Προεδρικές εκτελέσεις

Τον Απρίλιο του 1986 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν διέταξε επίθεση εκτέλεσης (οι αμερικανικοί νόμοι απαγορεύουν στον πρόεδρο να δολοφονεί) του Μουαμάρ Καντάφι, υποστηρικτή, χρηματοδότη και επιδέξιου χειριστή δολοφονικών παλαιστινιακών και ευρωπαϊκών τρομοκρατικών οργανώσεων. Ήταν πολύπλοκη επιχείρηση, πήραν μέρος καμιά σαρανταριά αμερικανικά αεροσκάφη που ξεκίνησαν από την Αγγλία και έφθασαν μέσω Γιβραλτάρ στη Λιβύη, ανεφοδιαζόμενα στον αέρα για να μπορέσουν να  καλύψουν το aller-retour, γιατί Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία αρνήθηκαν να τους επιτρέψουν να περάσουν από τον εναέριο χώρο τους.

Κατά την τελική νυχτερινή επιδρομή στο ανάκτορο του Καντάφι καταρρίφθηκε ένα αμερικανικό αεροπλάνο και σκοτώθηκαν οι δύο πιλότοι του, ενώ από τη λιβυκή πλευρά σκοτώθηκαν περίπου 60 άνθρωποι, στρατιωτικοί και πολίτες. Ο Καντάφι γλίτωσε την τελευταία στιγμή γιατί τον ειδοποίησε για την επικείμενη επίθεση ο Ιταλός πρωθυπουργός Μπετίνο Κράξι. Έζησε άλλα 25 χρόνια, τον σκότωσαν με τρόπο φρικτό οι ίδιοι οι συμπατριώτες του, το 2011. Στο μεσοδιάστημα είχε αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Αμερική και αποτελούσε αξιοσέβαστο μέλος της διεθνούς κοινότητας αρχηγών κρατών.

Οι λεπτομέρειες της πρόσφατης εκτέλεσης, κατά το αμερικανικό δίκαιο, του Ιρανού υποστράτηγου Κασέμ Σουλεϊμανί είναι πολύ γνωστές –  εντυπωσιάζει η καταπληκτική πρόοδος που έχει επιτευχθεί από το 1986 στην αντιμετώπιση των εχθρών της Αμερικής και στην τελειότητα με την οποία εκτελούνται οι αποφάσεις του προέδρου των ΗΠΑ: χωρίς απώλειες, χωρίς βοήθεια από άλλα κράτη, χωρίς τον φόβο διαρροών που θα έσωζαν τον στόχο. Εντυπωσιάζει επίσης το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά -από όσο ξέρουμε- που θύμα δεν είναι παράνομος αρχιτρομοκράτης σαν τον Μπιν Λάντεν ή τον Αλ Μπαγκτάντι (εναντίον τους άλλωστε έγινε στρατιωτική επίθεση, κανονική μάχη που την έχασαν) αλλά στρατηγός, υψηλότατος αξιωματούχος κράτους με το οποίο η Αμερική δεν βρίσκεται σε πόλεμο – και μάλιστα στο έδαφος τρίτου κράτους, εν αγνοία του.

Δεν ξέρω ποια θα είναι η συνέχεια, αν θα υπάρξει γενικευμένος πόλεμος στη γειτονιά μας, αν θα χρησιμοποιηθούν τακτικά πυρηνικά όπλα – ούτε αν σε μερικά χρόνια Ιρανοί αγιατολάδες και Αμερικανοί πρόεδροι θα ανταλλάσσουν επίσημες επισκέψεις. Μου φαίνεται όμως ότι καγκελαρίες και προεδρικά μέγαρα όλου του κόσμου ανησυχούν διαπιστώνοντας την τρομερή ευκολία με την οποία εκτελούνται οι φονικές αποφάσεις του Αμερικανού προέδρου εναντίον ανώτατων αξιωματούχων άλλων κρατών. Καθένας δικαιούται να φοβάται ότι κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά του και αυτό μου φαίνεται δεν ευνοεί την ειρήνη ούτε ενισχύει το κύρος και τη δύναμη της Αμερικής.