Ενας θρυλικός θαλασσόλυκος

Το παιδί από το Λίβερπουλ έμοιαζε να είχε μαγευτεί από τους θρύλους της μεγάλης αγγλικής ομάδας, άλλωστε το Ανφιλντ ήταν πολύ κοντά στο σπίτι όπου γεννήθηκε. Τα χρόνια πέρασαν και πλέον έγινε κι αυτός ένας θρύλος, όχι του ποδοσφαίρου, αλλά της παγκόσμιας κολύμβησης. Ο Σπύρος Γιαννιώτης συγκαταλέγεται στην κατηγορία των αθλητών που πέτυχαν τα πάντα στην καριέρα τους και τον Μάιο θα γίνει μέλος του Hall of Fame του open water.

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ελληνικής κολύμβησης στη δεκαετία που τελειώνει, ολυμπιονίκης στο Ρίο το 2016, στην τελευταία μεγάλη κούρσα της καριέρας του, είναι πλέον προπονητής στον Πανελλήνιο, προσπαθώντας να μεταλαμπαδεύσει στα νέα παιδιά την εμπειρία και τη γνώση του.

Μία δεκαετία που άρχισε με τον πλέον ιδανικό τρόπο, με ένα χρυσό μετάλλιο στα πέντε χλμ. του ομαδικού (με Φωτιάδη και Αραούζου) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπάλατον της Ουγγαρίας. Στην ίδια διοργάνωση είχε ανέβει στο βάθρο (χάλκινο μετάλλιο) και στο ατομικό των πέντε χιλιομέτρων.

Η ιστορία όμως άρχισε να γράφεται τρία χρόνια νωρίτερα με την απόφαση να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μαραθώνια κολύμβηση. Εμοιαζε με φυσικό επακόλουθο, καθώς η θάλασσα ήταν μέσα στη ζωή του. Από ένα μεγάλο λιμάνι του Ατλαντικού, στα γαλάζια νερά του Ιονίου στην Κέρκυρα, αλλά και δίπλα στη θάλασσα του Πειραιά, ως αθλητής του Ολυμπιακού. Ο ίδιος θεωρεί ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε η Κέρκυρα, όπου μεγάλωσε και τα καλοκαίρια τα περνούσε κολυμπώντας στη θάλασσα.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της καριέρα τους στην τελευταία δεκαετία, μπορεί να χρειαστεί να κρατά σημειώσεις για την κάθε σημαντική στιγμή που έζησε σε όλες τις διοργανώσεις. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Σαγκάη, το 2011, ήταν χωρίς αμφιβολία μία χρονιά που θα του μείνει αξέχαστη. Χρυσό μετάλλιο στα δέκα χιλιόμετρα, ασημένιο στα πέντε. Δύο χρόνια αργότερα, στη διοργάνωση της Βαρκελώνης, θα γίνει ο πρώτος κολυμβητής που θα νικήσει στα 10 χλμ. δύο συνεχόμενες φορές. Θα επιστρέψει από την πρωτεύουσα της Καταλωνίας με ακόμα ένα μετάλλιο, ασημένιο, στα πέντε χλμ. ομαδικής. Εναν χρόνο αργότερα, το μετάλλιο που πήρε με Φωκαΐδη και Αραούζου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου είχε το ίδιο χρώμα. Στο Παγκόσμιο του Καζάν, το 2015, θα πάρει ένα ακόμα μετάλλιο σε αυτή την απόσταση, αυτή τη φορά χάλκινο.

Ωστόσο, αν τον ρωτήσεις, σίγουρα θα βάλει στους τίτλους δύο πόλεις που χωρίς αμφιβολία θα τον έχουν σημαδέψει: Λονδίνο και Ρίο. Ολυμπιακοί Αγώνες 2012 και 2016. Δύο διοργανώσεις με ανάμεικτα συναισθήματα, απογοήτευση και δάκρυα χαράς, αγωνία αλλά και ευτυχία. Η τέταρτη θέση στο Λονδίνο τον πίκρανε. Ηταν μια περίοδος που πέρασαν πολλές σκέψεις από το μυαλό του. Ηταν ήδη 32 ετών. Σε μια συγκλονιστική ανάρτησή του στο Facebook είχε περιγράψει εκείνες τις στιγμές: «Επειτα από χρόνια πίστεψα ότι έφτασε η στιγμή μου, είχα προπονηθεί καλά, πίστευα στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου. Σαν σήμερα… η στιγμή όμως αυτή δεν ήρθε και τελικά κατέκτησα την 4η θέση στους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο το 2012, ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου, τόσες θυσίες, τόσα όνειρα, τόση προσπάθεια, ένιωσα ότι απογοήτευσα τους δικούς μου, τον προπονητή μου, τη γυναίκα μου, και όλους όσοι είχαν πιστέψει σε μένα».

Ο Γιαννιώτης είχε πείσει πως διαθέτει τεράστια ψυχικά αποθέματα. Απλά έπρεπε να το αποδείξει ακόμα μία φορά. Τον Ιούνιο του 2015, ήταν έτοιμος για την τελική αναμέτρηση: «Δεν έχω πλέον να αποδείξω τίποτα. Το όνειρό μου λοιπόν είναι μία τελευταία κούρσα στο Ρίο. Ετσι ώστε να κλείσω την καριέρα μου στο υψηλότερο επίπεδο, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα», είχε εκμυστηρευτεί  στην «Ομάδα». Στα τελευταία 500 μέτρα εκείνης της κούρσας, το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου 2016, ο Γιαννιώτης έκανε κατάθεση ψυχής, τερμάτισε μαζί με τον Ολλανδό Φέρτμαν, με τον ίδιο χρόνο, ωστόσο τελικά οι κριτές του έδωσαν το ασημένιο μετάλλιο. Ο 36χρονος τότε κολυμβητής είχε κερδίσει το στοίχημα. Υou ‘ll never swim alone…