Να κάνουμε το 2020 αναπάντεχα ανθρώπινο

Είτε αναφερόμαστε στον πολιτισμό, είτε θέλουμε να διευρύνουμε τη σκέψη μας στο πεδίο της πολιτικής, της οικονομίας, της κοινωνίας, του κόσμου – ακόμα και σε μια σφαίρα εσωτερική και ιδιαιτέρως προσωπική για τον καθέναν από εμάς – η ισορροπία των αντιθέτων είναι που καθορίζει κάθε φορά τη ζωή μας.

Αυτό που μένει πίσω, αυτό που συνεχίζεται και θα κληροδοτηθεί και αυτό που ξεκινά για πρώτη φορά με το άλμα του χρόνου καθορίζεται από τον βηματισμό μας. Βηματισμοί που οφείλουν να πατάνε γερά στη γη και ταυτόχρονα να ονειρεύονται και να οικοδομούν το μέλλον.

Να σκέφτεσαι το μέλλον σημαίνει να σκέφτεσαι τον επόμενο βηματισμό, όχι ερήμην της κοινωνικής πραγματικότητας που τον πλαισιώνει, αλλά με άξονα αυτή την πραγματικότητα. Σημαίνει βαθιά σκέψη και υλικά όπως η τόλμη, η  φαντασία, η αποφασιστικότητα, το ρίσκο, η σύνεση, η υπομονή, προκειμένου το μέλλον που θα χτίσεις να είναι πράγματι ένα βήμα παρακάτω από αυτό που άφησες, να είναι καινοτόμο, με όρια σαφώς πιο διευρυμένα από τα προηγούμενα, ώστε να μπορείς να εξελίσσεις και να εξελίσσεσαι.

Βάζοντας όλα αυτά στο καλάθι του λογισμού, σκέφτομαι την Ελλάδα του 2020 πιο ανοιχτή, πιο θαρραλέα, πιο αληθινή.

Θα ήθελα να δω ιδέες, προτάσεις, έργα που να εμφορούνται από την ανάγκη να διαπερνιούνται τα όρια: ανάμεσα στην τέχνη και στην επιστήμη, στην κοινωνία και στο άτομο, ανάμεσα στις γενιές και στις ιδεολογίες.

Θα ήθελα να δω περισσότερες απόπειρες σύνθεσης, ακόμα και αντίθετων ή ετερόκλητων μερών.

Ας μη φοβηθούμε να δοκιμάσουμε.

Οσο πιο κοντινός ο ορίζοντας, τόσο πιο συγκεκριμένος ο σχεδιασμός και το όραμα, πάντα με στόχο όσο ο ορίζοντας διευρύνεται στο μέλλον, ο σχεδιασμός αυτός να γέρνει λιγότερο στο εγώ και να προσεγγίζει το εμείς, το γενικό. Ετσι καλλιεργείς τις συνθήκες και δημιουργείς έναν ιστό ικανό και σταθερό για να ευημερήσουν ιδέες, άνθρωποι, περιβάλλον και τέχνη. Ετσι μπορείς να συνθέσεις, να συνθέτεις τα ανόμοια και τα διαφορετικά και να τα οδηγείς σε μια νέα αρμονία. Αυτό σημαίνει εξέλιξη με θετικό πρόσημο.

Χωρίς σκοτάδι.

Ας είναι αυτός ο δρόμος – όχι μια υπόδειξη – αλλά μια υπενθύμιση για όλους μας με άξονα όλα τα επίπεδα, ξεκινώντας από την οικογένεια, το κοινωνικό μας περιβάλλον, τον χώρο εργασίας μας, τη χώρα γενικότερα.

Μπορεί να ακουστεί κοινότοπο, αλλά το σκοτεινό κομμάτι που κρύβεται βαθιά μέσα στον άνθρωπο πάντα βρίσκει έναν τρόπο να εισχωρήσει στη σκέψη και επομένως στη ζωή, προκαλώντας φόβο και επομένως δυσαρμονία, και πρέπει να απαλλαγούμε πολύ σύντομα από αυτό αν θέλουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Φαίνεται πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και να μένουμε αμόλυντοι. Αλλά το τίμημα είναι βαρύ.

Δεν είμαστε ασθενείς, αλλά δυνατοί και αποφασισμένοι.

Η συνοχή είναι η λέξη.

Και να επανεξετάζουμε από την αρχή έννοιες και πράξεις. Να ξαναδούμε από την αρχή το τι σημαίνει άνθρωπος, πίστη, καλό.

Το μεγάλο μας στοίχημα είναι ο άνθρωπος.

Πάντα κάτι θα λείπει, κάτι που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ.

Ας βρούμε έναν τρόπο το 2020 να το καταστήσουμε αναπάντεχα ανθρώπινο.

Ο Νίκος Διαμαντής είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά