Κορυφαίοι των γραμμάτων οι Τίτος Πατρίκιος και Κώστας Γεωργουσόπουλος

Θα μπορούσαμε να καταγράψουμε και να αρκεστούμε στο γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος επέδωσε τα παράσημα του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής σε έναν άνθρωπο των «ΝΕΩΝ» και έναν αναγνωρισμένο από διαφορετικές γενιές ποιητή. Αλλά τότε θα υποβαθμίζαμε τη σημασία της χθεσινής τελετής για τον Τίτο Πατρίκιο και τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, θεατρικό κριτικό της εφημερίδας που κρατάτε ανά χείρας.

Οπως επισήμανε ο Προκόπης Παυλόπουλος, στο πρόσωπο του πρώτου βράβευσε έναν εκπρόσωπο «ο οποίος οδηγεί τη λογοτεχνία μας πολύ έξω από τα σύνορά μας, για να εκπέμπει την λάμψη της «urbi et orbi», όπως είναι ο εκ καταγωγής προορισμός της». Με τη στάση του, συνέχισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο 91χρονος ποιητής δίνει «τον δίκαιο αγώνα να «μπολιάσουμε» τις, εν πολλοίς στείρες πνευματικώς, μέρες μας με την ευαισθησία της ποίησης».  Στην αντιφώνησή του ο Τίτος Πατρίκιος θυμήθηκε την πρώτη γνωριμία του, πριν από είκοσι χρόνια στα Κύθηρα, με τον καθηγητή Νομικής τότε Προκόπη Παυλόπουλο: «Εμεινα κατάπληκτος στη συζήτηση που ακολούθησε με τις γνώσεις που είχε στον τομέα του Πολιτισμού, ειδικότερα της Ποίησης, και με τις στοχαστικές και οξυδερκείς παρατηρήσεις που έκανε. Από τότε η κίνηση των πραγμάτων που ήταν δύσκολη τότε δεν μας επέτρεψε να συναντιόμαστε συχνά, αλλά τα αισθήματα φιλίας και εκτίμησης που δημιουργήθηκαν τότε παραμένουν πάντα ζωντανά. Οφείλω επίσης να πω ότι έχω μεγάλες οφειλές για τη διαμόρφωσή μου στον πατέρα μου και τη μητέρα μου. Οχι γιατί απλώς με γέννησαν αλλά και γιατί μου έδωσαν μαθήματα ηθικής και συμπεριφοράς. Επίσης νιώθω ακόμα και σήμερα το κενό κι ας πέρασαν δέκα χρόνια, από την απώλεια της αγαπημένης μου συζύγου Ρένας Σταυρίδου – Πατρικίου».

«ΜΥΣΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ». Τον δικό του πατέρα, φιλόλογο στο επάγγελμα, και τη βιβλιοθήκη που του άφησε ως «προίκα» θυμήθηκε και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μετά την επίδοση του Παρασήμου, μετά την τιμητική αναφορά στους δασκάλους του: «Τον Μαρινάτο, τον Ορλάνδο και τον Ζακυνθινό και τον δάσκαλο στο θέατρο τον μεγάλο Δημήτρη Ροντήρη και τον ιστορικό του θεάτρου Γιάννη Σιδέρη. Αυτές είναι οι ρίζες μου». Στο πρόσωπό του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βράβευσε έναν «μύστη του θεάτρου», κατά τη δική του περιγραφή: «Ιδίως δε μύστης του αρχαίου δράματος, στο οποίο έχετε εντρυφήσει με τρόπο υποδειγματικό. Πρωτίστως δε έχετε αναδείξει την αλήθεια ότι, με αφετηρία την αρχαία τραγωδία, το Θέατρο και η Λογοτεχνία συνδέονται αρρήκτως, με την έννοια ότι αφενός μέσω του Θεάτρου η Λογοτεχνία βρέθηκε “επί σκηνής” για να εκπέμπει τα μηνύματά της.  Και, αφετέρου, μέσω της λογοτεχνίας το Θέατρο καταξιώθηκε ως πνευματική “εστία”, η οποία συμβάλλει τα μέγιστα στην υπεράσπιση της αξίας του ανθρώπου». Στη δική του αντιφώνηση ο θεατρικός κριτικός θυμήθηκε κι αυτός με τη σειρά του τη συνάντηση με τον καθηγητή Νομικής τότε Πρ. Παυλόπουλο στο βιβλιοπωλείο της παλιάς «Εστίας»: «Για μένα αυτή είναι η αμπάριζα της ζωής μου».