήστε με να ζήσω» ως «κίνημα» (κίνημα υπέρ της Ζωής, διευκρινίζει το σάιτ), αλλά αρνήθηκε να μου δώσει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία. Αλλωστε, πρόσθεσε, το τηλέφωνο ανήκει στην Πανελλήνια Ενωση Φίλων των Πολυτέκνων (ΠΕΦΙΠ), που εδρεύει στην οδό Ακαδημίας, στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Το σάιτ της ΠΕΦΙΠ δεν είναι ούτε αισθητικώς προσεγμένο ούτε έχει τη φροντίδα που έχει το σάιτ του «κινήματος». Περιέχει μερικές φωτογραφίες ζευγαριών με πολλά παιδιά γύρω τους, χριστιανικές εικονίτσες και εικόνες με λουλούδια. Επίσης, οδηγίες για ταχυπληρωμή όσων θέλουν να εισφέρουν στο σκοπό της Ενωσης με δωρεές. Περιέχει ακόμα πιντιέφ με την ύλη τριμηνιαίων φυλλαδίων που κυκλοφορούν με τίτλο «Ελληνορθόδοξη Πολύτεκνη Οικογένεια» (ΕΠΟ). Ο λογαριασμός της στο Facebook μοιράζεται. Δεσπόζουν εικονίτσες, παραπομπές στον ακτιβισμό των πολυτέκνων που συνήθως ζητούν επιδόματα και, το τελευταίο διάστημα, η καμπάνια του «κινήματος». Η ΠΕΦΙΠ, επίσης, είναι διασυνδεδεμένη με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Προστασίας Αγεννήτου Παιδιού (ΠΑΣΥΠΑΠ), που κι αυτός παραπέμπει στις προπαγανδιστικές σελίδες του «κινήματος».

Το «κίνημα», λέει, συστάθηκε από 19 ορθόδοξα χριστιανικά σωματεία και φορείς που εδρεύουν στην Αθήνα. Δεν είναι όλα απλές συντεχνιακού τύπου σέχτες όπως οι προαναφερθείσες. Ενας προσεκτικός ερευνητής θα παρατηρήσει, π.χ., στα ιδρυτικά σωματεία, την ύπαρξη της Συντονιστικής Φοιτητικής Ενωσης Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ). Τι εστί ΣΦΕΒΑ; Παλαιά οργάνωση με εθνικιστικά χαρακτηριστικά και αλυτρωτικά συνθήματα για τη Βόρειο Ηπειρο, που είναι ενεργή κοντά τριάντα χρόνια – και περιθωριοποιημένη σήμερα, θα ήθελε εκ νέου μεγάλο ρόλο στο στρατόπεδο του αναχρονισμού.

Επειτα απ’ όλα αυτά, ένα ερώτημα παραμένει εκκρεμές. Πού βρίσκουν τα λεφτά για την καμπάνια τους οι υπέροχες αυτές οργανώσεις; Και ποια είναι τα φυσικά πρόσωπα πίσω από τα σωματεία που στηρίζουν το «κίνημα»; Μήπως, αντί το κράτος να ακούει τη θορυβώδη φλυαρία για το μήνυμα της αφίσας, θα ήταν χρησιμότερο να στείλει μια βόλτα το ΣΔΟΕ στην οδό Ακαδημίας;

Μέτωπο κατά της τρομοκρατίας

Την επόμενη Δευτέρα, στο Πολεμικό Μουσείο, οργανώνεται υπό την αιγίδα του έλληνα Πρωθυπουργού «εκδήλωση μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατίας». Είναι η πρώτη φορά που το ελληνικό κράτος οργανώνει μια τέτοια εκδήλωση. Και είναι πολύ σημαντικό το μήνυμα που στέλνει ο έλληνας Πρωθυπουργός: Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου. Στη Μεταπολίτευση, κυρίως η αριστερή τρομοκρατία αμφισβήτησε αυτή την αρχή. Κάποιοι πήραν τα όπλα και, θεωρώντας ότι αυτοί εκφράζουν τον νόμο, δολοφονούσαν πολιτικούς αντιπάλους τους στο όνομα μιας δήθεν αριστερής χειραφέτησης – που δεν υπήρξε ποτέ. Βοηθούσης και μερίδας του Τύπου, οι δολοφόνοι αυτοί έγιναν αποδεκτοί από μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης. Αποκαλούνταν εκτελεστές και οι δολοφονίες τους αποκαλούνταν εκτελέσεις, την απόφαση για τις οποίες, στο όνομα κάποιου επαναστατικού δικαίου, τις έπαιρναν μόνοι τους. Υστερα, οι «προκηρύξεις» με τις θέσεις στις οποίες ανέλυαν γιατί σκότωσαν τα θύματά τους γίνονταν πρωτοσέλιδα που πουλούσαν εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα.

Η ιδεολογική αποκαθήλωση των δολοφόνων ήρθε αργά. Αλλά ακόμα υπάρχει ανοχή. Μην ξεχνάμε ότι ο τέως πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, δεν επισκέφτηκε καν τον Λουκά Παπαδήμο στο νοσοκομείο, όταν έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας.

Ευτυχώς, η νέα κυβέρνηση δηλώνει ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει θέση για δολοφόνους ούτε στο όνομα οποιασδήποτε πολιτικής τελεολογίας. Και το δηλώνει δυνατά. Ηταν καιρός.