Ακούγονται πολλά, μοιάζουν λίγα

Κανονικά το ερώτημα έχει απαντηθεί από τότε που τα social media χρησιμοποιούνταν ως ραντάρ εντοπισμού του εχθρού. «Αναφορές ότι ο ΓΑΠ τρώει αυτή τη στιγμή στην ταβέρνα Σμαράγδα, περιοχή Πεύκης». Ορμάτε.

Το ραντάρ του Twitter έγινε τότε ο αδιάψευστος μάρτυρας του γεγονότος πως αυτός που προπηλακίζει δεν είναι ποτέ ο «κόσμος». Πως δίνουν το σύνθημα μόνο κάποιοι. Και πως προπηλακίζουν λίγο περισσότεροι, που πάντως είναι πολύ λίγοι, είτε το αντικείμενο της οργής είναι το Μνημόνιο, είτε το Μακεδονικό ή, όπως στην περίπτωση του Νότη Μηταράκη, το Μεταναστευτικό. Σε όλες τις περιπτώσεις ο κανόνας είναι ο ίδιος. Το αυθόρμητο πλήθος δεν είναι ούτε πλήθος ούτε αυθόρμητο. Κι αυτό που διαφημίζεται ως ξέσπασμα δεν είναι παρά μια οργανωμένη και ελεγχόμενη οργή. «Οποιος δει τον ΓΑΠ πρώτος να ειδοποιήσει και τους υπόλοιπους». Φάτε τον.

Το πλήθος δεν είναι πλήθος ακόμη και αν στην καταγραφή της είδησης αποκτά περιωπή πλήθους. Οι λίγοι δεν είναι ποτέ πολλοί ακόμη και αν μεγεθύνονται ασύμμετρα από τα μίντια. Η ασυμμετρία αυτή όμως δεν κάνει το πρόβλημα λιγότερο πρόβλημα. Οι 40.000 πρόσφυγες και μετανάστες στα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου είναι ένα πρόβλημα.

Θα ήταν ακόμη και αν δεν είχε προπηλακιστεί στο δημαρχείο της Χίου ο τοπικός βουλευτής Μηταράκης. Θα ήταν ακόμη και αν η ΝΔ δεν έριχνε την ευθύνη για την προσφυγική κρίση στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι τουλάχιστον όπως την ενσάρκωσε η Τασία Χριστοδουλοπούλου. Και θα ήταν και χωρίς ο ΣΥΡΙΖΑ να καταδικάζει τον προπηλακισμό Μηταράκη με την προσθήκη όμως πως η ΝΔ «βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μισαλλοδοξία και τα ψέματα που έσπειρε προεκλογικά για λίγες ψήφους, τότε δηλαδή που χυδαιολογούσε πως τους πρόσφυγες τους φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ».

Το πρόβλημα θα ήταν πρόβλημα ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντεγκλήσεις και τους φυσικούς προπηλακισμούς. Και όπως δείχνουν όλες οι μετρήσεις, είναι για την κοινή γνώμη το μεγαλύτερο απ’ όλα τα προβλήματα αλλά και αυτό για το οποίο η κυβέρνηση δεν απολαμβάνει καμία περίοδο χάριτος. Το αντίθετο, το Μεταναστευτικό είναι πρόβλημα και μαζί κυβερνητική αποτυχία ή μάλλον η μοναδική κυβερνητική αποτυχία που έχει καταγραφεί στις μετρήσεις της κοινής γνώμης.

Δεν θα μπορούσε ασφαλώς να το πει ο Νότης Μηταράκης στους οργανωμένα οργισμένους ψηφοφόρους του, αλλά το Μεταναστευτικό είναι ένα πρόβλημα που δεν λύνεται όσο παραμένουν άλυτες οι αιτίες του. Η λύση της κυβέρνησης, ή το σχέδιο που είπε ο ίδιος ο Μηταράκης, δεν μπορεί παρά να είναι μια λύση και ένα σχέδιο διαχείρισης και μόνο της κρίσης: Υπερδομές υποδοχής μακριά από τις κατοικημένες περιοχές. Μετεγκατάσταση στην ενδοχώρα. Επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου. Αποτρεπτικά μέτρα όπως είναι οι δομές κλειστού τύπου. Και η ελπίδα μιας ευρωπαϊκής συνεννόησης που θα μοιράσει το βάρος ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ακούγονται πολλά. Αλλά είτε για τους ρέκτες της οργανωμένης οργής που υποδύονται τους αυθόρμητους και μεταβολίζονται ως πλήθος είτε για τη σιωπηλή πλειονότητα που δεν εκδηλώνεται με οργανωμένα νεύρα, όλα αυτά μοιάζουν εξαιρετικά λίγα. Η προσφυγική κρίση παραμένει κοινωνικό πρόβλημα και η αναποτελεσματική διαχείρισή του δημιουργεί επιπροσθέτως και ένα πολιτικό. Είναι το πρόβλημα που φορτώθηκε ως τοπικός βουλευτής ο υφυπουργός Εργασίας. Αλλά που μπορεί να στοιχίσει σε ολόκληρη την κυβέρνηση κάτι περισσότερο από έναν προπηλακισμό.